De biologieles van de quarterback
Auteur
Lezers
177K
Hoofdstukken
3
Hoofdstuk 1
The Quarterback’s Biology Lesson
„Zet je voeten wat verder uit elkaar… Perfect. Duw je heupen nu een klein beetje naar achteren…“
Naomi voelde het zweet op haar voorhoofd staan. Een warme gloed trok door haar lichaam en haar adem stokte.
De stem van Beau was als zachte, rijke karamel, terwijl hij instructies in haar oor fluisterde. Zijn ruwe, eeltige handen raakten de binnenkant van haar dijen nauwelijks aan toen hij plotseling riep: „Hut, hut!“
Naomi pakte de football steviger vast. Ze gooide hem tussen haar benen door, recht in de wachtende handen van Beau. Hij deed een stap naar achteren en gooide de bal keihard over het veld. Ze stonden allebei stil om te kijken hoe de bal door de lucht vloog. Naomi was onder de indruk van de enorme afstand die de bal aflegde.
„Mooi!“ prees ze hem. Ze draaide zich niet om naar Beau, maar bleef naar de bal kijken. Ze had even een moment nodig om tot rust te komen. Beau hoefde haar rode wangen niet te zien. Dit was gewoon iets vriendschappelijks tussen twee… Wat waren ze eigenlijk? Klasgenoten? Vrienden? Of iets meer?
Het begon toen Beau vorig semester verlegen om hulp vroeg voor biologie. Dat was inmiddels veranderd in een vreemd spelletje van nieuwe dingen proberen. Vorige week had Naomi Beau meegesleept naar de karaoke. Ze was persoonlijk beledigd dat hij dat nog nooit had ervaren. Vandaag had hij erop gestaan dat ze zou blijven kijken bij zijn American football-training. Hij wilde haar leren hoe ze de bal naar achteren moest gooien. In het begin vond ze dat belachelijk. Totdat ze besefte hoe dicht ze bij elkaar zouden staan.
Haar lichaam werd weer warm bij de herinnering aan zijn handen op haar heupen. Hij had haar geholpen om dieper door haar knieën te buigen. Zijn vingers wachtten tussen haar dijen. En dan was er Beau zelf, die uittorende boven haar kleine lichaam. Zijn lichaamswarmte omhulde haar elke keer als hij naar voren leunde om instructies te fluisteren.
Een rilling liep over haar rug, ondanks de wijde trui die ze droeg.
„Hell yeah! Mooie worp!“ De stem van Beau bracht Naomi terug in de werkelijkheid. „Wat vind je ervan, Naomi?“
De enthousiaste vraag van Beau haalde Naomi uit haar dagdroom. Ze draaide zich snel om en keek in zijn brede grijns.
„Uhm, het was een heel goede worp?“
Beau grinnikte en rolde met zijn ogen. „Dat vat ik op als een enorm compliment van jou.“ Hij pakte een klein handdoekje en veegde het zweet van zijn gezicht. Na de training waren ze nog een halfuur gebleven. Beau had Naomi geduldig geleerd hoe ze de bal moest doorgeven. Keer op keer. Naomi klaagde niet, maar ze voelde zich wel een beetje zenuwachtig.
„Kom op, kleintje, we gaan. Ik moet mijn spullen uit de kleedkamer pakken en dan breng ik je naar huis.“
Terwijl ze naast elkaar liepen, keek Naomi stiekem naar Beau. Hij was onmiskenbaar knap. Hij had een natuurlijke charme die overal de aandacht trok. Ze liepen naar de kleedkamer voor mannen. Naomi wilde net buiten op een bankje gaan zitten, toen Beau haar vragend aankeek.
„Wat doe je?“
„Uhm, zitten? Om op jou te wachten?“
„Naomi, ik laat je hier echt niet alleen achter.“
Naomi keek rond in het bijna lege stadion. Het was al laat, bijna zes uur volgens haar telefoon. Er was bijna niemand meer te bekennen.
„Hoezo? Ik loop altijd alleen naar huis. Het komt wel goed. Ga maar douchen en ik wacht hier wel… ah!“
Voordat ze haar zin kon afmaken, had Beau haar hand gepakt. Hij trok haar mee de kleedkamer voor mannen in.
