Wedden Op Jou
Auteur
S. September
Lezers
17,9K
Hoofdstukken
32
Max leeft voor de spanning van de jacht, is één en al charme en zelfvertrouwen, en heeft een grijns waarmee hij meestal precies krijgt wat hij wil. Dus wanneer hij door een roekeloze weddenschap wordt uitgedaagd om het hart van een meisje te veroveren, duikt hij er zonder na te denken in. Makkelijk, toch? Totdat hij haar ontmoet. Ze is nuchter, scherp en totaal niet onder de indruk van zijn vaste trucjes. Opeens voelt het spel anders. Wat begint als een speelse jacht, verandert in gestolen momenten, oprechte lachbuien en gevoelens waar Max zich geen raad mee weet. De grenzen vervagen snel en de inzet stijgt nog sneller. Want deze keer gaat het niet alleen om winnen. Het gaat erom wat er gebeurt wanneer de waarheid op het slechtst denkbare moment aanklopt.
Hoofdstuk 1: Proloog
DIANE
Achttien jaar oud
Oh. Mijn. God.
Ik ben helemaal in paniek.
Ik staar naar de twee roze streepjes op de zwangerschapstest. Ik heb deze test op weg naar huis bij de apotheek gekocht. Dit kan niet waar zijn.
Het moet een foute grap zijn. Deze zwangerschap gaat alles verpesten. De ouders van mijn vriendje vinden me nu al uitschot. En ik ben pas achttien jaar oud.
Mijn vriendje Eric is twintig. We hebben elkaar ontmoet toen hij voor het eerst bij zijn oom en tante in Newlands op bezoek kwam. Hij was toen vijftien en ik dertien. Het was voor ons allebei meteen liefde op het eerste gezicht. We waren altijd samen als hij op bezoek was.
Hij vroeg me om zijn vriendin te zijn toen ik vijftien werd. De rest is geschiedenis.
Zijn ouders haten mij. Ze denken dat ik Erics mooie toekomst ga verpesten. Dat is belachelijk, want Eric weet heel goed wat hij wil. Ik heb geen idee hoe ik dit aan Eric moet vertellen. Of aan mijn grootouders. Of aan zijn ouders.
„Hé, lieverd,“ antwoordt Eric als ik hem bel.
Ik moet het hem als eerste vertellen. Hij is de vader.
„Eric, kunnen we vandaag afspreken? Of morgen? Zo snel mogelijk. We moeten ergens over praten.“
„Wat is er? Schatje, je maakt me bang.“ Zijn stem klinkt onrustig. Ik moet hem kalmeren.
„Nee, je hoeft je geen zorgen te maken.“ Nou ja, wel als hij geen kinderen wil.
„Oké, kunnen we dan een andere keer afspreken? Ik heb het vandaag erg druk. Mijn vader heeft me bedolven onder contracten die ik moet nakijken.“
Een deel van mij wil het hem door de telefoon vertellen. Maar dan hoor ik de stem van zijn moeder in mijn hoofd. Ze zei dat ik haar zoon zou afleiden. Ik wil haar geen gelijk geven. Dus besluit ik het hem persoonlijk te vertellen. Wanneer dat dan ook mag zijn.
„Oké,“ zeg ik.
„Ik hou van je,“ zegt hij.
„Ik ook van jou.“ Ik zucht nadat ik heb opgehangen. Dat ging goed.
***
De volgende week ben ik op weg naar school. Een zwarte SUV parkeert vlak voor me als ik de weg wil oversteken. Een man in een zwart pak doet de achterdeur open. Erics moeder, mevrouw McKenzie, stapt uit.
„Diane, lieverd, hoe gaat het met je? Nou, niet al te best, zo te zien.“ Ze kijkt me van top tot teen aan.
Ik voel me opeens erg onzeker. Ze bedoelt waarschijnlijk dat ik er onverzorgd uitzie. Ik heb wallen onder mijn ogen, omdat ik al de hele week niet heb geslapen.
