Het Universum van Discretie: Bewaard
Auteur
Michael BN
Lezers
50,2K
Hoofdstukken
4
Ashton verwerkt nog steeds het recente verlies van zijn vader wanneer een nieuwe klasgenoot zijn aandacht trekt. Wat hij niet weet, is dat Lucas al een deel van zijn leven is geworden.
Hoofdstuk 1
Eén lijntje omdat mijn vader minder dan drie maanden geleden zelfmoord heeft gepleegd.
Nog een lijntje omdat het mijn moeder in een stiekeme alcoholist heeft veranderd.
En nog eentje omdat ik vandaag terug naar school moest, nadat ik de hele zomer had geweigerd om met wie dan ook te praten.
Frankie was vijf keer langs het huis gekomen, maar was nooit voorbij de conciërge geraakt. Ik wist zeker dat ze me uit de grond van haar hart haatte, maar op dat moment kon het me werkelijk geen reet schelen.
Ze zeggen dat cocaïne slecht is voor je gezondheid, maar ik geloof dat een fucked-up gezinssituatie veel schadelijker is.
Ik was pas zeventien jaar oud en het voelde alsof ik al een heel leven lang door deze waanzinnige nachtmerrie heen ging.
De begrafenis had me het hardst geraakt. Overal waren mensen aan het huilen, en ze stonden er allemaal op om me te vragen hoe ik me voelde.
Als pure stront natuurlijk! Mijn enige twee vrienden waren coke en loodzware pijnstillers.
High en down zijn was een stuk beter dan de lege zwarte leegte die mijn vaders dood had achtergelaten in mijn hart, mijn hoofd en ons huis.
Net als elk ander kind van mijn leeftijd binge-watchte ik ook tv. In sommige series werden de ouders van steenrijke kinderen afgeschilderd als afwezig, gewelddadig, of in sommige gevallen als complete psychopaten!
Mijn vader was niets van dat alles. Hij had al zijn rijkdom geërfd en had eigenlijk nooit een dag in zijn leven gewerkt. Ondanks al zijn dure hobby's maakte hij altijd tijd voor mij.
Ik vond hem de meest liefdevolle vader die je je maar kon wensen.
Toen ik erachter kwam dat ik op jongens viel, was hij de eerste aan wie ik het vertelde. Zelfs mijn moeder wist het nog niet. Geobsedeerd door imago en fatsoen was ik er zeker van dat mama het schandalig zou vinden dat uitgerekend zij een homo als kind had. Papa had mijn vermoedens niet bevestigd en ook niet ontkend, maar moedigde me aan om het haar te vertellen wanneer ik vond dat het moment juist was.
„Al het geld van de wereld zal je nooit gelukkig maken als je het gebruikt om je eigen gevangenis te bouwen,“ had hij gezegd.
Vanaf dat moment deed hij er alles aan om me te steunen. Hij nam me mee naar mijn geheime obsessie — het ballet — ook al had hij er een hekel aan. Tijdens de pauze vroeg hij welke jongens ik leuk vond.
Voor mijn verjaardag had hij me meegenomen naar Luz de la Luna voor de lunch. Hij stuurde zelfs een drankje naar de jongen die ik de hele tijd van de andere kant van de zaal met mijn ogen zat uit te kleden. Toen die knappe jongen mijn kant op keek, dook ik weg. Het tafelkleed en alles erop ging met me mee.
We lachten de hele weg naar huis.
„Als je ooit wat privacy nodig hebt, gebruik dit,“ had hij gezegd, terwijl hij me een gloednieuwe creditcard overhandigde. „Zelfs je moeder weet niet van deze rekening. Doe ermee wat je wilt.“
Waarom heb je het gedaan, papa? Waarom?
***
„Ashton! Klootzak!“ schreeuwde Frankie naar me.
„Sorry,“ zei ik, met grote ogen, terwijl ik bijna stond te stuiteren.
„Ben je high op de eerste schooldag?“ vroeg ze, met een scheve grijns.
„Ja! Mijn verdriet moet gemanaged worden,“ zei ik als excuus.
„Bullshit! Je was jezelf al aan het 'managen' met die troep lang voordat er verdriet in het spel was!“ siste ze.
„Fuck you!“ zei ik.
„Fuck you too!“ beet ze me toe, terwijl ze hard op mijn arm sloeg. „Hoe hou je je staande?“
„Ik manage het,“ zei ik, terwijl ik tegen de zijkant van mijn neus tikte.
