The Unchosen Path (Nederlands) Book 3
Auteur
Madelyn Jane
Lezers
32.2K
Hoofdstukken
18
Het leven van Ada neemt een dramatische wending wanneer ze naar het koninkrijk Oranmore wordt gebracht, waar ze ontdekt dat ze de dochter van koning Toren is. Terwijl ze zich een weg baant door de verraderlijke wateren van de koninklijke politiek en verborgen gevaren, moet Ada een manier vinden om herenigd te worden met haar echtgenoot, Cayden, en hun ongeboren kind te beschermen. Met de hulp van trouwe vrienden en haar eigen groeiende kracht begint Ada aan een gevaarlijke reis om haar vrijheid en haar familie terug te winnen.
Hoofdstuk Een
Boek 3
ADA
Ik keek toe hoe haar paard over de heuvel verdween. Een paar mannelijke slaven stonden nu bij de deur, en ik zei tegen hen dat ze weer naar binnen moesten gaan.
'Jullie zijn veilig. Jullie kunnen hier op Cayden wachten of naar de stad gaan, maar doe dat pas nadat wij weg zijn,' zei ik tegen hen, terwijl ik terugkeek naar de drie ruiters.
'Nou, je hebt je woord gehouden. Ik ben klaar om mijn belofte na te komen. Ik kan niet paardrijden omdat ik in verwachting ben, maar we hebben een wagen in de schuur.'
Een van hen floot hard, en ik hoorde meer paarden naar het huis komen.
'Dat is niet nodig, mevrouw. Onze meester heeft een koets voor u gestuurd, met een bediende om voor u te zorgen onderweg.'
Het was prachtig gemaakt. Zoiets had ik nog nooit gezien. Een van de mannen hielp me in de koets, en we begonnen aan onze lange tocht.
Mijn hoop dat Cayden ons zou inhalen verdween als sneeuw voor de zon toen ik zag hoe snel we konden reizen.
Maar ik mocht me nu niet van de wijs laten brengen. Alert blijven was van levensbelang.
De reis naar deze onbekende meester leek eindeloos. Ik raakte de tel kwijt van de dagen terwijl we door het land trokken. Ik voelde me stom om mijn recente wens om meer van de wereld te zien.
De lucht begon te veranderen toen het bos waar we de afgelopen dagen doorheen waren gereisd, ophield. Ik hoorde meeuwen in de verte.
Dat betekende dat we dicht bij de zee waren. Hoe kon dat? Dundalk lag aan zee, maar ik wist dat we daar nu niet in de buurt waren. Waren we soms aan de andere kant van Ierland beland?
'Zijn we er bijna?' vroeg ik, terwijl ik mijn hoofd uit de koets stak. De ruiter naast me schudde zijn hoofd.
'We zouden er tegen de avond moeten zijn.'
'Waar?'
'Het Koninkrijk Oranmore.'
Ik ging weer zitten. Koninkrijk? Betekende dat dat de meester eigenlijk de koning was? Ik werd weer zenuwachtig en voelde me misselijk worden. Ik vroeg of de koets kon stoppen.
Een van de ruiters stapte af om me te helpen uitstappen, en ik duwde hem weg zodat ik niet over zijn schoenen zou overgeven.
'Het gaat wel,' zei ik, terwijl ik me vasthield aan het wiel naast me. 'Prima. Ik moet gewoon even de benen strekken.' Lopen hielp me altijd om minder te piekeren.
Tijdens onze reis had ik me steeds afgevraagd of Kyra ooit de stad had bereikt. Of ze veilig was. Of Cayden veilig of zelfs nog in leven was.
Ik was bang dat ik het nooit zou weten, en ik probeerde me gerust te stellen met de gedachte dat ik alles had gedaan wat ik kon om hem en zijn zus te redden. Wat nu belangrijk was, was mijn kind veilig houden.
Ik liep zo lang als ik kon op de weg naar Oranmore, waardoor ik mijn aankomst bij mijn nieuwe meester nog even kon uitstellen.
KYRA
Kyra galoppeerde in volle vaart naar het dorp, Caydens lichaam stevig tegen zich aan gedrukt op het paard. Ze hield hem met één arm vast, terwijl ze in haar andere hand zijn zwaard en de teugels omklemde.
Als een mantra herhaalde Kyra Ada's woorden: 'Houd je taai. Cayden heeft je nodig.'
Ze wist niet precies waar ze naartoe moest, maar gokte dat het grootste gebouw in het centrum de hoofdhal zou zijn. Kyra reed door zonder ook maar één keer te stoppen of om zich heen te kijken.
