Alien Stiefbroer
Auteur
Raven Flanagan
Lezers
1,1M
Hoofdstukken
18
Hoofdstuk 1
NOVA
Het intergalactische cruiseschip was prachtig. Het was groter dan elke stad die ik ooit had gezien. Toch was het moeilijk om ervan te genieten, want de reden dat ik aan boord was, was allesbehalve mooi.
Ik zou hier niet zijn als mijn vader niet opnieuw was getrouwd. Het was al een paar jaar nadat mam ons had verlaten, maar dat maakte de pijn niet minder. Toen mam wegging, was pap niet eens op aarde. Nu ik erover nadenk, hij was al niet meer thuis geweest sinds ik een kind was.
Nu had zijn mysterieuze nieuwe vrouw blijkbaar genoeg geld om meerdere kaartjes voor een interstellaire luxecruise te kopen? Dat was geen gemakkelijke opgave.
Maar terwijl ik de menigte via de loopbrug van de shuttle naar het schip volgde, weigerde ik onder de indruk te zijn. Ik zwoer dat ik me niet zomaar zou overgeven, ongeacht wie deze vrouw was of welke functie ze bekleedde. Ik zou niet haar vrolijke, blije stiefdochter spelen. Ik was absoluut niet blij dat ik gedwongen werd om een week op vakantie te gaan, alleen maar om mijn nieuwe „familie“ te ontmoeten.
Ongetwijfeld had pap haar verteld over mijn gewone, saaie leven. Ze dacht waarschijnlijk dat ze de verrassing van hun huwelijk kon verzachten met een onvergetelijke vakantie. Ik snoof verachtelijk tegen de rug van de harige alien voor me.
Sterren, dit ging zwaar klote worden.
Frisse, machinaal geproduceerde zuurstof vulde mijn longen zodra ik de aankomsthal van het schip betrad. Mijn zenuwen tintelden onder mijn huid. Mensen en allerlei soorten aliens liepen kriskrast door elkaar onder de felle lampen. Ze dreven me mee naar het dek waar de gastheren van de cruise zich onder de gasten begaven.
De gastheren waren netjes gekleed in strakke witte en glanzend blauwe pakken. Ze droegen verchroomde dienbladen met hoge rode en blauwe drankjes. Ze wurmden zich door de stroom van kleurrijke harige, geschubde, gevinde en vlezige lichamen.
Ik had geen idee wat voor drankjes het waren, maar ik wist wel dat ik er een nodig had. Ergens op dit schip zaten mijn vader en zijn nieuwe vrouw op me te wachten.
Ik wist zeker dat mijn pols-com elk moment kon piepen met een bericht. Dan zou ik pap moeten zoeken en die chique alien-vrouw moeten ontmoeten. Ze had zijn aandacht in zo'n korte tijd getrokken dat ze amper een echte bruiloft hadden gehad.
Een bruiloft waar zijn enige kind niet voor was uitgenodigd.
Hoewel de meeste rassen geen bruiloften kenden. In ieder geval niet zoals we die op aarde hadden.
Een gastheer met zwemvliezen liep langs, en ik pakte snel het dichtstbijzijnde drankje—een rode. Het gele parapluutje wiebelde, en de vreemd gevormde ijsblokjes rinkelden tegen het glas terwijl ik de rest van de passagiers naar het bovendek volgde.
Terwijl andere nieuwkomers zich verspreidden om de buitenaardse wonderen van het schip te bewonderen, hield ik mijn glas schuin en nam een slok van het rode brouwsel. Levendige fruit- en scherpe citrusaroma's stroomden over mijn tong. Pas toen het achter in mijn keel gleed, voelde ik de bekende kick van de alcohol.
Sterren, dat was lekker.
Het steeg ook meteen naar mijn hoofd. Het was zo fruitig en sterk, en het moedigde me aan om te blijven drinken—niet dat ik enige aansporing nodig had. Als ik stomdronken bij het diner zou verschijnen, zou dat meteen een duidelijke boodschap afgeven. Ik was hier niet om een band met ze op te bouwen. Ik wilde gewoon op mijn eigen voorwaarden van de vakantie genieten en daarna terugkeren naar mijn eenzame leven op aarde.
Ik hief mijn glas en nam een slok, maar alleen lucht raakte mijn dorstige lippen. Het drankje was op, en mijn hoofd voelde wazig aan. Ik stak een hand voor me uit, alsof ik mezelf overeind wilde houden, en probeerde diep adem te halen.
Oh, sterren.