Frankie lachte terwijl we het eerste uur in liepen. Ik dacht niet dat ik de dag zonder haar zou overleven.
***
Weer die lange gezichten! Iedereen keek me medelijdend aan, maar zei of deed niets.
Ik ging zitten en trok mijn kraag omhoog. Het bedekte niet meer dan mijn nek, maar ik voelde me er zeker veiliger door. Frankie kneep in mijn hand, en ik wist dat het wel goed zou komen. In ieder geval, totdat de coke was uitgewerkt.
Meneer Greer kwam binnen en zorgde ervoor dat we allemaal stil werden. Het was geen makkelijke klus, maar hij was een lul, dus…
Holy shit, wie was dát?
„Dames en heren, ik wil jullie graag voorstellen aan jullie nieuwe klasgenoot, Lucas Santos. Ik reken erop dat jullie hem allemaal welkom heten.“
Priscilla stak haar hand op en zei: „Er is hier een lege stoel, meneer Greer. Ik help Lucas met alle plezier om te acclimatiseren.“
Vast wel, jij zielvretende heks! Er is een reden dat die stoel leeg is! Bitchilla had geprobeerd me te versieren, en ik had haar afgewezen. Daarna vertelde ze aan iedereen dat we hadden gehooked op Mandeeps feest, maar dat ik binnen zes seconden was klaargekomen en had gehuild tot ze wegging.
Ik haatte haar uit de grond van mijn hart, ook al had het gerucht tijdelijk de roddels gestopt over mij die Gabriel Vega zat aan te kwijlen.
Dat laatste was trouwens waar.
Gabriel had me altijd geil gemaakt, vooral tijdens de zwemles. Niemand droeg een Speedo zoals hij. Eerlijk gezegd was ik waarschijnlijk niet de enige. Hij was vorig jaar van school gegaan om model te staan voor Vero-ondergoed.
Genoeg over Gabriel! Laat me de nieuwe jongen eens bekijken. Hmmm, mijn lengte, donker haar in een kort kapsel, en schouders waar kleding prachtig aan hing. Atletisch maar niet overdreven gespierd, en die ogen! Als chocolade.
„Doe je mond dicht of het kwijl druppelt op je bureau, eikel!“ Frankie gaf me een harde elleboogstoot.
„Val dood!“ siste ik.
„Zou ik doen, maar de les is begonnen,“ zei ze met een grijns.
Ik keek hoe Lucas aarzelend ging zitten naast Satan in hoogsteigen persoon. Kon hij het kwaad ruiken?
„Voordat we beginnen, wil ik graag mijn oprechte deelneming betuigen aan Ashton,“ zei meneer Greer, terwijl hij zijn arm naar mij uitstrekte. „Je vader was een gewaardeerd lid van onze gemeenschap en zal zeer gemist worden.“
Terug naar de lange gezichten. Iedereen, behalve Lucas. Hij keek me aan met open mond van verbazing.
***
„Wat heb jij met die nieuwe jongen?“ eiste Frankie tijdens de lunch. Ik prikte met mijn vork in mijn salade om het te laten lijken alsof ik at.
„Heb je niet gezien hoe hij reageerde toen meneer Greer mijn naam noemde? Hij keek alsof hij een geest had gezien!“ antwoordde ik, met mijn verwijde pupillen gericht op Lucas, die naast Sebastián en Olivier zat.
De tweeling was erg schattig maar volslagen hersenloos. Gelukkig waren hun ouders rijker dan God. Ze zouden het geen dag overleven buiten hun verwende kleine bubbel. Aan de andere kant, ik waarschijnlijk ook niet.
„Ja hoor, daarom!“ blafte Frankie. „Het heeft natuurlijk niets te maken met het feit dat je hem in gedachten hebt uitgekleed op het moment dat hij het klaslokaal binnenstapte.“
Ze had geen ongelijk.
***
Een bericht van mama? Ze stoorde me normaal nooit; er moest iets aan de hand zijn. Ik liep de woonkamer in, net terwijl de zon langzaam onderging boven het Park.
Ons huis bestond uit zes appartementen, inclusief de penthouses, die waren samengevoegd tot één geheel. We hadden meer ruimte dan we wisten te gebruiken, en sinds papa was gestorven voelde het huis volkomen levenloos.