„Nee! Kan me niet schelen! Er lopen hier soms rare types rond en ik neem geen enkel risico. Doe me gewoon een plezier, ik ben zo klaar.“
***
Naomi keek rond in de kleedkamer. Het was er verrassend schoon en opgeruimd, hoewel er een duidelijke mannengeur hing. Buiten was de lucht koud en fris. In de kleedkamer was het warm en vochtig. De stoom van de eerdere douches van het team hing nog in de lucht. Ze liepen langs rijen met kluisjes totdat Beau stopte. Naomi greep de kans om haar wijde trui uit te trekken. Ze knoopte de trui om haar middel. Hierdoor droeg ze alleen nog een dun, strak hemdje.
Beau opende zijn kluisje en pakte zijn toiletspullen en nog een handdoek. Hij knikte naar de douches. „Ik ben zo terug, oké, Naomi?“
Naomi haalde haar schouders op. „Het is echt goed. Ik kan ook gewoon naar huis gaan. Ik moet toch nog studeren. Onze toets voor biologie komt eraan… weet je nog?“
Beau vloekte zachtjes en haalde een hand door zijn haar. „Shit… ja, dat is waar ook. Ik moet nog zoveel leren. Ik weet niet hoe je het doet, Naomi. Ik ben superslecht in biologie. Ik lijk niets te kunnen onthouden. Geef me een nieuwe spelsituatie voor op het veld en ik doe het met gemak. Maar biologie?! Nee hoor, laat maar zitten.“
„Waarom kom je hierna dan niet naar mij toe? We kunnen pizza bestellen en samen studeren. Trouwens, als je zakt voor deze toets, ben ik degene die voor schut staat!“ Naomi lachte en huiverde gespeeld.
Beau rolde met zijn ogen en liep de hoek om naar de douches. „Mag ik heel hard ja zeggen tegen de pizza, maar alsjeblieft nee tegen het studeren? Ik kan er echt niet tegen om al die plaatjes te zien terwijl ik probeer te eten.“
Naomi lachte hardop. Het geluid weerkaatste tegen de muren van de kleedkamer. Tijdens hun eerste bijles was ze er tot haar verrassing achter gekomen dat Beau onpasselijk werd van de plaatjes in het biologieboek. De spieren, organen, ziektes… hij kreeg er de kriebels van. Er verscheen een glimlach op haar lippen toen ze daaraan dacht.
Het geluid van de douche die aanging, bracht haar terug in het heden. Opeens besefte ze dat Beau haar had meegenomen in de kleedkamer voor mannen. Ze was nu alleen met hem terwijl hij aan het douchen was. Wat dus betekende… dat hij naakt was.
Naomi's brein leek kortsluiting te maken. Hoe was zij, een rustig en ijverig meisje, in deze situatie beland? Haar eerste gedachte was om even te gluren. Maar nee, nee, nee! Dat was een heel slecht idee. Stoute Naomi! Ze sprak zichzelf streng toe voor die brutale gedachten. Ze moest weggaan. Het voelde erg ongepast om alleen in een kleedkamer voor mannen te zitten. Iemand kon zomaar binnenkomen en haar beschuldigen van… van…
Naomi zuchtte. Ze had geen idee waarvan ze haar zouden beschuldigen, maar het kon niet goed zijn. Ze stond op en pakte haar tas om te vertrekken. Maar ze wist dat ze niet zomaar weg kon sluipen zonder het Beau te vertellen. Hij was nou eenmaal erg beschermend op dat gebied.
„Hé, Beau!“ riep Naomi. Ze probeerde zijn aandacht te trekken. Geen antwoord. De douche stond nog steeds aan. Ze nam aan dat hij haar gewoon niet kon horen door het kletterende water. „Beau!“ riep ze nog een keer. Nog steeds niets.
Ze hing haar tas over haar schouder. Met gesloten ogen sloop ze langzaam naar de hoek waar Beau was verdwenen. Het geluid van het stromende water werd luider. De hitte uit de doucheruimte nam ook toe. Toen ze bij de hoek kwam, legde ze een hand over haar gesloten ogen. Vervolgens stak ze voorzichtig haar hoofd om de hoek.
