Drie, de perfecte afrekening
Auteur
R. S. Aria
Lezers
1,3M
Hoofdstukken
29
Ziekenhuis
Madison
Na het telefoontje zijn Madison en Levi in een mum van tijd aangekleed en in de auto gestapt. De tweeling woont vlakbij het ziekenhuis, dus de rit duurt nog geen kwartier.
'Goedendag, we zoeken meneer Davis. Hij is ongeveer een uur geleden betrokken geraakt bij een auto-ongeluk,' zei Levi tegen de receptioniste. Hij probeerde kalm over te komen. Hij was ongerust, maar kon dat niet laten merken; Madison klemde zich aan hem vast en zei niets.
Tijdens de korte rit had ze amper een woord gezegd. In plaats daarvan huilde ze zachtjes, bezorgd om haar broer. Ze had een sterke band met haar broers, net als met de tweeling.
'Kamer 329,' antwoordde de vrouw na even te hebben gekeken, en met een vriendelijke glimlach wees ze hen de weg. 'Bedankt,' zei Madison voordat ze wegliep. Ze had het nare gevoel dat de situatie erger was dan het leek.
'Madison,' Ezra's stem deed haar opkijken, en na een blik op Levi, die haar bemoedigend toelachte, snelde ze naar haar broer. 'Hoe gaat het met hem?' vroeg ze, terwijl ze hem stevig omhelsde en huilde, getroost door zijn armen om haar heen.
'Ssst, zusje, niet huilen. Liam is een sterke vent. Wil je naar binnen?' zei Ezra zachtjes, terwijl hij een paar keer een kus op haar hoofd drukte. 'Mogen we?' 'Tuurlijk. Ze hebben hem pijnstillers gegeven, dus hij kan wat vreemd uit de hoek komen.'
Ezra was een kei in het bagatelliseren van dingen. 'Oké,' zei ze zachtjes, en keek naar Levi. 'Ga je mee?' vroeg ze, met betraande ogen naar hem opkijkend. Hij vond het vreselijk om haar ogen zo rood en gezwollen te zien.
'Nee, schat, ga jij maar. Laten we hem niet overrompelen.' Zijn glimlach straalde van liefde voor haar. 'Dank je,' fluisterde ze en haastte zich naar Liams kamer.
'Dus, weten we wat er precies is gebeurd?' vroeg Levi, terwijl hij in een van de stoelen op de gang plaatsnam. De ernstige blik op Ezra's gezicht verraadde dat hij meer wist.
'Nou, gelukkig heeft Liam een dashcam in zijn auto, voornamelijk voor de veiligheid, dus we weten waar en wanneer het gebeurde. Bovendien heeft Sam alles gezien.' 'Sam? Hoe dan?' 'Puur toeval, denk ik. Ze was op het juiste moment op de juiste plek.' 'Wat is er gebeurd, Ezra?'
'Wat er gebeurd is, is dat sinds we de waarheid ontdekten, we Marcus en Ava zoveel mogelijk probeerden te ontlopen. Je weet al van dat papierwerk dat we je lieten regelen? Nou, ze moeten erachter zijn gekomen dat er geen geld meer op hun rekeningen binnenkwam, want ze kwamen gisteren hierheen.' 'En waarom zei je daar niks over?' vroeg Levi.
'Omdat we het pas vanochtend te horen kregen, toen we gebeld werden om hen in een koffieshop te ontmoeten, een paar straten verderop van de sportschool. Ze moeten alles gepland hebben. Ze dachten waarschijnlijk dat we met z'n drieën waren, want Sam zag een lege auto recht de weg oversteken net toen Liam eraan kwam.' 'Wat?'
'En wat nog erger is, is dat ze twee vrouwen niet ver daarvandaan zag, die er vandoor gingen toen ze haar in de gaten kregen.' 'Verdomme. Niemand is veilig.' 'Misschien. Of misschien is dit onze kans om de zaak recht te zetten.