„Hallo mevrouw McKenzie. Het gaat goed met me,“ zeg ik.
„Lieverd, kom even in de auto zitten. Ik wil even met je praten.“ Ze wacht niet eens op mijn antwoord en stapt weer in de auto.
De chauffeur brengt me naar de andere kant van de auto. Hij doet de deur voor me open.
„Ehm... we moeten wel snel zijn. Ik moet over dertig minuten ergens zijn.“
„Geen probleem, kind,“ zegt ze met een neppe glimlach. Ik krijg opeens een heel naar gevoel in mijn maag.
„Ik heb een voorstel voor je,“ zegt ze.
Nu ben ik echt in de war.
„Wat voor voorstel, mevrouw?“
„Nou, kind, ik weet van je kleine probleempje.“ Ze kijkt even naar mijn buik.
Ja, dat nare gevoel is nu heel erg sterk.
Ik probeer me van de domme te houden. „Welk probleempje?“
„Oh, hou op met die onzin, meisje. Dit is mijn voorstel. Je neemt dat... dat broedsel van je mee en verlaat deze stad. Ik geef je de kans om opnieuw te beginnen. Zo zullen de mensen je niet veroordelen. Je weet hoe het hier gaat. Iedereen bemoeit zich met elkaars zaken.“
Wat? Hoe weet ze van de zwangerschap? En waarom doet ze dit voorstel?
„Maar waarom wilt u dat we de stad verlaten? Waar moet ik heen? Moet ik mijn familie achterlaten? Ik... ik...“
„Kijk, je leidt Eric alleen maar meer af als je een baby hebt. Ik wil dat hij zich eerst op zijn carrière richt. Daarna komt hij wel weer bij je terug, schatje.“
„Bij me terugkomen? Wat?“ Ik ben nog steeds in de war.
„Ja, ik heb met Eric gesproken. We hebben samen besloten dat dit de beste oplossing is. Lieverd, Eric zei dat hij de last van een gezin nog niet wil. Hij is pas twintig.“
Wat? Weet hij van de baby? Daarom heeft hij me vast al een week niet bezocht. Normaal zien we elkaar om de dag.
„Weet Eric van de baby?“ vraag ik.
„Natuurlijk weet hij het, schatje. Ik zie dat je me niet gelooft. Kijk hier maar eens naar.“
Ze pakt haar telefoon. Ze laat me een paar berichtjes zien tussen haar en Eric.
Eric
Wat! Is ze zwanger? Ik wil het niet, mam. Ik wil die last niet op me nemen. Zeg dat ze het moet weghalen.
Mevrouw McKenzie
Nee, jongen, dat meen je niet echt.
Eric
Jawel, mam. Ik heb mijn hele leven nog voor me. Ik heb die stress niet nodig in mijn leven.
Mevrouw McKenzie
Oké, zullen we haar dan vragen om de stad voor een paar jaar te verlaten? Misschien tot je een stabiele carrière hebt. Dan kan ze weer terugkomen. Want schatje, ik weet dat je van haar houdt.
Eric
Oké tof, mam. Dat gaan we haar vertellen. Ik hoop dat ze luistert. Ze kan best koppig zijn. Wil jij het haar alsjeblieft vertellen? Anders geef ik misschien toe en trouw ik met haar. Om haar vervolgens over een paar jaar te haten.
Mevrouw McKenzie
Geen probleem, jongen.
Ik kan niet geloven wat ik lees. Dit kan Eric niet zijn. De man van wie ik hou. En de man die net zoveel, of zelfs nog meer, van mij houdt.
Ik probeer hem te bellen, zodat hij dit in mijn gezicht kan zeggen. Helaas krijg ik zijn voicemail. Dat zegt mij eigenlijk al genoeg.
Op dat moment besluit ik dat ik Eric zal ontslaan van zijn plichten als vader. Aangezien we een last voor hem zouden zijn. Bovendien wil ik niet dat hij me gaat haten.
De volgende dag vertrek ik uit Newlands. Ik wil geen schande zijn voor mijn ouders. En ik wil niet dat Eric me gaat haten.
