De tweelingdrakenreeks: de drakendans
Auteur
C. Swallow
Lezers
89,8K
Hoofdstukken
15
Hoofdstuk 1
Boek 8: Dragon’s Dance
EVERMORE
Ik veeg met een warme handdoek over de snee op mijn voorhoofd. De snee was niet diep, maar het bloed druppelde nog steeds over mijn hele gezicht. En ik grijnsde, want ik had net gewonnen.
Ik woonde nu al bijna een jaar alleen, terwijl ik mijn eigen weg probeerde te vinden in de Riverbeds, het meest noordelijke deel van Requiem City. Het kleine stadje was de thuisbasis van allerlei bovennatuurlijke en prachtige vakantieparken, wandelroutes en mijn favoriete eettentje, Gypsy Love.
Ik had daar straks afgesproken met mijn vrienden, maar op dit moment lach ik in mezelf terwijl ik de bloeddruppels van mijn wangen veeg.
Oh, ik had bloed gemist.
Ik miste het om mijn vijanden in stukken te snijden en ze te bevriezen met mijn Vuur van IJs. Ik had dat nog maar twee keer gedaan, omdat ik meestal werd beschermd en verborgen voor de wereld. Dankzij een vloek van Jinx kon ik IJsmagie gebruiken in plaats van het normale vuur.
Ik genoot van het gevoel van vrijheid sinds ik weg was bij mijn ouders, Storm en Silver. Ik hield van ze, maar ik haatte hun blik op mij. Altijd maar wachten.
Wachten op het moment dat ik zou uitbreken en opstandig, gevaarlijk en gewelddadig zou worden, zoals mijn soort, de Silver Breed, vaak was als ze jong waren en snel groeiden. Daarom was ik bij hen altijd een braaf meisje, lachte lief en zei nooit iets verkeerds.
Maar buiten hun zicht, als ik met mijn twee beste vrienden, Fiona en Draco, was, kon ik mezelf zijn. En ik hield van ons. Samen, in onze eigen wereld, waren we verenigd.
We waren allemaal heel verschillend.
Ik had Storms legendarische gratie en vaardigheid als het om vechten en de dood ging—ingebakken in mijn botten als een Tempest Dragon—maar ik mocht niet vechten. Silvers waren empaten en veel te verslaafd aan bloed als die drang toesloeg, de behoefte van een draak om te jagen.
Ik voelde het de hele tijd rollen onder mijn huid, ongelooflijk krachtig.
Ik had mijn doelwitten al in gedachten. Als ik er klaar voor was, zou ik de aanhoudende problemen in de duistere onderwereld oplossen. Er was een geheime slavenhandel, en Fiona was een van de vrouwen die ik daaruit had gered toen ze twaalf was.
Storm nam haar onder zijn hoede, leerde haar vechten, en in ruil voor zijn bescherming en begeleiding als vaderfiguur, was haar prijs om mij te beschermen.
Natuurlijk vond ik dat lachwekkend. Alsof ik bescherming nodig had. Maar ik klaagde niet; Fiona was alles voor me. Een magiër-heler en nu een krijger.
Haar vader had haar moeder vermoord toen ze nog een kind was, waarna die klootzak haar als slaaf had verkocht, maar ze had haar eigen gerechtigheid al gevonden door haar vader te vermoorden nadat Storms training van haar een ervaren en beheerste Shadow Assassin had gemaakt.
Het was haar eerste moordaanslag, en daarna was ze eigenlijk gewoon mijn beveiliger.
En waarom zouden Tempest Dragons—Silver Dragons—beveiliging nodig hebben? Nou. Mijn schubben waren zeldzaam, erg waardevol en werden vaak illegaal verkocht in de onderwereld. Natuurlijk zou ik daarvoor wel levend gevild moeten worden.
Maar ik was niet bang om in de val gelokt of bedrogen te worden. Ik was sterk. Maar bovenal was ik me gewoon bewust van mijn aangeboren kracht; ik was de dochter van de machtigste levende draak.
Niemand kon tippen aan mijn vader, en zelfs Storm maakte me verdomd bang, dus ik vermeed hem gewoon. Silver, mijn moeder, was veel liever, maar ze stond nog steeds aan zijn kant, dus ik ben zo snel mogelijk verhuisd om mijn onafhankelijkheid te vinden.
