De wolvenoorlogen Book 3
Auteur
Michelle Torlot
Lezers
159K
Hoofdstukken
39
In een wereld waar weerwolvenroedels op de rand van oorlog staan, worstelt Ellie, een halfmens, halfweerwolf, om haar waarde als krijger te bewijzen. Terwijl ze zich een weg baant door complexe relaties, waaronder een verboden liefde met Seth en een dodelijke ontmoeting met haar voorbestemde partner, moet Ellie haar verleden onder ogen zien en haar lot omarmen. Met de dreiging van een naderende strijd en de zware verantwoordelijkheid van het leiderschap op haar schouders, is Ellie's reis er een van zelfontdekking, moed en de strijd voor eenheid onder haar volk.
Hoofdstuk Een
Drie jaar later
[POV: Elijah]
Ik staarde uit het raam. Een dun laagje sneeuw bedekte de grond. Mijn krijgers waren nog steeds buiten aan het trainen. Het weer deerde ons niet, niet zoals het mensen hinderde.
Mensen waren zwak. Maar hoe kon een half-mens, half-wolf ons zoveel hoofdbrekens bezorgen?
Er waren bijna drie jaar voorbijgegaan. We stonden op het punt een oorlog met mensen te beginnen. We wilden de wereld heroveren en de problemen die mensen veroorzaakten, uit de weg ruimen.
Mijn grootvader en de raad hadden alle wolvenroedels verenigd. De bèta van mijn oom kreeg de taak om alle krijgers in de groep voor te bereiden op de oorlog.
Murdoch had altijd een zwak gehad voor dat half-mens, half-wolf meisje. Ze kon hem om haar vinger winden, net zoals ze met mijn Oom Gabriel deed. Het verbaasde niemand toen hij overliep.
Hij sloot zich aan bij de roedel in het westen, waar zij verbleef. Niet alleen hij, maar ook mijn beste spoorzoeker, Emma, keerde ons de rug toe.
Al onze oorlogsplannen moesten worden opgeschort. Murdoch kende al onze plannen en zou ze waarschijnlijk doorspelen aan onze andere vijand, de westelijke roedel.
De roedel die dat gevaarlijke half-mens, half-wolf meisje beschermde. Ze had mijn Oom voor zich gewonnen en vervolgens mijn broer om het leven gebracht.
Drie jaar geleden stelde ik mijn grootvader voor om de westelijke roedel aan te vallen. Haar te doden, de laatste half-mens, half-wolf. Dan konden we de mensen uitroeien. Hij beloofde me dat we dat zouden doen, nadat we alle mensen hadden uitgeroeid en de grens hadden neergehaald. Ik moest wel instemmen.
Nu Murdoch onze plannen had verraden, besloot de raad ze te wijzigen.
Ik was niet teleurgesteld. We zouden nu ten strijde trekken tegen de westelijke roedel. Het enige wat me dwarszat was dat we drie jaar moesten wachten om het te doen.
Drie jaar, terwijl de raad met alle alfa's praatte om een nieuw plan overeen te komen. Het kostte wat overredingskracht. Sommige van de zwakkere roedels gingen niet akkoord.
We wisten niet veel over hun aantallen. Het gebied dat ze bezaten was net zo groot als alle roedels in onze groep bij elkaar.
Er was maar één plek om aan te vallen, en dat was over de Rivier in alfa Zagan's gebied. Veel van de roedels vertrouwden hem niet. Hij had zich afzijdig gehouden van de raad toen mijn oom nog leider was.
Het duurde niet lang. Zagan was dol op oorlog. Toen hij over een oorlog hoorde, wilde hij meedoen. Zelfs als het tegen een vijand was die zwakker was dan wij.
De westelijke roedel was een onbekende factor. Met bèta Murdoch aan hun kant zou het geen eitje worden zoals het tegen de mensen zou zijn geweest.
Dan was er nog mijn oom.