JESSICA
Elf jaar oud
„Ga uit de weg, nerd!“ Ivy duwt me verder van zich af op de bank en pakt de afstandsbediening van de tv.
Mijn moeder is de baas van het personeel op het landgoed van Ivy's familie. Ze geeft leiding aan vijf dienstmeisjes, drie tuiniers en twee klusjesmannen. Ja, het landgoed van de familie Crompton is echt zo groot. Daardoor heeft mijn moeder haar eigen woonruimte.
Ik hou van mijn moeder. Zolang ik me kan herinneren, zijn we altijd met z'n tweetjes geweest.
Ik weet dat mijn vader ergens op de wereld is. Maar ik weet verder bijna niks over hem. Ik weet alleen dat mijn ouders uit elkaar gingen voordat mijn moeder wist dat ze zwanger van me was. Ze heeft hem daarna nooit meer kunnen vinden. Ik merk dat dit verhaal mijn moeder verdrietig maakt. Daarom vraag ik nooit naar hem. Ik zie mijn moeder namelijk niet graag verdrietig.
Meneer Crompton, de vader van Ivy, is best aardig. Maar de rest van de familie? Niet echt. Aan de andere kant zou geen enkele vrouw aardig zijn, als ze wist dat haar man iedereen neukt die voorbijloopt in een rokje. Maar dat is geen excuus om mijn moeder en mij als vuil te behandelen.
Ik heb het geluk en de pech dat ik naar dezelfde school ga als Ivy Crompton. Haar ouders, of eigenlijk haar vader, betalen mijn schoolgeld al sinds ik acht jaar oud ben. Dat is het moment waarop mijn moeder voor hen ging werken.
Ik noem het geluk, omdat ik naar een chique school mag. Het is wel pech dat Ivy altijd haar uiterste best doet om mij op school te pesten.
Ik zit nu in groep acht. Ik heb nog steeds last van Ivy en haar pestvrienden. Ik bedoel, kom op. Zouden ze me niet met rust moeten laten, nu we geen kleine kinderen meer zijn?
„Oef!“ Ik duik te laat weg, waardoor Ivy me raakt met een kussen.
„Waarom deed je dat?“ roep ik meteen.
Pas nadat ik dat heb gezegd, zie ik de boosaardigheid in haar ogen. Ik heb haar alleen maar meer uitgedaagd. Ze vindt het geweldig als ik iets terugzeg. Dan kan ze namelijk nog gemener tegen me doen. Ik zie de valsheid in haar ogen, vlak voordat ze schreeuwt: „Mam, Jessica sloeg me net met een kussen! En ze laat me geen tv kijken!“
Haar moeder komt stampvoetend door de gang naar de woonkamer gelopen. Ze geeft me een klap op mijn hoofd.
„Hoe haal je het in je botte hersens om mijn kleine meid te slaan, hè?“ vraagt ze me. Ik weet niet wat ik moet zeggen, dus ik blijf stil en kijk naar de grond.
„Kleine snotaap, je moet me aankijken als ik tegen je praat! Jij en je moeder zijn ontzettend ondankbaar,“ zegt ze. Ze geeft me nog een tik op mijn hoofd. „Deze familie heeft alles voor jullie gedaan. Toch toon je geen respect voor ons en hou je geen rekening met ons. Je krijgt deze maand geen zakgeld, jongedame.“
Dat zakgeld kan me niks schelen. Ivy pakt het toch altijd al van me af.
Later die avond bid ik tot God. Ik vraag of Hij mijn moeder en mij wil helpen om dit misbruik vol te houden. Ik bid ook dat ik later een goede baan krijg. Dan kan ik voor mijn moeder zorgen en zijn we niet meer afhankelijk van de Cromptons.
Ik bid dat God mijn moeder wat geluk in haar leven zal geven. Ik zie het licht in haar ogen elke dag een beetje meer verdwijnen. Terwijl ik toch bezig ben, vervloek ik ook meteen mijn zaaddonor.