Op dit moment ben ik gewoon zo blij dat ik net op straat werd aangevallen door drie gasten die mijn spullen wilden stelen. Hoewel ik een middagkoffie in mijn ene hand had en zij aan de lange riem van mijn tas trokken en zelfs mijn lange zilveren haar probeerden te grijpen—heb ik ze allemaal naar de klote geholpen.
Ze hadden me misschien verrast toen ik met één hand in mijn tas aan het rommelen was, op zoek naar mijn trillende telefoon, wetende dat Draco belde. In de stille, lege straat stormde de bende in het voorbijgaan op me af, denkend dat ik weerloos was.
In plaats van mijn telefoon pakte ik mijn dolk en gaf ze allemaal een paar zoete kusjes van het scherpe staal door hun weke buiken.
De drie misdadigers strompelden weg, mank lopend en rood druppelend, terwijl ik van mijn koffie nipte en het bloed op de stoep bewonderde terwijl ze huilden en me smeekten om hen te sparen. Dat deed ik. Alleen zodat ik later goed op ze kon jagen.
Fiona zou zo van me walgen.
Haar hart als magiër was vol met medelijden.
Maar ik? Ik voelde alles.
Vriendelijkheid en woede. Geduld en compleet ongeduld. Rust en geweld.
Je moet niet fokken met Silver Dragons.
Wij waren het meest onvoorspelbaar. We waren erger dan schurken.
De enige andere draak die met mij om kon gaan, was Draco, met zijn rode haar dat zo donker was dat het bijna bruin leek. Zijn draak beheerste woede, en alleen maar woede. Zijn soort, de Red, werd meestal geminacht om hun onbeheersbare humeur en onbeheersbare verlangens.
Ze werden niet gerespecteerd zoals Silvers, maar hij had zijn woedende ziel onder controle weten te krijgen door zijn unieke opvoeding.
Draco Perseus Cyrus. Oudste zoon van de Roses. Een lieve naam voor een bende Reds die direct betrokken waren bij de slavernij van stervelingen, magiërs en zelfs andere draken, inclusief de handel in drugs en verboden magie.
Ze waren een schandvlek voor Requiem City. Ze verborgen zich in hun chique huizen, met nepconnecties met vastgoed, gokken en een paar pizzeria's. Gewoon de gebruikelijke manieren om illegaal geld wit te wassen.
Maar Draco was niet slecht. Hij wilde alleen zijn moeder beschermen tegen zijn gewelddadige maffiavader, dus hield hij zich stil—hij bleef zo veel mogelijk uit de zaken, en hij was bij ons wanneer hij maar kon.
Fiona en ik waren zijn enige vrienden buiten zijn onderwereld. Het was de enige keer dat hij kon doen alsof hij normaal was. Met ons naar de film gaan, een ijsje halen, of chillen bij de kersenbloesems in het Riverbed National Park.
Als we ons echt brutaal voelden, vlogen we daarheen, maar als draak in het volle zicht van stervelingen verschijnen viel niet altijd in goede aarde. Je moest je identiteit in deze stad beschermen, zelfs als er vrede leek te heersen.
Er was altijd wel iemand die je dood wilde hebben.
En in ons kleine trio? Nou, ik was een zilveren prinses. Fiona was een heler en een wees. Draco was een duistere drakenprins van de onderwereld. We hadden geen vrienden moeten worden, maar als we samen waren, smolt de wereld om ons heen weg.
Zelfs al wisten we dat onze toekomst waarschijnlijk problemen zou opleveren.
Terwijl onze tienerjaren langzaam overgingen in volwassenheid.
En nu gingen we Draco's negentiende verjaardag vieren. Fiona en ik waren achttien, een paar maanden jonger dan Draco.
Ik kan echt niet wachten om hem te vertellen dat ik drie klootzakken heb neergestoken. Hij zal zo trots op me zijn.
„Evermore?“ roept Fiona door de deur van mijn appartement, terwijl ze herhaaldelijk bonst, „laat me onmiddellijk binnen!“
„Wacht!“ roep ik terwijl ik het litteken op mijn hoofd probeer te bedekken met make-up, maar dat werkt natuurlijk niet erg goed. Ze zal het zien; de lieve heler in haar miste nooit het allerkleinste krasje op me.
„Nu, Evermore!“ Fiona begint mijn naam te schreeuwen. „EVERMORE! NU!“
Ik ren de badkamer uit en doe de deur open, terwijl ik mijn handen op mijn rug houd en stiekem lach.