„Ik wil je graag voorstellen aan Cynthia, onze nieuwe huishoudster.“
„Aangenaam,“ mompelde ik. Ik deed mijn best om aardig te zijn tegen onze huishoudsters; ze kwamen uiteindelijk altijd al onze geheimen te weten.
„Cynthia en haar zoon blijven bij ons logeren totdat ze een eigen plek hebben gevonden.“
Wat?! De huishoudster bleef hier wonen? En wie was die zoon?
„Mama! Heb je gezien hoe groot onze slaapkamers zijn!?“ Een bekende stem echode door de gang.
Lucas?
„Aangenaam kennis te maken,“ zei ik, terwijl ik zijn hand schudde met een overdreven stevige greep.
„Hadden jullie twee elkaar niet al ontmoet op school?“ vroeg mijn moeder verbaasd.
„Lucas was vandaag een beetje overweldigd,“ zei ik, terwijl ik hem aankeek. Dit verklaarde waarom hij me vanmorgen zo geschokt had aangestaard.
„Ik sta voor eeuwig bij u in het krijt, mevrouw Brandenburg. Ik weet zeker dat Lucas deze kostbare kans niet zal verspillen,“ zei Cynthia, terwijl ze haar zoon een strenge blik toewierp.
„Lucas' cijfers overtroffen ruimschoots de beursvereisten van de school. Ik heb slechts een goed woordje gedaan,“ zei mama met een oprechte glimlach.
What the actual fuck?!
„Ashton, waarom laat je Lucas niet even rondkijken? Ik heb een paar dingen te bespreken met Cynthia.“
***
„Waarom zei je vandaag niets?“ vroeg ik terwijl we naar mijn kamer liepen. Lucas was duidelijk overweldigd door de grootte van ons huis.
„Ik ging ervan uit dat iemand zoals jij niet geassocieerd wil worden met het kind van de huishoudster,“ zei hij schouderophalend.
„Zo ben ik echt niet!“ zei ik, terwijl ik stilstond om hem aan te kijken.
„Ik heb je klasgenoten naar je gevraagd. Priscilla had bijzonder veel te zeggen,“ kaatste hij terug met een brutale grijns.
„Geloof geen woord van wat die slang zegt!“ beet ik hem toe.
Hij lachte. Het was erg schattig.
„Ze zei precies hetzelfde over jou!“
Nog maar één dag school en de duivel had haar klauwen al diep in hem geslagen. Ik zou Priscilla's hersenspoeling langzaam ongedaan moeten maken als Lucas en ik in harmonie onder één dak zouden gaan wonen.
„Dit is mijn kamer. Sorry voor de rommel.“
„Wat de… En ik dacht al dat de kamer waar ik slaap groot was. Je kunt hier een heel banket houden!“
„Huh?“
„Ik was banketbediende in het Elysium Resort in Cancun voordat ik hierheen kwam,“ verduidelijkte hij.
„Nou, dit ben ik!“ zuchtte ik. „Grote kamers, waanzinnig uitzicht, meer geld dan ik in meerdere levens kan uitgeven, en ik ben nog steeds diep ongelukkig.“
„Waarom?“ fluisterde hij.
„Omdat zonder mijn vader alles gewoon zinloos lijkt.“
„Dat spijt me,“ zei hij, de eerste van honderden die daadwerkelijk klonk alsof hij het meende.
„En jouw vader?“ vroeg ik voorzichtig.
„Ken ik niet,“ antwoordde Lucas nuchter.
„Wat?“ vroeg ik verward.
„Ik ben het resultaat van een ouderwetse onenightstand. Mijn moeder heeft mijn biologische vader maar één keer 'ontmoet',“ zei hij met een eerlijkheid die ik niet gewend was.
„Ik weet niet zo goed wat ik daarop moet zeggen,“ gaf ik toe.
„Er valt ook niet veel over te zeggen. Het is wat het is.“
Dus, hij was schattig én interessant. Ik moest oppassen dat ik me niet te veel ging hechten.
„Mag ik je iets vragen?“ zei ik, omdat ik van onderwerp moest veranderen.
„Gaat het pijn doen?“ vroeg hij met een grijnslach.
Wauw!
„Laat me bewijzen dat ik niet ben wie Priscilla zegt dat ik ben,“ zei ik vol overtuiging.
„Oké. Hoeveel coke gebruik je?“
Fuck!
