De geheime engel Book 3
Auteur
Melanie Gomez
Lezers
48.0K
Hoofdstukken
18
Het laatste jaar van Jace op de middelbare school neemt een onverwachte wending wanneer hij Cami ontmoet, een nieuw meisje met een getroubleerd verleden. Terwijl hij haar helpt de gevaren van haar gewelddadige thuissituatie te doorstaan, ontdekken ze diepe familiegeheimen en smeden ze een onbreekbare band. Ondertussen komen Jace's familie en vrienden in actie om hun dierbaren te beschermen, waarbij ze bedreigingen het hoofd bieden en verborgen waarheden aan het licht brengen. Dit aangrijpende verhaal over liefde, veerkracht en gerechtigheid zal je tot de laatste pagina in spanning houden.
Hoofdstuk 1.
JACE
Eindelijk zit ik in mijn laatste jaar van de middelbare school. Ik ga naar school en werk bij Nate. Hij heeft me een kantoor naast het zijne gegeven, wat fijn is. Ik help met saaie klusjes zoals papierwerk en het aannemen van nieuwe bewakers. Het is niet bepaald spannend, maar ik moet alles over het bedrijf leren.
School is leuk, maar de meiden kunnen vervelend zijn. Ze proberen te hard in de picture te komen. Als ik naar ze glimlach, denken ze dat we gaan trouwen. Dus ben ik ermee gestopt om met iedereen te praten. Ik ben blij dat dit mijn laatste jaar is. Er zijn wel mooie meiden, maar geen die echt mijn oog vangt.
Nate en papa zeggen dat ik het zal weten als ik de ware ontmoet. Ze zeggen dat ik dan vlinders in mijn buik krijg, en haar tegen alles wil beschermen. Het klinkt alsof ik haar in bubbeltjesplastic wil wikkelen.
Ik denk vaak na over hoe ze eruit zal zien en waar ik haar zal ontmoeten. Maar ik vraag me ook af of ze wel geholpen wil worden. Wat als ze dat niet wil? Wat als ze nooit om hulp vraagt?
Ik pieker hierover terwijl ik mijn wekker uitzet en me snel klaarmaak. Ik probeer eerder klaar te zijn dan oom Frankie, want ik weet dat Nate en Jocelyn er een eeuwigheid over doen. Ik gris een muffin mee als ik vertrek, terwijl de rest nog bezig is.
'Hé Jace, Nate heeft wat werk voor je op je bureau gelegd. Dat kun je doen als je thuiskomt,' zegt Jocelyn.
'Oké, bedankt,' antwoord ik.
Ik zie hoe Nate en Jessie Jocelyn en Mandy aansporen om op te schieten. Ik lach terwijl ik aan de kant sta. Ik zie Mandy afscheid nemen van Mason en hun dochter Molly. Mijn ouders blijven thuis bij de kleinkinderen en werken van daaruit. Maar we lijken altijd meer werk te hebben als we thuiskomen.
Na een paar minuten komt Frankie binnen, ziet dat ik klaar ben en glimlacht. We vertrekken, stappen in de auto en gaan naar school. De rit is stil tot we de school en iedereen buiten zien. Als we stoppen en wachten om uit te stappen, stopt iedereen met praten en staart. Het gebeurt altijd, maar het is vervelend. Onze familie is bekend op alle scholen.
Ik ken bijna elk meisje hier, dus nieuwe gezichten vallen me meteen op. Ik ga naar mijn kluisje en berg mijn boeken op. Als ik het sluit, zie ik een groepje meiden in de buurt. Ze hebben mijn kluisje dit jaar gevonden. Ik weet zeker dat er morgen meer zullen zijn.
Ik sta op het punt weg te gaan als ik bijna tegen Tamara aanbots. Dit meisje irriteert me mateloos. Ze is te opdringerig. Ze is het populairste meisje van school, doet cheerleading, hardlopen, softbal, alles. Ze heeft ook met alle footballspelers het bed gedeeld, maar denkt nog steeds dat ik haar leuk zou moeten vinden.
'Jace, schatje, laten we dit jaar goed beginnen. Wat dacht je ervan als je me mee uit eten neemt?' vraagt ze.
