War & Mayhem Boek 2: Gravel
Auteur
Lezers
166K
Hoofdstukken
16
Hoofdstuk: 1
BOEK 2: Gravel
GRAVEL
VIER MAANDEN GELEDEN
Ik zakte terug in de kussens toen Mage, Stone, Thrasher en 8Ball de kamer voor de nacht verlieten. Ik zat hier nog een paar dagen vast voordat ik naar huis kon. De dokter had gezegd dat het een wonder was dat ik nog leefde. De kogel had mijn hart namelijk op een haar na gemist.
Ik sloot mijn ogen. Mijn hoofd zat vol met de gebeurtenissen van de laatste tijd. De problemen met de club en de vriendin van Stone die was neergeschoten. Het incident in het magazijn en het verraad van Connor aan de club voor zijn moeder. Alles was zo intens geworden.
Het was zelfs zo intens dat het verkeerd voelde om hier in de stilte te liggen. Ik had de clubleden jarenlang geobserveerd. Ik kende ze als mijn broekzak. Niets ontging mij.
Maar ik verlangde naar een eigen leven. Ik had het gevoel dat ik te veel tijd met de mannen doorbracht. Ik besteedde niet genoeg tijd aan mezelf. Maar dat was het clubleven. Je was eenzaam, maar toch nooit echt alleen.
Mijn gedachten sloegen op hol. Daardoor merkte ik niet dat er iemand de kamer binnenkwam, totdat ik zachtjes hoorde kloppen. Mijn ogen schoten open en ik zag Medusa staan. Ze had een kleine glimlach op haar gezicht. Medusa was een van de meiden van de club.
Ze was vroeger een sweetbutt. Maar om de een of andere reden had Thrasher geregeld dat ze in het clubhuis kon blijven. Ze had geen druk meer om met iedereen naar bed te gaan, tenzij ze dat zelf wilde. Ze was meestal bij Vikki, de vrouw van Mage. Ze hielp haar met alles wat ze nodig had.
Ik probeerde rechtop te gaan zitten toen ze naar het bed liep. Ze stak haar hand naar me uit.
„Rustig aan. Je maakt het alleen maar erger,“ zei ze. Haar stem was zacht en vriendelijk.
„Ik verwachtte vanavond geen bezoek meer,“ zei ik. Ik keek naar haar terwijl ze op de tweezitsbank bij de deur ging zitten.
„Ja... Ik was ook niet van plan om te komen. Ik hoop dat je het niet erg vindt dat ik er ben,“ zei ze. Ze friemelde zenuwachtig met haar handen.
„Natuurlijk niet,“ stelde ik haar gerust. Een ongemakkelijke stilte vulde de kamer. Ze leek overal naar te kijken, behalve naar mij.
„Gaat het wel?“ vroeg ik. Ze begon ongemakkelijk te schuiven.
„Ja... Het gaat goed met me. Ik weet gewoon niet wat ik moet zeggen.“
Ik knikte begrijpend. „Tja, ziekenhuizen zorgen er wel vaker voor dat je met je mond vol tanden staat,“ maakte ik als grapje. Dat zorgde voor een zachte glimlach, terwijl ze naar haar handen bleef staren.
„Ja, ik denk dat je gelijk hebt,“ stemde ze in. Ze trok haar schoenen uit en maakte het zich gemakkelijk. „Dus, wanneer mag je hier weg?“
We hebben die nacht de hele tijd gepraat. Het was de eerste keer dat ik echt de kans had gehad om met haar te praten.
***
Ik liep de trap van mijn veranda af. Er hing een ochtendsigaret tussen mijn lippen en mijn rugzak hing over één schouder. Ik zwaaide mijn been over mijn motor. Ik bond mijn tas aan de voorkant vast en startte de motor.
Nadat ik mijn helm had opgezet, vertrok ik naar het clubhuis. Ik nam mijn vaste route door Bunbury. De lente was in aantocht. De warmte van de zon en een zacht briesje streelden mijn gezicht. Daardoor voelde ik me echt levend.
Ik keek hoe het stadje tot leven kwam. Mensen begonnen aan hun dagelijkse bezigheden. Mijn hart stroomde over van liefde voor deze plek. Ik hield van deze stad. Ik vond het geweldig om deel uit te maken van een club die de stad beschermde. Dat waren de Highway Jokers.
We boezemden veel mensen angst in. Maar toch waren we altijd aanwezig bij liefdadigheidsevenementen. We doneerden aan daklozenopvangcentra en ziekenhuizen om geld in te zamelen. Toen ik bij het clubhuis aankwam, reed ik het terrein op.
