De schat van de kapitein
Auteur
Lezers
243K
Hoofdstukken
21
Hoofdstuk 1
VIOLET
Ik rende over het landgoed, waarbij de koude nachtlucht in mijn huid beet en elke ademhaling veranderde in kleine witte wolkjes.
Ik doe het! Ik doe het eindelijk!
Mijn wang brandde op de plek waar Lance me had geslagen en een dun straaltje bloed liep langs mijn gezicht terwijl ik de stallen in rende. Ik pauzeerde even en keek over mijn schouder naar het huis om te zien of iemand al had gemerkt dat ik weg was.
De ramen waren nog donker. Het grootste deel van het personeel was na de scène tijdens het diner snel naar bed gegaan, waardoor alleen ik en een paar nachtwachters nog wakker waren op dit tijdstip. Ik was hen tot nu toe uit de weg gebleven en verstopte me in de schaduw terwijl ik alles verzamelde wat ik kon dragen.
Ik was niet van plan om de gehoorzame kleine echtgenote te zijn die Lance wilde. Om slechts gezien te worden en niet gehoord, gedwongen om door mijn eigen huis te sluipen uit angst voor de woede van mijn man.
Ik waag liever mijn kansen op straat dan zo te leven. Ik ga naar de haven en zoek een schip, om ergens anders opnieuw te beginnen. Ergens ver weg van Lance.
Ik pakte een hoofdstel en glipte een van de stallen in, waar ik de merrie siste dat ze stil moest zijn terwijl ik het over haar hoofd schoof. Plotseling klonk er geschreeuw vanuit het huis toen de bewakers de binnenplaats op renden met hun fakkels hoog in de lucht.
„Waar is ze?“ brulde de dwingende stem van mijn verloofde. „Vind haar en breng haar naar mij!“
Mijn handen trilden toen ik mijn been over de rug van het paard zwaaide, dankbaar dat ik voor de verandering eens geen jurk droeg terwijl ik mijn hakken in haar flanken drukte.
„Hija!“ riep ik.
„Daar! Dief!“ schreeuwde iemand terwijl ik de stallen uit denderde.
Mijn blik schoot naar de figuur in de deuropening, waarbij ik de donkere blik op Lance's gezicht opving toen ik voorbij snelde. Ik liet de teugels klappen en spoorde het paard aan om sneller te gaan, terwijl we het landgoed van Lance snel achter ons lieten.
Er is nu geen weg meer terug. Als hij me pakt, ben ik ten dode opgeschreven.
***
Ik liet het paard net buiten de stad achter en navigeerde door de straten bij lantaarnlicht terwijl ik me een weg baande naar de haven. Er lagen vijf schepen aangemeerd, waarvan drie de machtige marineschepen van de kroon waren. Daar bleef ik ver bij uit de buurt, aangezien hun trouwe bemanning me direct zou overleveren aan mijn verloofde, hun admiraal.
Ik liep naar een van de andere schepen, een nieuwer handelsschip met hagelwitte zeilen. De kwartiermeester stond bij de loopplank met een dolk onder zijn nagels te peuteren.
„Gegroet!“ riep ik, terwijl ik mijn stem verlaagde zodat ik meer als een man klonk.
„Wat moet je?“ mopperde hij, terwijl hij me met een opgetrokken wenkbrauw aankeek.
„Ik wil graag een overtocht boeken op uw schip! Zeg mij, wat is uw volgende haven?“
Hij keek me vernietigend aan en kruiste zijn armen over zijn borst. „Port Karshin.“
Port Karshin?! Dat is perfect! Lance zou me nooit vinden in zo'n grote stad!
„Uitstekend. Hoeveel?“
Ik haalde mijn buideltje met gestolen munten en juwelen tevoorschijn. Hij wierp een blik op het kleine zakje voordat hij in lachen uitbarstte.
