The Wilde Serie
Auteur
Nova Nyx
Lezers
582K
Hoofdstukken
40
Azalea Wilde is allesbehalve tam. Ze is impulsief en onvoorspelbaar, met een neiging om de verkeerde keuzes te maken, maar wanneer een tragisch ongeluk haar familie verscheurt, laat ze alles achter en verdwijnt uit haar oude leven – en bij iedereen die erbij hoorde.
Merrick Hayes is een voormalige bad boy die een goede agent is geworden. Met tatoeages die zijn zondige lichaam bedekken, is hij de fantasie van elke vrouw, maar hij heeft alleen oog voor Azalea Wilde. Hij was gebroken toen ze vertrok, achterlatend met vertrouwensproblemen en een gebroken hart.
Wanneer het noodlot de familie Wilde opnieuw treft, keert Azalea terug naar huis. Merrick zweert afstand te houden, maar zodra hun wegen elkaar kruisen, komen oude gevoelens weer boven. Met twee gekwelde harten op het spel: zal het lot het laatste woord hebben, of gaan ze voorgoed hun eigen weg?
Hoofdstuk 1
AZALEA
. . Wind beweegt door de besneeuwde bomen. Op de kale takken ligt verse sneeuw.
Ik heb zo lang in grote steden gewoond dat ik vergeten was hoe stil en rustig de natuur is. Het is zo anders zonder al die mensen en het lawaai van het stadsleven.
De koude berglucht doet mijn gekwetste ziel nog steeds goed, zelfs na al die tijd. Ik adem diep in. De geur van de bomen om me heen voelt als een welkom-thuis-knuffel.
Zes lange jaren geleden verloren we mama op precies de plek waar ik nu sta, op deze bochtige bergweg. En het is zes jaar geleden dat ik hier terug ben geweest.
Mijn lange zwarte haar waait rond mijn gezicht. Het zonlicht schijnt op de blauwe strepen in mijn haar.
Mama haatte mijn kleurrijke haar altijd. Ze zei dat ik eruitzag als een groupie. En toen ik mijn eerste tattoo op mijn zestiende kreeg, klaagde ze dat ik de wildste van mijn zussen was, die onze familienaam alle eer aandeed.
Een glimlach verschijnt op mijn lippen als ik me herinner hoe ze met haar ogen rolde bij de dingen die ik deed. Ze deed alsof ze geïrriteerd was, maar ze glimlachte de hele tijd.
Van mijn drie zussen was ik absoluut de wildste. Ik veroorzaakte een ander soort problemen dan normale tienerproblemen. Maar ik weet dat mama dat aan me liefhad, ook al zei ze altijd dat ik haar dood nog eens zou worden.
Ik schop naar een steen aan de kant van de weg. Ik lach bitter om hoe vreemd die gedachte is. We waren samen op de dag van het ongeluk, rijdend over deze kronkelende weg midden in een hevige sneeuwstorm die op het verkeerde moment van het jaar kwam.
Ik had tegen mama geschreeuwd over iets stoms en onbelangrijks toen de auto een stuk ijs raakte. We slipten zijwaarts tegen de vangrail. We belandden op het dak aan de rand van een klif.
Ik zal nooit het moment vergeten dat ik naar mijn moeder keek en haar bewusteloos zag. Wat ik toen niet wist, was dat ze die hazelnotenbruine ogen, zo veel op de mijne, nooit meer zou openen.
Het brak me op een manier die nooit meer te repareren was dat ik overleefde en zij niet. Haar dood vernietigde me. Het brak me af tot in mijn kern.
Ook al zei iedereen dat het niet mijn schuld was, ik kende de waarheid. Ik was de reden dat ze zo afgeleid was die dag.
Ik dwong haar ogen weg van de weg op het verkeerde moment. Ik schreeuwde dat ze de slechtste was, slechts seconden voordat ze voor altijd uit mijn leven verdween. Ik kreeg niet eens de kans om haar te vertellen hoeveel ik van haar hield.