Hoe dichter ze bij de hal kwam, hoe meer Vikingen ze op straat zag. Ze begonnen naar haar te roepen en sommigen grepen zelfs naar haar jurk.
'Kom op Kyra, blijf sterk,' sprak ze zichzelf moed in. Toen viel haar oog op Gosta. Hij was makkelijk te herkennen als een van de grootste kerels daar.
Ze hield haar paard in en een man vlakbij begon aan haar been te trekken.
'Deze is van mij,' schreeuwde hij naar de andere mannen. Kyra probeerde het zwaard te trekken, maar haar hand trilde zo erg dat het op de grond viel.
'Blijf met je poten van haar af,' bulderde Gosta. Hij gaf de man zo'n harde klap dat hij omviel. 'Dit is Kyra, de dochter van stamhoofd Barra. Wie haar aanraakt, zal kennismaken met mijn zwaard!'
Hij ging naast het paard staan en probeerde te zien wat er voorop lag terwijl hij dichterbij kwam.
'Is dit Cayden?' vroeg hij, toen hij de laarzen aan het lichaam zag. Kyra knikte en stapte van het paard. Egil kwam bij hen staan.
Toen hij naar Kyra en Cayden keek, besefte hij meteen dat er iets met Ada moest zijn gebeurd, aangezien ze niet bij hen was. De twee mannen droegen Cayden voorzichtig de hal in.
Kyra raapte zijn zwaard van de grond en volgde hen op de voet.
Ze snelde vooruit om de deuren voor de mannen open te houden. In de hal aan de hoofdtafel waren stamhoofd Barra, Sayer en Padriac in overleg over gevechtsplannen.
Caxton stond bij de deur en hield deze snel open toen hij zag dat zijn vriend werd binnengedragen.
'Wat is er in hemelsnaam gebeurd?' Stamhoofd Barra sprong op van zijn stoel. De andere twee volgden zijn voorbeeld. 'Kyra, ben je ongedeerd?'
'Ja, met mij is alles in orde,' zei ze, nu in tranen. Het kostte haar moeite om alles te vertellen wat er was voorgevallen. 'Ze hebben Ada meegenomen, maar ze heeft ons gered... ze heeft ons het leven gered. We zouden er niet meer zijn als zij er niet was geweest.'
Sayer zag dat Cayden nog ademde. Hij moest bewusteloos zijn geslagen, maar leek verder ongedeerd. Hij leidde de mannen naar boven, naar Barra's slaapvertrek. Dat zou de veiligste plek zijn voor hem om bij te komen.
Nog steeds huilend stond Kyra aan de kant toe te kijken hoe ze voor hem zorgden. Padriac zag dat hij boven niet nodig was en bleef in de hal bij Kyra.
Hij was een beetje zenuwachtig voor haar. Wat als Barra haar de schuld zou geven van de aanval?
'Kyra, hou op met dat gehuil. Ik wil geen gejank meer horen. Vertel me precies wat er is gebeurd,' zei Barra streng.
'Ik werd wakker van de slaven die buiten schreeuwden. Er waren ruiters die dreigden hen te doden als ze niet het huis in gingen. Toen vroeg een van de mannen of Ada naar buiten wilde komen.
'Niemand van ons durfde iets te zeggen totdat een van de ruiters zijn mes trok. Een slaaf vertelde dat Ada en Cayden naar de rivier waren gegaan om zich te wassen, maar snel terug zouden komen.
'Ze dwongen ons allemaal binnen te blijven tot die twee terugkwamen bij het huis. Ik moest hen buiten opwachten als afleiding wanneer ze in de buurt waren.
'Toen sloeg een van de ruiters Cayden van achteren neer. Hij stond op het punt Cayden af te maken toen Ada hem te lijf ging. Ze nam hem gevangen om te onderhandelen.'
'En waarom stemden ze ermee in om jullie vrij te laten gaan?'
'Omdat Ada zichzelf overgaf. Ze stemde ermee in met hen mee te gaan als ze ons geen haar zouden krenken.'
Barra liet zich weer in zijn stoel zakken en wachtte op de andere mannen. Kyra stond te rillen in haar nachtjapon met haar armen over haar borst gekruist.
Padriac liep naar haar toe en deed zijn jas uit, die hij over Kyra's schouders legde. Zonder erbij na te denken draaide Kyra zich naar hem toe en bleef tegen zijn borst huilen.
Padriac wist niet goed hoe hij Kyra moest vasthouden met Barra vlak voor hem, dus hield hij zijn armen langs zijn zij en keek op om Barra's blik te ontmoeten.
Barra fronste eerst, maar knikte toen, waarmee hij hem toestond haar te omhelzen zoals hij had gewild.