De dames van de club waren druk bezig met versieren. De mannen sjouwden ondertussen kratten en tafels heen en weer. Ik hield de deur open voor Thrasher en Stone. Ze droegen net de laatste krat naar binnen.
„Wat is dit allemaal?“ vroeg ik.
„Het idee van Vikki. Ze is de buitenkant van het clubhuis opnieuw aan het inrichten. Ze zegt dat we verandering nodig hebben,“ antwoordde Thrasher. Hij rolde met zijn ogen.
Ik grinnikte. Ik liep naar de bar, waar Dihya me een kop koffie gaf. Ik knikte om haar te bedanken. Daarna keek ik hoe ze terugliep naar de keuken.
Aan de andere kant van de kamer kruiste mijn blik die van Medusa. Ze beet zenuwachtig op haar lip. Ik knipoogde naar haar als een stille goedemorgen. Ik zag dat haar wangen rood werden, vlak voordat iemand haar riep.
Ik pakte mijn telefoon en stuurde een appje naar Medusa. Tegelijkertijd liep ik naar de trap van de kelder.
Gravel
Ontmoet me op onze vaste plek om drie uur ;)
Medusa
Tot dan.
Beneden in de kelder gaf 8Ball me een klembord. Er stond een lijst op van onze nieuwe voorraden. Ik zette mijn koffie en het klembord op de hoek van de toonbank. Ik deed mijn tas af en pakte het klembord weer op.
Ik keek naar de kratten en daarna weer naar de lijst. Ik liep naar de kratten toe en haalde er een van de AK's uit. Er leek iets niet te kloppen. Ik controleerde de rest van de kratten en ontdekte hetzelfde probleem.
„Shit,“ mompelde ik.
„8Ball, wie heeft hiervoor getekend?“ vroeg ik, toen hij terugkwam met nog een krat.
„Ik heb dat gedaan. Hoezo, wat is er mis?“ vroeg hij.
„Vertel Thrasher dat we nu een Church meeting nodig hebben,“ gaf ik als opdracht. Hij keek bezorgd, maar knikte en haastte zich naar boven.
Ik zuchtte, haalde een hand over mijn gezicht en tilde de krat naar boven.
***
„Wat is er aan de hand, broeder?“ vroeg Thrasher terwijl hij ging zitten. Iedereen had zich rond de tafel verzameld. Ze wachtten tot ik zou spreken.
Ik stond aan het hoofd van de tafel. Ik opende de krat met mijn mes en gooide een AK over de tafel. Thrasher ving hem op. Hij fronste toen hij zag wat ik in mijn handen had.
„What the fuck?“ gromde hij.
„Neppe onderdelen. Deze wapens zijn waardeloos,“ legde ik uit.
„Wie heeft hiervoor getekend?“ eiste hij te weten.
„Ik heb dat gedaan,“ gaf 8Ball toe. Hij zat naast zijn vader, Mage.
„Wist je dit?“ vroeg Thrasher aan hem.
8Ball schudde zijn hoofd.
„Geen van de kratten was geopend, totdat ik ze vanochtend controleerde,“ vertelde ik aan Thrasher.
„Wat is er in godsnaam aan de hand?“ riep Thrasher boos. Hij smeet zijn wapen op de jarrah-houten tafel.
Ik schoof op de stoel naast hem, aan zijn linkerkant. „Bel Bobby op. Zoek uit wat er aan de hand is.“
„Neem een paar jongens mee. Breng deze troep terug, voordat ik gek word en hem neerschiet. Ik wil vanaf nu een lagere prijs,“ beval Thrasher. Hij stak een sigaret op.
„Denk je echt dat Bobby ons zou belazeren?“ vroeg Mage vanaf de andere kant van de tafel.
Thrasher keek hem lang en strak aan. „Ik weet niet of hij het was of niet. Maar ik neem geen enkel risico.“
„En als hij het wel was?“ vroeg ik aan onze leider.
„Niemand solt met de Highway Jokers. Dat is algemeen bekend. Als hij dit expres heeft gedaan, heeft hij een grote fout gemaakt. Dan rekenen we met hem af.“
Ik knikte één keer om te laten zien dat ik het ermee eens was.
Aan de overkant van het terrein keek ik hoe de vrouwen van de club het gebouw opmaten. Hun gelach vulde de lucht. Medusa was helemaal in haar element. Haar glimlach alleen al maakte mijn hele wereld lichter.
