Tussen het fluitje en de stilte
Auteur
Sophie Lee
Lezers
16.2K
Hoofdstukken
27
Madison Hales heeft altijd geloofd dat de wereld in de basis goed is – ze is het zonnetje in huis, zelfs als dat haar in de problemen brengt. Dus wanneer haar broer Jaxon haar om een enorme gunst vraagt, zegt ze onnadenkend ja.
Word de fulltime nanny voor de zoon van zijn teamgenoot.
Geen probleem... toch?
Behalve dan dat de teamgenoot in kwestie Luca Moretti is – de sombere center van de New York Reapers die ooit Madi's favoriete speler was, lang voordat Jaxon prof werd. Dezelfde Luca Moretti die in het echt killer is dan de ijsbaan die hij domineert. Hun eerste ontmoeting eindigt in een ramp, en Madi zweert dat ze afstand zal houden.
Maar de zevenjarige Hamish heeft andere plannen.
Terwijl Madi haar draai vindt in haar nieuwe rol, beginnen de muren van Luca barstjes te vertonen. Achter de intense blik en stille intimidatie schuilt een man die smoorverliefd is op zijn zoon... en onverwacht beschermend voor het meisje dat licht in hun schaduw blijft brengen.
Het was niet de bedoeling dat ze voor hem zou vallen. Het was niet de bedoeling dat hij haar zou opmerken. En haar toelaten is misschien wel het grootste risico dat Luca ooit heeft genomen.
Hoofdstuk 1: Je hebt een bloedhekel aan hem
MADISON
Ik kijk mijn broer, Jaxon, vol afschuw aan als hij in alleen een onderbroek onze keuken binnenloopt, terwijl hij aan zijn ballen krabt. Een prachtig gezicht, echt waar.
„Goedemorgen,“ zegt hij.
„Het is twee uur 's middags,“ zeg ik. „Ben je laat thuisgekomen?“
„Je weet hoe ik ben na een overwinning, Madi,“ zegt Jaxon. Hij trekt de koelkast open en pakt er wat druiven uit. „Ik heb flink gefeest.“
Mijn broer Jaxon speelt ijshockey voor de New York Reapers. Ze speelden een oefenwedstrijd tegen de Ottawa Kodiaks, maar Jaxon ziet een overwinning als een overwinning. Ja, hij is een erg belangrijke NHL-speler. Rechtervleugelaanvaller in de eerste lijn, om precies te zijn. Ik ben een trotse zus.
„Ik weet zeker dat Shayla daar vandaag flink last van heeft,“ zeg ik met een strak gezicht.
„Ik was helemaal vergeten dat jullie vriendinnen zijn,“ zegt hij, en hij neemt naast me plaats op de andere kruk. „Hoe is dat ook alweer gegaan?“
We zijn met zes meiden. Ik nam het initiatief om een praatgroep voor ons allemaal te starten nadat we allemaal door Jonathan waren verkracht. Jonathans geluksgetal was twaalf. Dat is de reden waarom hij, om de een of andere reden, twaalfjarige meisjes aanviel. Teagan herinnert zich dat hij haar dat vertelde.
Hij viel nooit vaker dan één keer aan, maar hij liet bij ons allemaal sporen achter. Ik was de laatste die werd aangevallen, omdat zijn schoonzoon Jonathan bovenop mij betrapte en hem doodsloeg.
Grant komt nu ook naar onze bijeenkomsten omdat hij iets vergelijkbaars heeft meegemaakt. Jaxon weet dan misschien wel van mijn verkrachting, maar Shayla is mijn vriendin en zij mag het mensen vertellen wanneer ze daar klaar voor is. Het is een enorm toeval dat mijn broer speelt voor het team waar zij het hoofd HR van is.
„Via een vriendin,“ lieg ik.
Hij mompelt iets. „Hoe gaat de zoektocht naar een baan?“
Ik ben bij Jaxon ingetrokken om dichter bij hem te zijn, maar het zoeken naar een baan is lastig. Jaxon is vier jaar ouder dan ik, maar we zijn altijd super close geweest, behalve tijdens de zeven jaar dat ik verborgen hield dat ik was aangevallen. Dat heeft hem fucking kapotgemaakt.
„Niet zo goed,“ zeg ik zachtjes. „Het is een lastige markt op dit moment.“
„Misschien heb ik iets voor je,“ zegt Jaxon.
Ik ga rechtop zitten op mijn kruk en lach zoet naar mijn broer. „Heb ik al gezegd hoeveel ik van je hou?“
Hij grinnikt. „Dat heb ik gehoord,“ zegt hij. „Een van mijn teamgenoten heeft een oppas nodig.“
„Kan hij niet voor zichzelf zorgen?“ grap ik.
Jaxon rolt met zijn ogen. „Nee, voor zijn zoon, Hamish.“
„Wie is het?“ vraag ik. Ik ken alle teamgenoten van Jaxon, en op Malcolm na ken ik niemand anders met kinderen.
„Luister, hij zal boos zijn dat ik er iets over zeg, maar op dit moment is hij wanhopig,“ zegt Jaxon. „Het is Luca.“
Ik kijk mijn broer boos aan. „Nee.“
„Madi!“ klaagt hij.