Het is grappig hoe het leven zo anders uitpakt dan je verwacht. Dingen kunnen echt in één snel moment veranderen. Mama verliezen brak ons gezin op manieren die ik nooit had kunnen voorspellen.
Nu, jaren later, word ik gedwongen terug naar huis te komen. Ik sta op het punt de enige ouder die ik nog heb te verliezen.
***
Als kinderen zien we onze ouders als onkwetsbaar. Onze kleine geesten leven in een glazen bubbel. Het beschermt ons tegen de harde waarheid van het leven, van verlies.
Maar wanneer het glas breekt en die bubbel barst, raakt de wrede waarheid ons als een trap in het gezicht. De mensen van wie we houden gaan niet voor altijd leven. Ze zijn menselijk. En ze raken gewond, bloeden en sterven lang voordat we ooit klaar zijn om ze te laten gaan.
Verdriet vult me als ik mijn vader door het raam van zijn ziekenhuiskamer zie.
Hij ziet er zo zwak uit, en ik kan mezelf er niet toe brengen naar binnen te gaan. Mijn stoere, grote vader er zo klein en zwak uit te zien doen, doet meer pijn dan ik verwachtte.
Ik ben vanaf dag één papa's meisje geweest. Terwijl mijn andere zussen druk bezig waren met huisje spelen met mama en meisjesdingen doen, was ik buiten aan het werk op de boerderij, oude klassieke auto's aan het repareren en leerde ik mijn weg rond een motor.
Papa vond het geweldig. Hoewel ik zeker weet dat hij altijd een zoon wilde, liet hij me nooit minder voelen omdat ik een meisje was.
In plaats daarvan hielp hij me groeien en leerde me dat het oké is om anders te zijn. Dat een vrouw zijn in een mannenwereld de definitie van badass was, en dat ik dat moest omarmen.
De dingen die ik van hem leerde, zijn wat me hielp overleven de afgelopen jaren onderweg.
Ik werkte in garages door het hele land, werd vies met de jongens.
Ik weet dat ze me op het eerste gezicht inhuurden puur op mijn uiterlijk, maar toen ze zagen wat ik kon met een automotor, was het game over. Ik werd een van hen.
Ja, ik had mijn deel aan viespeuken die in mijn broek probeerden te komen, maar de meeste mannen in de branche leerden me te respecteren om mijn vaardigheden, niet mijn uiterlijk.
Papa leerde me mijn waarde, en daardoor leerde ik niemand met me te laten sollen, emotioneel of professioneel.
Dat wil niet zeggen dat ik geen beetje plezier had tussen de lakens met een paar van hen onderweg, maar het was altijd gewoon dat – plezier.
Ik zucht. Ik wacht buiten papa's kamer met mijn hand boven de deurklink, te bang om hem aan te raken. Mijn borst voelt strak. Mijn ademhaling is zwaar. Dit is allemaal te veel.
Mijn emoties zijn overal. Ik voel me verslagen. Pissig. Zwak. Het enige wat ik wil doen is iets slaan. Schreeuwen, gillen, wat dan ook.
Ik ben zo goed geworden in ze naar beneden duwen, mezelf dwingen niets te voelen, dat dit vreemd terrein voor me is. Normaal gesproken ben ik een expert in de moeilijke shit negeren.
En dit... dit is behoorlijk moeilijke shit.
Na vierendertig jaar huwelijk herstelde papa nooit van het verlies van onze moeder. Hij trok zich terug in zichzelf tot hij slechts een schil was van de sterke, werkende man die we allemaal kenden.
Je vader zien huilen is het meest pijnlijke, hartverscheurende ding.
In de weken na mama's begrafenis waren de dingen verschrikkelijk. Ik zat in een donkere, gevaarlijke hoofdruimte, en weten dat ik de reden was achter het verdriet van iedereen anders was te veel.