Hij schudde zijn hoofd en veegde het lemmet af aan de versleten stof van zijn broek. „Maak dat je wegkomt, jochie.“
„Meneer, alstublieft. Ik moet echt van het—“
Hij gaf me een harde duw en zijn dolk sneed in mijn arm toen ik op de grond viel. Er druppelde bloed uit de wond op de houten planken.
„Ik zei toch dat je op moest krassen! We nemen geen passagiers mee, en al deden we dat wel, dan deden we het niet voor een paar miezerige munten! En nu, wegwezen!“
Ik trok me snel terug, terwijl ik mijn hand strak om de snee op mijn onderarm hield. Ik zag een waterton bij een steegje staan en rende erheen, nauwelijks kijkend naar de weerspiegeling van mijn vermomming als staljongen toen ik een beetje water opschepte. Ik kromp ineen toen ik het bloed en vuil van mijn arm waste.
Wat een onbeschofte man. Ik maakte de sjaal om mijn nek los en gebruikte hem om mijn wond te verbinden, zuchtend terwijl mijn blik weer naar de haven dwaalde. Er lijkt verder niemand bij het andere schip te staan. De bemanning is waarschijnlijk in een van de tavernes. Als ik hun kapitein kan vinden, kan ik misschien onderhandelen over een overtocht.
Het geluid van stemmen trok mijn aandacht en ik draaide me om, lijkbleek wordend toen ik zag dat er vier van Lance's mannen aan kwamen lopen. Ik verstopte me snel achter de regenton toen ze dichterbij kwamen, en mijn maag draaide zich om toen het onderwerp van hun gesprek mijn oren bereikte.
„Waarom lopen we hier midden in de nacht rond? Waar zoeken we eigenlijk naar?“ kreunde de ene.
„De verloofde van de admiraal is vermist, idioot. Ze was niet in haar kamer toen het dienstmeisje ging kijken, en dan was er nog die paardendief in de stallen,“ antwoordde een ander. „Als je het mij vraagt, is ze waarschijnlijk weggelopen met de staljongen. Een romantische ontmoeting, weet je wel?“
„Ik snap niet waar de admiraal zich zo druk over maakt,“ zei de derde spottend. „Opgeruimd staat netjes. Ze is het bastaardkind van het dienstmeisje van de baron, dus ik begrijp niet eens waarom hij überhaupt interesse in haar had.“
„Het is zakelijk,“ antwoordde de tweede. „De baron wil bescherming van de marine, want te veel van zijn schepen zijn aangevallen door piraten en hij verliest geld. Hij zal de admiraal tot partner maken zodra hij met het meisje trouwt, waardoor hij een erg rijke man zal worden. Ik zou alleen niet graag zijn bruid willen zijn. Hij heeft—“
„Houd jullie mond voordat jullie ons in de nesten werken!“ snauwde de laatste bewaker. Ze liepen voorbij, volkomen onwetend van mijn aanwezigheid.
Ik wachtte even tot ik ze met de kwartiermeester hoorde praten, voordat ik uit mijn schuilplaats sloop en op volle snelheid terug de stad in sprintte.
Verdomme. Hoe hebben ze me zo snel gevonden? Ik dacht dat ik meer tijd had.
Ik schudde mijn hoofd en zette mijn twijfels opzij terwijl ik me probeerde te concentreren op hoe ik van het eiland af kon komen. Ik moest de kapitein van het andere schip zien te vinden. Aan de staat van zijn schip te zien, zou hij best bereid zijn om elke munt aan te nemen die ik hem bood.
Het geluid van gejuich en muziek klonk uit een van de gebouwen. Dronken mannen hingen buiten rond en een paar hoeren stonden bij de deur, die passerende zeelieden probeerden te verleiden om hun geld uit te geven aan gokken en gezelligheid.
Ik durf erom te wedden dat iemand daarbinnen me kan vertellen waar hij is. Ik maak misschien nog een kans.
Ik liep naar de taverne toe, vastbesloten om mijn enige kans op vrijheid niet te verspelen.