„Ik zag dat je buiten werd aangevallen toen ik aan kwam rijden! Ik laat je één dag alleen en je raakt betrokken bij een gevecht?“ fluistert Fiona tegen me.
„Sst.“ Ik rol met mijn ogen.
„Gebruik de toon van je vader niet tegen mij.“ Fiona is al aangekleed voor het verjaardagsfeestje in een jurk die past bij haar mauve ogen, en haar vuurrode haar reikt tot haar middel in onwerkelijk prachtige krullen.
Niemand had haar zo perfect als het hare, en haar huid was goudbrons. Voor een magiër leek ze zeker op een draak, en dat is precies wat Draco zei toen hij haar voor het eerst ontmoette.
Daarna probeerde ze hem te slaan, omdat ze dacht dat hij een van de Roses was die haar had gebruikt. Maar hij was niet degene die haar had misbruikt; het was zijn vader die betrokken was geweest bij de slavenhandel.
Het kostte wat tijd, maar Draco en Fiona vertrouwden elkaar nu. School dwong ons samen te zijn, maar het werkte.
En ik zat in het midden. Ik was denk ik de lijm? Draco hield gewoon van mijn ondeugende persoonlijkheid, en van Fiona's verlegenheid gemengd met haar passie.
Fiona reikt omhoog. Haar zachte hand geneest onmiddellijk de snee op mijn voorhoofd.
„Dank je,“ mompel ik, en Fiona glimlacht terwijl ze haar hoofd schudt.
„Wat trek je eigenlijk aan?“ vraagt ze nieuwsgierig.
„Ik dacht erover om deze zilveren jurk te dragen.“ Ik doe een stap achteruit van Fiona en laat haar de jurk zien die ik heb gekocht terwijl ik hem uit de tas opdiep.
Ik droeg altijd zilver, maar voor vanavond had ik iets heel speciaals gekocht.
Fiona's ogen worden groot als ik hem uitschud om te laten zien. Een diepe uitsnede in het midden, helemaal tot aan mijn navel, praktisch geen rug, maar het had wel zilveren bandjes om de zilverachtige metallic zijde omhoog te houden.
Het voelde zo dun als vloeipapier, maar het was sterk. Daarna laat ik haar de spiegelende hoge hakken zien, zo hoog dat ik er op mijn tenen in zou lopen.
„Trek het aan,“ fluistert Fiona. „Draco zal flauwvallen.“
„Of jij, als je vergeet te ademen,“ plaag ik haar, en Fiona bloost terwijl ik grijns en me uit mijn spijkerbroek en witte topje begin te kleden.
Als ik klaar ben om me aan te kleden, kijk ik naar mijn slipje en beha en trek mijn lippen samen. „Hmm…“
„Beter zonder.“ Fiona leest mijn gedachten, en ik zie haar nog meer blozen als ik de beha en het slipje uittrek voordat ik in één soepele beweging in de jurk glijd.
Ik trek mijn lange zilveren haar over mijn schouders. Fiona pakt de hakken en tilt praktisch mijn knie voor me op, terwijl ze mijn nette schoenen één voor één aantrekt.
„Ik heb je hulp niet nodig,“ zeg ik liefjes, en Fiona kijkt me alleen maar strak aan.
„Sst.“ Ze probeert gemeen te klinken, maar ze is te schattig voor me om serieus te nemen.
Als de ene hak aan is, tilt ze mijn andere been op en doet de tweede hak aan. Tegen de tijd dat ze mijn rechterknie loslaat, kan ik mezelf niet bedwingen.
Ik pak haar wangen vast als ze weer overeind komt, geschokt door mijn toenadering terwijl ik haar op de lippen kus—een snelle, schattige kus.
Dan trek ik me terug en draai een rondje om Fiona, terwijl ik haar zachtjes naar adem hoor snakken: „Waarom deed je dat, Evermore?“
„Draco vertelde me dat je niets liever wilde,“ fluister ik naast haar oor, en ze draait zich naar me toe, terwijl de schok haar handen bevroren in de lucht houdt.
„Heeft hij je dat verteld?“ slikt Fiona. Ze is zo verlegen.
„Laten we gaan.“ Ik trek langzaam één wenkbrauw naar haar op. „Het is maar een kus.“
„Juist.“ Fiona knikt en balt haar vuisten. „Je hebt gelijk, laten we gaan.“
Ze loopt met grote stappen langs me heen, en ik glijd zachtjes met een hand door haar haar om te voelen hoe zacht het is. „Je weet dat je het mooiste meisje ter wereld bent, toch?“ vraag ik haar serieus terwijl we mijn appartement verlaten.