'Na het ongeluk belden Marcus en Ava om te vragen waar we waren, dus ik vertelde hen wat er gebeurd was. Ze deden natuurlijk alsof ze bezorgd waren, dus ze komen zo hierheen. Het beste wat we kunnen doen is net doen alsof. Doen alsof we niet weten dat zij erachter zitten. We laten de beveiligingsvideo's van het huis controleren, maar dat gaat even duren; de politie zei dat ze ook een paar dagen nodig hebben.'
'Nou, ik wijk niet van Madisons zijde,' zei Levi vastberaden. 'Dat betekent dat jullie jongens opgescheept zitten met mij en Ethan. Hij zou hier vanavond moeten zijn.' 'Bedankt, Levi. Dat betekent echt veel.'
'We zijn broers,' Levi keek Ezra recht aan om zijn punt duidelijk te maken. 'Dat zijn we altijd geweest.' 'Dank je. Zullen we even bij de andere twee kijken? Ik wed dat Madison Liam de les leest omdat hij niet voorzichtiger was.' 'Ha, arme Liam.'
'Trouwens, waarom duurde het zo lang voordat je opnam?' vroeg Ezra met een glimlach. 'Eh... weet je zeker dat je dat wilt weten?' 'Nou, probeer de volgende keer gewoon sneller op te nemen,' Ezra gaf Levi een speelse duw tegen zijn schouder. 'Ik dacht het ergste toen ze niet opnam.'
Dit was pas de tweede keer in hun leven dat Levi zijn beste vriend zag huilen. Hij kon zich alleen maar voorstellen wat er door Ezra's hoofd ging in die chaotische minuten.
***
'Hé,' zei Liam, terwijl hij langzaam zijn ogen opende. Jezus, die medicijnen die ze me gegeven hebben zijn niet mis. 'Hé,' antwoordde Madison. Er zaten nog steeds een paar tranen op haar gezicht. 'Hoe voel je je?'
Ze streelde zachtjes zijn haar en probeerde te glimlachen, maar ze was nog te geschrokken om het goed te doen. 'Hé, niet huilen. Ik ben oké, alleen een paar hechtingen hier en daar,' antwoordde hij met een glimlach. Hij kreunde van pijn toen zijn glimlach aan de hechtingen onder zijn rechteroog trok. Zijn gezicht zat vol blauwe plekken.
'Je hebt me doodsbang gemaakt, Liam. Doe dat nooit meer.' 'Het spijt me, Madison... Ik bedoelde het niet zo. Bovendien, het was mijn lievelingsauto!' Zijn grappige toon ontlokte Madison een klein lachje, en haar gezicht toonde eindelijk een voorzichtige glimlach. 'Misschien moet je de volgende keer beter uitkijken.'
'Het was mijn schuld niet. Het was een val.' 'Was het dat?' vroeg ze, met grote ogen van schok. Ze had Ezra niet gevraagd wat er gebeurd was. 'Ja, maar ik ben nu te verward om je erover te vertellen. Ezra weet alles.' 'Oké. Je moet toch rusten. Maak je geen zorgen. We zijn hier...'
'Ik weet het. En sorry als ik je ochtend verpest heb.' Hij lachte, en keek haar met een ondeugende glimlach aan. Die medicijnen waren echt sterk. 'Wat?' vroeg Madison verbaasd. 'Je ruikt naar seks, Madison,' flapte Liam eruit zonder enige gêne.
Madisons mond viel open toen hij dat zei, en om het nog erger te maken, waren Levi en Ezra net binnengekomen. 'Het zijn de pijnstillers!' lachte Liam, in een poging zichzelf te verdedigen, maar de glimlach op Levi's gezicht en de manier waarop Ezra met zijn ogen rolde, vertelden haar dat ze dat gesprek ook hadden gehad. 'Dus, kan iemand me vertellen wat er in hemelsnaam gebeurd is?'