Ik kon het niet verdragen om mijn familie uit elkaar te zien vallen, dus rende ik weg zodra ik het geld had. Ik pakte mijn spullen en liet alles achter wat ik ooit had gekend.
Ik gaf veel op. Mijn relatie met mijn zussen, er zijn voor mijn vader, de man van wie ik hield... ik liet het allemaal vallen. En het was misschien een puur egoïstische beslissing, maar hoe kon ik blijven op een plek die niet langer als thuis voelde?
'Azalea Lenore Wilde! Ben jij dat?' Mijn adem stokt en ik draai me om naar de bekende stem. Ik zet me schrap tegen de kracht van het lichaam van mijn tweelingzus dat tegen het mijne botst.
Het verrast me hoeveel ik haar dramatische genegenheid heb gemist terwijl ik me nestel in haar strakke omhelzing, lachend. 'Shit, Rosie. Ik kan niet ademen!'
'Ik kan gewoon niet geloven dat je hier bent, Azzy.' Rose trekt zich net genoeg van me terug om naar mijn vermoeide gezicht te kijken voordat ze me weer in haar armen wikkelt.
Twee minuten jonger, Rose is een spiegelbeeld van mij, afgezien van haar zongebruinde sproeten en geverfde blonde haar.
Toen ik vertrok, was Rose de enige die me niet veroordeelde. Ze belde me elke dag, liet me bericht na bericht achter, smeekte me om naar huis te komen.
Het kostte me een maand, maar toen ik eindelijk een van haar telefoontjes beantwoordde en haar vertelde dat ik niet terug kon komen, begreep ze het, geen vragen gesteld.
Dat is wat ik aan haar hou. Aan ons. Ongeacht onze keuzes, waar we naartoe gaan of wat we doen, we zullen altijd elkaars rug hebben.
Ik kan niet hetzelfde zeggen over de andere twee. Ze hebben me nooit vergeven dat ik vertrok toen ik dat deed.
En zij waren niet de enigen.
Mijn gedachten dwalen af naar de man die ik achterliet. De bad boy met een hart van goud. Zijn dromerige blauwe ogen, goudblond haar, gespierde lichaam...
'Vertel me alles!' Rose trekt aan mijn handen en sleurt me terug naar de realiteit. Ze trekt me papa's kamer in en zet ons neer op een waardeloze kleine bank naast zijn bed.
'Hoe was het leven onderweg? Waar ben je terechtgekomen? Woonde je in hotels? Hoe verdiende je geld? Vertel!'
Het gelach kwam gemakkelijk terwijl we in een comfortabel gesprek vielen, bijna alsof we slechts zes uur uit elkaar waren geweest in plaats van zes jaar.
Mijn vrolijke stemming verdwijnt als ik de stem hoor die ik goed ken van mijn oudere zus die tegen een verpleegster in de gang snauwt. 'Waarom sta je hier gewoon? Ik zei je me te bellen zodra mijn vader terugkwam van neuro.'
Ik houd mijn adem in. Ik word stijf van spanning als ze de kamer binnenloopt met haar witte doktersjas als een badge van eer en superioriteit. Het wordt allemaal afgerond door de zure blik op haar anders mooie gezicht. Typisch.
Op drieëndertig was Iris de eerstgeborene, en het perfecte gouden kind. Zij was de enige die op het rechte pad bleef van ons vieren.
Ze studeerde een jaar voor haar leeftijdsgenoten af, kwam op de medische school en werd een traumachirurg in onze geboorteplaats, terwijl de rest van ons aan het klungelen was om de betekenis van het leven te achterhalen.
Met een achternaam als Wilde zou je denken dat Iris minder strak zou zijn, maar nee. Ze is een steenkoude, leg-de-wet-neer soort vrouw.
Ze is geen slecht persoon, ze is gewoon niet mijn soort persoon. We zijn totale tegengestelden, en toen we opgroeiden, zou ik niet zeggen dat ik haar mocht, ook al hield ik van haar.