„Hé, Beau?!“
„Ah…“
Een zware mannenstem trok haar aandacht. Ze draaide haar hoofd naar het geluid. Naomi wist niet of hij antwoord gaf op haar geroep, of dat het gewoon een kreun was.
Ze riep de naam van Beau nog een keer. De zware mannelijke kreun klonk opnieuw. Zonder na te denken opende Naomi haar ogen en keek ze door haar vingers in de richting van het geluid.
Oh, het was Beau, zonder twijfel. Maar hij had niet door dat Naomi zijn naam riep. Door de hete damp van de douches zag ze het grote lichaam van Beau. Hij was een visioen van natte, gespierde naaktheid. Hij leunde met zijn hoofd naar voren tegen de tegelmuur. Het hete water stroomde over zijn rug, over zijn hoofd en droop langs zijn gezicht. Zijn arm bewoog in een ritmisch tempo voor hem. Zijn hand had zijn gezwollen cock stevig vast.
De stem van Naomi haperde. Opeens kwam de hitte niet alleen meer door het vocht in de kleedkamer, maar door haar gloeiende wangen. Ze voelde zich warm, kortademig en duizelig. Haar handen bleven strak op haar gezicht gedrukt, ondanks het heldere zicht door haar vingers. Ze kon de trillende, ademloze zucht die uit haar ontsnapte niet tegenhouden. Er ontsnapte nog een diepe, mannelijke kreun uit de mond van Beau. Zijn armspieren bewogen sneller. Naomi schrok op uit haar trance.
Ze draaide zich snel om en probeerde de kleedkamer uit te vluchten. Maar haar tas bracht haar uit balans. Ze struikelde naar voren en ving zichzelf op tegen de zijkant van een leeg kluisje. Ze had geluk dat ze zichzelf niet bewusteloos sloeg. Door de klap sloeg de deur van het kluisje wel ontzettend hard dicht. Naomi wist niet wat luider was: de harde knal van metaal op metaal, of haar razendsnel kloppende hart.
„Naomi?“ De stem van Beau klonk zwaarder dan normaal, maar gelukkig nog steeds op een afstandje. De douche ging uit. Hij riep haar naam nog een keer. Dit keer klonk het luider en dichterbij.
„Shit!“ mompelde Naomi tegen zichzelf. Ze ging snel rechtop staan en rende zo zachtjes als ze kon naar de uitgang.
De koude lucht raakte haar hete huid toen Naomi eindelijk uit de kleedkamer ontsnapte. Haar hart bonkte in haar borst. Haar borstkas ging snel op en neer terwijl ze de frisse lucht naar binnen probeerde te happen. Als ze maar genoeg lucht inademde, zou dat vast haar hoofd leegmaken! Ze kon de beelden in haar hoofd niet stoppen. Ze had net gezien hoe Beau zichzelf aan het bevredigen was. Naomi slikte moeizaam. Ze had nog nooit eerder een jongen zoiets zien doen… Natuurlijk had ze bij biologie weleens een penis gezien, maar dit was duidelijk iets heel anders.
„Naomi?!“ riep Beau zachtjes vanuit de kleedkamer. Naomi schraapte haar keel en riep terug naar de deuropening.
„Eh… ja?“
Beau verscheen plotseling in de deuropening. Er hing een donkerblauwe handdoek laag op zijn heupen. Verder was hij helemaal naakt. Oh mijn… „Jemig, je liet me schrikken—“
„Ik moest plassen.“
Beau knipperde met zijn ogen door haar abrupte onderbreking.
„Dus… ja, ik ben even weggegaan om te… plassen… Sorry, het was niet de bedoeling om je te laten schrikken.“
De ogen van Beau gleden over het gezicht van Naomi en daarna langs haar lichaam. Toen kreeg hij kippenvel op zijn buik door een koude windvlaag bij de ingang. „Oh, oké… Nou, ik ga me aankleden. Ik ben zo bij je.“
Beau verdween weer in de kleedkamer. Naomi blies eindelijk de adem uit waarvan ze niet eens wist dat ze die inhield.