Wat ze ook in dat glas hadden gedaan, het was sterker dan alles wat ik ooit had gedronken. Ik zou geen tweede nodig hebben om de dronkenste versie van mezelf ooit te worden.
In dit tempo zou ik nog over mijn nieuwe stiefmoeder heen kotsen. Die gedachte maakte me aan het lachen. Daarna trok ik een pijnlijk gezicht, want iets ranzigs dreigde in mijn keel omhoog te komen. Terwijl ik naar rechts zwaaide, struikelde ik totdat ik voelde dat de glazen buitenwand me ondersteunde. Ik leunde achterover met gesloten ogen en probeerde mezelf door mijn wazige gedachten heen te praten.
Dat werkte iets te goed. Wat moet ik nu doen? D-doe gewoon alsof je niet straalbezopen bent. Dat gaat wel lukken.
De beroemde laatste woorden van iedereen die meer dronk dan de bedoeling was. Zelfs mijn innerlijke monoloog klonk lallend.
Het gewicht in mijn hand verdween plotseling. Iets geschubds streek even langs mijn arm. Mijn ogen bleven gesloten; als ik ze zou openen, was ik bang dat ik het hele bovendek zou onderkotsen.
Wat de fuck zat er in dat drankje?
Een bel klonk door de luidsprekers van het schip. Het galmde als een gong in mijn schedel en dwong me op mijn lip te bijten om de misselijkheid tegen te gaan. Sterren, waarom is het zo hard? Fel licht brandde door mijn gesloten oogleden net toen een tweede belgeluid me liet wankelen. Vervolgens drong het vage, verre geluid van de stem van een kapitein die ons begroette door tot mijn zware, beschonken brein.
Het was onmogelijk om te verstaan wat hij zei, dus probeerde ik het niet eens.
Plotseling trilde een laag gezoem van onder het schip door de vloer. De haartjes in mijn nek gingen overeind staan en mijn maag draaide zich om. Mijn beide ogen vlogen open.
Dat was een vergissing. Slechts centimeters van mijn gezicht, buiten het raam, explodeerden strepen van sprankelend wit en blauw licht in de ruimte. De zure, misselijkmakende smaak van braaksel bedekte mijn tong door het felle schouwspel. Ik slikte zwaar en probeerde krampachtig niet te kokhalzen. Ik dwong de misselijkheid terug terwijl de versnelling van het schip mijn lichaam weg van de muur slingerde.
Ik struikelde achteruit, met zwaaiende armen en wijd opengesperde ogen. De grond kwam razendsnel op mijn gezicht af. Ik bewoog te traag om me schrap te zetten voor de naderende klap.
Stevige, warme armen sloegen plotseling om mijn lichaam heen, en mijn gezicht drukte zich in de harde borstkas van een vreemde. Een krachtige, bedwelmende mannelijke geur vulde mijn neus. De warmte van dat lichaam deed de paniek in mijn botten smelten.
Mijn lichaam gaf zich over aan de rustige kracht van de man die me had opgevangen. Zelfs door de zwarte stof die hij droeg heen, voelde ik zijn overduidelijke lengte en perfect gevormde spieren.
Oh sterren, ik ben momenteel veel te aangeschoten om in de armen van een hete vent te liggen.
Maar dat was het niet alleen. De onrustige trillingen in mijn maag smolten plotseling weg in een kalme rust, vergelijkbaar met een oceaan bij eb. Het gevoel was herkenbaar, veilig en diep troostend. Het was iets wat ik in geen jaren had gevoeld. Misschien wel niet meer sinds ik een kind was, of zelfs helemaal nooit.
„Gaat het?“ Bezorgdheid klonk door in de zware stem die in zijn borstkas trilde, terwijl zijn handen langs mijn zij omhoog gleden om mijn schouders vast te pakken.
Het veilige gevoel verdampte. Een geladen schok vloog door mijn lichaam, en elke toevallige aanraking op mijn huid was pure hemel. Mijn hartslag bonkte tussen mijn benen. Sterren, wat was er aan de hand? Ik had nog niet eens opgekeken.
Ik trok mijn gezicht los van zijn borst en kantelde mijn hoofd achterover om de vreemdeling te zien die zo vriendelijk was geweest om me op te vangen.
De eerste woorden van mijn verbijsterde reactie ontsnapten van mijn tong. „Oh, fuck me.“
Gretige ogen gleden over mijn lichaam. Zijn mondhoek krulde omhoog, en het zachte lachje dat daarop volgde, liet mijn maag kantelen. „Dat kan geregeld worden. Het is tenslotte een lange reis.“