'Azalea. Leuk dat je je gezicht laat zien na al die jaren.' Iris stopt dood in de deuropening als ze me ziet. Haar gezicht verzacht voor een kort moment voordat het weer in steen verandert.
Mijn ogen vernauwen zich en de metaalachtige smaak van bloed nestelt zich op mijn tong. De kracht van mijn tanden die naar beneden bijten is het enige dat me ervan weerhoudt iets te zeggen wat ik misschien zou betreuren.
'Iris. Leuk dat je een glimlach laat zien na al die jaren.' Ik houd mijn stem zoet als siroop, maar sarcasme druipt van elk woord. Ik kan er niets aan doen. Ze haalt de sarcastische bitch in me naar boven.
'Hilarisch.' Ze rolt met haar ogen en fronst. 'Ik zie dat je je verschrikkelijke gevoel voor humor niet bent kwijtgeraakt sinds ik je voor het laatst zag. Wat was het? Vijf jaar geleden?'
'Zes, eigenlijk.' Ook al zou ik het niet moeten doen, ik speel mee in haar gemene spelletje. Ik ben te koppig om me te verontschuldigen, en te trots om toe te geven dat ik een fout maakte door te vertrekken.
'Waarom moet je zo'n bitch zijn, Ris? Azzy is thuis. Je zou blij moeten zijn.'
Rose komt voor me op, en ik laat haar. Ik zou op elke andere dag klaar zijn voor een gevecht, maar ik kan mezelf er niet toe brengen me erin te mengen terwijl onze vader bewusteloos in een ziekenhuisbed ligt.
'Whatever.' Iris wuift afwijzend met haar hand naar Rose voordat ze zich naar mij draait. 'Poppy zal hier snel zijn, dus waarom gaan jullie twee niet wat koffie halen of zo tot dan?'
Dit is haar niet-zo-subtiele manier om ons te vertellen op te hoepelen, allemaal omdat ze gekwetst is over mijn zes jaar lange afwezigheid. 'Waarom? We zijn net hier. Ik heb niet eens hallo tegen papa gezegd.'
'Papa ligt in coma, Azalea. Hij zal het verschil niet weten.' De manier waarop ze mijn naam zegt, alsof het een vies woord is, doet mijn bloed koken.
Ik weet dat ze zich zorgen maakt, maar deze afgelopen jaren als traumachirurg hebben haar veranderd. Ze leerden haar hoe ze haar emoties moet afsluiten als dingen pijnlijk worden.
Ik wil begripvol zijn, maar haar koude manier zet mijn snelle humeur aan. Diep inademend door mijn neus, klem ik mijn lippen op elkaar om te voorkomen dat ik tegen haar uitval.
Ga niet in discussie, Azzy. Tel tot tien. Adem in, adem uit. Papa zou willen dat je de grotere persoon bent. Ik praat mezelf naar beneden. Ik doe alsof ik innerlijke vrede kanaliseer, alsof dat iets is wat ik ooit zal bezitten.
'Prima. Maar bel ons zodra Poppy hier is.'
Iris knikt, geeft me nauwelijks een tweede blik voordat ze bij papa's bed gaat zitten. Ik trek Rose van de versleten oude bank en stamp af richting de deur. Ik bots met mijn gezicht tegen iets warms en solides.
Sterke handen grijpen mijn blote schouders. Ze wikkelen zich bijna volledig om mijn kleine armen. Mijn neus tintelt van vertrouwdheid bij de geur die mijn zintuigen aanvalt. Ik ken hem. Hij is heerlijk, als leer, kruiden en pure, ongefilterde man.
Ik blijf een beetje langer hangen voordat ik opkijk. Ik weet al wat mijn ogen zullen vinden als ik dat doe. Die verslavende geur, helemaal vermengd in een lang, gebruind, getatoeëerd lichaam, kan maar aan één persoon toebehoren: Merrick Hayes.
Mijn favoriete zwakte, en mijn grootste spijt.