'Nee, bedankt,' zeg ik.
'Waarom niet?'
'Omdat ik geen zin heb. Helemaal niet.'
'Dus je denkt erover na?'
'Nee.'
Tamara komt dichterbij en raakt mijn arm aan. Ik doe een stap achteruit en kijk haar aan.
'Je zegt nu nee, maar binnenkort zeg je ja tegen alles wat ik aanbied,' zegt ze.
'Ik denk het niet,' antwoord ik.
Ze glimlacht, knipoogt en loopt weg. Ze is gestoord. Wie wil er nou iemand die met iedereen in de stad is geweest? Ik schud mijn hoofd en ga naar mijn eerste les, in de hoop dat ik haar vandaag niet meer zie.
Mijn ochtendlessen gaan prima. Tamara probeert bij me te zitten tijdens de lunch, maar ik vertrek voordat ze kan. Na mijn middaglessen haast ik me naar de auto. Ik zie Tamara praten met oom Frankie en Tank. Ik knik naar hen en we stappen in de auto, wachtend op hen.
'Wie was dat meisje, Jace?' vraagt oom Frankie.
'Het meisje op school dat met iedereen slaapt,' zeg ik.
Tank spuugt zijn drinken over de hele auto. Frankie zegt dat hij het moet schoonmaken, wat me aan het lachen maakt. Het is tenslotte waar. Niemand met verstand zou haar willen. Ik wacht op het juiste meisje. Degene die mij net zo hard nodig heeft als ik haar.
We zijn snel thuis. Ik ga naar mijn kantoor en maak mijn huiswerk voordat ik aan het werk ga. Ik ben papieren aan het halen voor mijn ouders als mijn vader binnenkomt. Ik geef hem de papieren en zeg dat hij ze aan mama moet geven zodat ik kan werken.
'Heb je haar gevonden op school?' vraagt hij.
'Nee, pap, nog niet. Ik denk niet dat ze daar is. Maar ik weet dat ze ergens is. Ik heb het gevoel dat ik haar binnenkort zal vinden. Het is moeilijk uit te leggen, alsof er iets in me verandert, maar het leven is nog niet veranderd. Snap je?'
'Ja! Je hebt het gevoel dat je haar zult vinden en je geest maakt zich klaar.'
'Precies! Het is alsof ik probeer me te concentreren, maar mijn hersenen doen andere dingen.'
Hij lacht als hij mijn kantoor verlaat, en ik ben blij dat ik niet gek word. Ik doe mijn best met het papierwerk, archiveren en formulieren invullen. Het laatste wat ik zie zijn sollicitaties van mensen die ik ken van school. Waarom hebben ze het me niet direct gevraagd? Ik zal een briefje voor Nate achterlaten. Misschien kan ik de gesprekken bijwonen.
Ik maak het papierwerk af en laat het op Nate's bureau achter terwijl ik naar boven ga voor de nacht. Ik eet voordat ik naar mijn kamer ga. Mijn kamer is rustig, met crèmekleurige muren, beige tapijten en een groot lichthouten bed met lichtblauwe lakens.
Ik heb altijd van het strand gehouden, dus mijn kamer lijkt op een strand. Er is een open haard, houten meubels, een kleine koelkast met frisdrank en water, een grote kast en een badkamer.
De kamer geeft me een rustig gevoel. Ik heb zelfs een apparaat dat strandgeluiden maakt. Ik hoop dat het meisje voor wie ik bestemd ben er net zo van zal houden als ik. Ik maak mijn eten op en neem een douche. Ik blijf dromen over een verdrietig meisje. Ik kan haar zien, maar niet duidelijk. Als ik aan haar denk voel ik me vreemd, dus zet ik de douche koud om tot rust te komen.
Na het afdrogen trek ik ondergoed aan en ga in bed liggen. Terwijl ik in slaap val, denk ik weer aan haar. Deze keer zie ik haar beter. Ik kan haar gezicht niet zien, maar ik weet dat zij het is. Het gaat niet goed met haar, en ik weet dat ik hard zal moeten werken om haar te helpen.