Fiona had me gesmeekt om het te delen toen ik het huurde, maar ik weigerde met iemand samen te wonen. Ik hield van mijn tijd alleen.
Ik vertelde haar vaak dat ze zo mooi was, gewoon om Fiona snel te zien knipperen door het compliment, niet in staat om het te accepteren.
„Weet je, we kunnen er maar beter zijn voordat Draco er is, want wij hebben dit georganiseerd.“ Fiona verandert van onderwerp. „Laten we gaan. En ik ben niet mooi. Dat zeg je alleen maar omdat je medelijden met me hebt.“
„Natuurlijk.“ Ik haal mijn schouders op, en Fiona kijkt me boos van opzij aan terwijl we lopen. „Wat?“ Ik grijns ondeugend. „Ik geef je gewoon gelijk.“
„Trut.“ Fiona ziet er echt uit alsof ze gaat huilen, en ik voel me plotseling vreselijk.
„Het spijt me, ik was je gewoon aan het plagen.“ Ik wil haar hand pakken, maar ze stapt verder van me vandaan.
„Je bent ijskoud,“ fluistert Fiona tegen me. „Je kwetst soms harder dan je weet, Evermore. Denk aan anderen als je ze beledigt.“
„Dat doe ik,“ mompel ik terug. Ik merk dat ik mezelf een beetje afsluit.
Ik hield van Fiona, maar het was moeilijk om mezelf te uiten als ik zoveel voelde, en zij dacht dat ik haar beledigde als ik haar gewoon plaagde of gewoon benieuwd was naar haar reacties.
Ik hield meer dan wat dan ook van haar emoties. Ze huilde snel. Het was prachtig.
Mijn telefoon gaat weer en ik neem op.
„Draco? We zijn onderweg,“ antwoord ik. „Je bent er vroeg, of niet?“
„Waar zijn mijn twee vrouwen? Ik zit helemaal alleen in mijn auto op jullie te wachten,“ zegt Draco langzaam en hij zucht... hij klinkt nu al behoorlijk naar de klote.
Ik geef Fiona een veelbetekenende blik. Hij had vandaag zeker al wat gedronken. Hij haatte zijn verjaardag vanwege de verwachtingen van zijn vader... en zijn losse handjes.
„We zijn er over een paar minuten,“ beloof ik. „Heb je in ieder geval je verjaardagspak aangetrokken?“
„Ja, ja, het pak dat Fiona heeft gekocht.“ Draco grinnikt. „Anders zou ze toch gaan huilen als ik het niet droeg.“
„Waar,“ fluister ik in de telefoon. „Tot zo, of misschien wel nooit.“ Hem kan ik tenminste plagen, hij snapt het.
„Evermore, Evermore… altijd zo mysterieus,“ fluistert Draco. Ineens plaagt hij mij ook terug.
Maar hij klinkt zo sexy. Het brengt me in de war. Ik bloos en hang op.
Als hij die donkere, zware, trage stem opzette en zoveel ouder klonk—werd ik er gewoon… Ik werd er gewoon warm van en voelde me helemaal meisjesachtig.
Zo had ik nog nooit over hem gedacht, maar hij was de afgelopen twee jaar onwijs lang geworden. Vroeger was ik even lang als hij, maar nu leek ik wel een dwerg naast hem, laat staan de kleine Fiona. Heh.
Ik richt me op het lopen. Toch voelt mijn hart lichter aan.
Ik was alleen echt gelukkig met mijn twee beste vrienden. Niets kon onze tijd samen verpesten.
Alhoewel, wat er bij het diner gaat gebeuren?
Dat zal ons op de proef stellen.
De gevaarlijke waarheid is… we hadden nooit vrienden moeten worden. Nooit.
Draco's soort jaagde op de mijne en maakte slaven van magiërs. Fiona, tja, zij zou mij en Draco eigenlijk moeten haten, al was het maar voor haar eigen veiligheid.
En ik zou beter moeten weten dan om te gaan met anderen die geen Silver Breed zijn.
Maar toch waren onze zielen al als kinderen met elkaar verbonden.
Dat betekende niet dat de realiteit ons niet zou inhalen.
Het sloop langzaam op ons allemaal af, op het punt om ons verdomd veel pijn te bezorgen.
En geen van ons zag het aankomen.
Ook al was het vanaf het begin overduidelijk.