Ik had haar altijd al aantrekkelijk gevonden. Maar ik had nog nooit een versierpoging gedaan. Zelfs niet toen ze een sweetbutt was. Ze was het grote mysterie van de club.
Ze verscheen en verdween. Daarna kwam ze weer terug alsof er niets was gebeurd. Ik vroeg me altijd af hoe dat zat.
Ik herinnerde me nog dat ze voor het eerst bij de club kwam. Het was tijdens een feestje. Dat hadden we een paar jaar geleden gegeven voor de benoeming van Thrasher tot president. Hij was al een paar maanden president voordat we het konden vieren. Ruzies met andere clubs en chaos hadden ons te veel beziggehouden.
Ze kwam toen binnen met een andere sweetbutt. Vanaf dat moment was ik betoverd. Ze had gewoon iets speciaals.
Destijds had ze het zwaar en dat kon je aan haar zien. Maar nu zou je nooit raden dat zij datzelfde meisje is. Het meisje dat door die deuren liep en mijn wereld op zijn kop zette.
Medusa en ik zagen elkaar nu een paar maanden. We leerden elkaar vooral beter kennen. Maar soms belandden we ook samen in bed.
Ik voelde de hand van Stone op mijn schouder. Daarmee liet hij weten dat hij klaar was om te gaan. De kratten stonden weer in de vrachtwagen. Ik moest uitzoeken wat er met onze voorraad aan de hand was.
Ik zette mijn helm op en startte mijn motor. Ik volgde Stone en een paar anderen. We reden het terrein af, op weg naar de haven.
***
Ik zette mijn helm af en stapte van mijn motor. Ik liep naar het kantoor. Stone liep achter me aan.
„Bobby! Jij hebt wat uit te leggen,“ riep ik toen ik binnenkwam. Bobby sprong op van zijn bureau. Hij morste zijn eten helemaal over zich heen.
„Verdomme... W-waar heb je het over?“ Hij probeerde het eten weg te vegen.
„Er is met onze voorraad geknoeid,“ zei ik stellig. Ik zag hoe hij begon te zweten. Het was walgelijk.
„Ik... Ik weet niet waar je het over hebt...“ stotterde hij. Hij wreef over de achterkant van zijn nek.
Ik zuchtte en rolde met mijn ogen. Ik trok mijn pistool uit de achterkant van mijn spijkerbroek. Bobby verstijfde van angst.
„Oké, oké. Ik... Ik heb geen nieuwe spullen kunnen krijgen.“
„Waarom heb je niets gezegd, Bobby? Nu dreigt Thrasher je neer te schieten,“ bemoeide Stone zich ermee. Hij had zijn armen over elkaar geslagen.
„Ik... Ik...“
„Thrasher wil dat alles wordt vervangen. En een korting.“
„Wat? Nee, nee, nee. Ik... Ik kan geen korting meer geven. Dan verlies ik geld.“ Hij schudde zijn hoofd.
Ik tilde mijn arm op en richtte het pistool op hem. Daardoor verstijfde hij opnieuw.
„Jammer dan, Bobby. Je hebt ons belazerd. Thrasher is uit op bloed en jij bent als eerste aan de beurt,“ vertelde ik hem.
Bobby zuchtte en knikte. „Oké. Vijftig procent korting, maar lager kan ik niet gaan.“
Ik keek kort naar Stone. Hij was met Thrasher aan de telefoon.
„Thrasher zegt dat het goed is. Maar als je weer met ons solt, ben je een dode man,“ gaf Stone door. Hij stak zijn telefoon in zijn zak.
Bobby knikte.
„Hij wil ook voor het einde van de week een nieuwe levering. Dit keer helemaal in orde.“
„Ik ga er meteen mee aan de slag,“ verzekerde Bobby ons. Hij pakte zijn telefoon om een nieuwe lading te bestellen.
Toen we het stinkende kantoor uitliepen, zuchtte ik. Ik stopte mijn pistool weer in mijn spijkerbroek. Ik keek op mijn telefoon en besefte dat ik te laat was. Ik had al bij Medusa moeten zijn.
„Verdomme,“ mompelde ik. Ik stapte snel op mijn motor.
„Waar ga je heen?“ riep Stone.
„Ik moet ergens zijn. Ik zie je later wel in het clubhuis,“ riep ik terug. Ik startte mijn motor en scheurde het haventerrein af. Ik liet de mannen achter.