„Luca is een klootzak tegen me,“ zeg ik. „Je hebt dat met je eigen ogen gezien.“
„Hij vindt het moeilijk om zich open te stellen,“ verdedigt Jaxon hem. „Mads, ik zou het niet vragen als het niet belangrijk was.“
Ik blijf stil, en Jaxon ziet dat als een teken om door te praten. „Hij kan nooit een nieuwe oppas houden, omdat elke vrouw die hij inhuurt hem gewoon wil neuken,“ legt Jaxon uit. „Jij zou perfect zijn, omdat je een bloedhekel aan hem hebt.“
„Ik heb geen hekel aan hem,“ mompel ik.
Sterker nog, voordat Jaxon doorbrak, was Luca mijn favoriete speler. Hij liet het er zo makkelijk uitzien op het ijs, en hij liet zich door niemand gek maken. In de week dat Jaxon werd gekozen in de draft, had het team een klein feestje voor hem en Jaxon nam me mee. Hij stelde me aan iedereen voor, en toen het de beurt was aan Luca, werd mijn mond kurkdroog.
Luca Moretti had deze dodelijke mix van moeiteloos gevaar en een kom-niet-in-mijn-buurt-stilte, waardoor ieder weldenkend mens veilig op afstand bleef. En toch verloor ik op de een of andere manier het vermogen om als een normaal mens te ademen toen hij zich die avond op het feestje naar mij omdraaide. Ik herinner het me maar al te goed—het moment dat ik hem voor het eerst van dichtbij zag.
Luca stond naast de bar, met één schouder tegen de muur leunend alsof de wereld hem vermoeide. Zijn zwarte T-shirt klemde zich om een borstkas die was gevormd door genetica en Gods favoriete cheatcodes. Donkere spijkerbroek, versleten leren jas, zilveren ketting rustend in het kuiltje van zijn hals—hij zag eruit als iemand die uit de schaduw was gesneden en te horen had gekregen dat hij moest ijshockeyen als een vorm van woedebeheersing.
Zijn gitzwarte haar zat een beetje in de war, alsof hij er uit irritatie al een miljoen keer met zijn handen doorheen was gegaan. Zijn huid had die warme, olijfkleurige tint die het zilver van zijn ketting deed oplichten. Hij had een sterke, Romeinse neus en de allerlichtste stoppelbaard, wat alleen maar bijdroeg aan de hele ik slaap niet, ik pieker uitstraling.
Maar zijn ogen... God, zijn ogen. Ze waren amberkleurig. Opvallend. Scherp. Precies de kleur van whiskey met vuur op de achtergrond.
Ze gleden één keer over me heen—snel, keurend, onleesbaar—en ik voelde het tot in mijn ruggengraat. Niet flirterig. Niet onder de indruk. Gewoon... bewust. En toen sprak hij.
„Jaxons zusje?“ vroeg hij met een zware stem.
Ik kon nog net ja knikken. Het lukte me amper.
Zijn blik bleef nog één seconde hangen—niet warm, niet koud, gewoon intens. Daarna keek hij weg, al klaar met de interactie. Al klaar met mij.
Ik had beledigd moeten zijn. Nee, ik wás beledigd. Maar in plaats van voor mezelf op te komen, stond ik daar als een idioot, met mijn hart in mijn keel, me afvragend hoe iemand tegelijkertijd een enorme klootzak en de meest magnetische persoon kon zijn die ik ooit had gezien.
Om eerlijk te zijn, was ik pas zestien toen we elkaar ontmoetten. Elk moment daarna was precies hetzelfde. Eén woord of een knikje. Wat vorig jaar gebeurde, was voor mij de druppel.
Ik ging naar de ijshal om Jaxon te verrassen met een zelfgemaakte lunch en hoorde Luca praten met Ethan, een van de verdedigers. „Ze moet stoppen met zo aanhankelijk te zijn,“ moppert Luca. „Jaxon moet zich op zijn spel concentreren, niet op zijn huilerige kleine zusje.“
Ik was niet huilerig. Ik ben een vrolijk mens, en tuurlijk, ik heb dagen dat ik in mijn bed zit en huil, maar met die dingen ga ik niet naar Jaxon. Daar heb ik Ben & Jerry's voor.
„Hamish is zeven,“ zegt Jaxon. „Hij heeft selectief mutisme—hij kan in bepaalde situaties niet praten—en de dokters kunnen Luca niet vertellen hoe dat komt.“
„Jax—“
„Je hoeft niet meer bij me te wonen,“ mompelt Jaxon. „Ik weet dat je een hekel hebt aan mijn rommel.“
„Ik ben verhuisd om dichter bij je te zijn,“ zeg ik.
„En dat kunnen we nog steeds,“ stelt Jaxon. „Maar Madi, dit is een vrijgezellenhuis, en ik heb de laatste tijd weinig vrijgezellendingen kunnen doen.“
„Weet Luca wel dat je dit aan mij vraagt?“ mompel ik.
„Nou, nee,“ zegt Jaxon. „Maar hij kan ook niet echt nee tegen mij zeggen. Dat hebben jullie in elk geval gemeen.“
„Ik zal erover nadenken,“ mompel ik.
„Ik zal Luca je nummer geven,“ zegt Jaxon, en hij vat het op als een ja.
Ik kan hem echt niets weigeren.