Hij was een sterke leider geweest totdat hij de menselijke grens overstak. Ik dacht dat hij het gehaald moest hebben. Hij moest in leven zijn. Zo niet, dan zou ik zijn dood hebben gevoeld. Niet alleen omdat we van dezelfde roedel waren, maar omdat we familie waren. Ik zeg waren.
Zowel mijn grootvader als ik stopten hem familie te noemen toen hij op zoek ging naar dat meisje. Hij liet zelfs zijn partner achter. Wat voor wolf doet zoiets?
Ik voelde de band met de roedel breken, ongeveer drie jaar geleden. Rond dezelfde tijd dat Murdoch en Emma vertrokken. Ik kan alleen maar raden dat hij zich bij de westelijke roedel heeft aangesloten. Waarom ze een andere alfa zouden toelaten, ging mijn pet te boven.
Hij was nu de vijand. Niet zo'n grote vijand als het half-mens, half-wolf meisje, maar toch een vijand.
Ze zou nu achttien worden. Ik herinnerde me toen ik haar voor het eerst zag. Hoe jong en naïef ik was. Ze had mij ook bijna in haar ban. Hoewel ik alfa Zagan niet erg vertrouwde, was ik dankbaar.
Als hij haar niet had meegenomen, wil ik niet denken aan hoeveel ellende ze zou hebben veroorzaakt. Ze had al genoeg problemen veroorzaakt.
Ik had mijn oom verloren, mijn broer, en nu stonden we op de rand van oorlog.
Een harde klop op de deur liet me wegkijken van het raam.
„Kom binnen,“ zei ik met gedempte stem.
De deur ging open en ik zag mijn grootvader.
„Elijah,“ zei hij, terwijl hij binnenkwam.
Ik zuchtte; het irriteerde me dat hij me nog steeds als een kind behandelde. Mijn officiële titel was alfa Elijah. Hij gebruikte die alleen in het openbaar, of als hij over me sprak in een rapport.
„Grootvader,“ zei ik terug.
Als hij mijn titel niet kon gebruiken, dan zou ik de zijne ook niet gebruiken. Het leek hem niet zo te storen als het mij stoorde.
„Ik zie dat je krijgers hard trainen. Jammer dat ze drie jaar geleden niet konden worden ingezet,“ zei hij.
Ik kruiste mijn armen over mijn borst. Hij gaf mij de schuld dat Murdoch en Emma waren vertrokken. Hij vond dat een roedel alleen zo sterk is als zijn leider. Als ik sterker was geweest, dan zouden twee van mijn topleden niet zijn vertrokken.
De raad was het met hen eens geweest. Ik had hard moeten vechten om mijn titel te behouden. Het had geholpen dat er niemand anders was om het aan te geven.
Niemand anders behalve mijn grootvader, van wie ik dacht dat hij het onderzoek naar mijn roedel, of meer specifiek naar mij, was begonnen.
Ze hadden de zaak snel stopgezet toen ik erop wees dat zowel Murdoch als Emma direct aan de raad rapporteerden toen ze vertrokken.
Dat deed hen er toen niet goed uitzien. Elke hoop van mijn grootvader om weer alfa te worden verdween daarna.
„Is dit een vriendschappelijk bezoek, of is dit officiële zaken,“ zei ik terug.
Hij dwong een glimlach.
„Beide. Je grootmoeder wil dat je komt eten, met je ouders. Het is misschien de laatste keer dat we allemaal samen kunnen zijn voor een tijdje.“
Hij gooide een map op mijn bureau.
Ik opende hem en bekeek de papieren.
„Wanneer vertrekken we?“ vroeg ik.
Het document was de definitieve goedkeuring van alle alfa's. We gingen ten oorlog.
„Binnen een week,“ antwoordde Grootvader, „Zijn je krijgers er klaar voor?“
Ik knikte en glimlachte een beetje.
„We zijn de afgelopen drie jaar al klaar geweest. Tijd om die kleine teef terug te betalen.“