***
Een vrouw gooide de voordeur van de taverne open toen ik aan kwam lopen en smeet woedend een laveloze man de straat op.
„Als je niet kunt betalen, mag je ook niet spelen!“ schreeuwde ze, terwijl ze haar rokken rechttrok en de meiden aan weerszijden van haar lachten.
Hij krabbelde overeind en pakte de vrouw hardhandig bij haar arm vast toen ze zich omdraaide om weer naar binnen te gaan. Ze draaide zich razendsnel om en gaf hem een harde trap tussen zijn benen, waardoor hij haar direct losliet. Hij viel op zijn knieën met zijn handen stevig om zijn edele delen geklemd terwijl hij het uitschreeuwde.
Ik kromp ineen, glipte snel om hem heen en volgde de vrouw het etablissement in. Ik trok de rand van mijn hoed naar beneden om mijn gezicht te verbergen terwijl ik naar binnen liep. De mannen aan de bar wierpen een verveelde blik mijn kant op, waardoor ik opnieuw dankbaar was voor mijn vermomming.
God mag weten wat er met me zou zijn gebeurd als ik een uniform van het dienstmeisje had gestolen.
Een groot lichaam botste hard tegen me aan en beukte me tegen een tafel, waardoor een paar van de drankjes die erop stonden omvielen. Een norse man pakte me bij de kraag van mijn shirt en trok me bijna van de vloer af.
„Kijk uit je doppen, jongen!“ siste hij.
Hij duwde me ruw weg en keek me woedend aan terwijl hij naar de bar liep voor nog een drankje. Ik liep snel naar achteren, waar zich een groep mensen rond een tafel had verzameld. Nieuwsgierig ging ik op mijn tenen staan om te zien welk spel ze speelden.
Vijf spelers zaten in een kring, elk met een houten beker in zijn hand. Ze schudden de bekers, waarbij het scherpe geluid van dobbelstenen tegen de randen ratelde, voordat ze hun bekers ondersteboven op de tafel sloegen. Elke gokker tilde de rand vervolgens net hoog genoeg op om te gluren, terwijl ze hun worp zorgvuldig verborgen hielden.
Oh! Blufpoker met dobbelstenen! Ik heb de mannen op het landgoed dat vaker zien spelen. Je moet gewoon goed kunnen liegen en een uitgestreken gezicht houden. Dat kan ik wel, want ik verberg mijn ware gedachtes ook de hele tijd voor Lance.
De man tegenover me ving mijn blik. Hij was weelderig gekleed in een donkerrode jas en zijn grote hoed verborg zijn gezicht terwijl hij naar zijn dobbelstenen keek. Ik kon nog net zijn kaaklijn zien, waarvan de lichte stoppelbaard op zijn wangen hem een hard, ruig profiel gaf.
Dat moet wel de kapitein zijn. Hij ziet er intimiderend uit. Wat als ik niet genoeg geld heb voor de overtocht?
Ik beet op mijn lip terwijl ik hem aanstaarde.
Wacht! Wat als ik er met hem om speel? Hij moet me wel meenemen als hij een weddenschap verliest, toch? Dat is waanzin. Als ik verlies, dan heb ik helemaal niets meer.
„Je kunt beter... hier blijven, jochie,“ lalde een dronkaard terwijl hij tegen de muur vlak bij mij leunde. „De marine is op zoek naar een... staljongen zoals jij.“ Hij hikte en zijn ogen vielen half dicht terwijl hij zijn pul leegdronk. „Ze zeggen dat hij een paard heeft gestolen... en de vrouw van de admiraal. Ze zullen hem... voor zonsopgang ophangen, dat is zeker.“
Ik keek toe hoe de dronkaard langzaam naar de vloer zakte, zijn hand nog steeds om zijn beker geklemd terwijl hij luid lag te snurken.
Mijn borstkas trok samen toen ik me weer omdraaide naar het spel. Ik had geen keuze: ik moest meespelen en winnen als ik van dit eiland af wilde komen.
