WHY? Serie Boek 1: WHY?
Auteur
Kleopetra
Lezers
167K
Hoofdstukken
40
Bella's wereld stort in op de ene dag die bedoeld was om haar te vieren. Het ene moment heeft ze stabiliteit, liefde en een toekomst die veilig voelt. Het volgende moment glipt alles door haar vingers. Omdat ze nergens heen kan en haar hart nog steeds gekneusd is, belandt ze in een nacht die aanvoelt als een absoluut dieptepunt. Dan verandert een toevallige ontmoeting met een opkomende ijshockeyster het ritme van haar leven. Hij biedt haar een gedurfde deal aan: een neprelatie met levensechte voordelen. Wat begint als een simpele afspraak, wordt al snel ingewikkeld, warm en stilletjes zinderend. Terwijl Bella zichzelf stukje bij beetje weer opbouwt, keert de lach terug op de plek waar ooit liefdesverdriet heerste. Maar wanneer gevoelens zich niet meer aan de regels houden, moet ze beslissen wie ze wil zijn wanneer de liefde haar vraagt om opnieuw te beginnen.
De Slechtste Verjaardag Ooit
BELLA
„Het spijt me heel erg dat ik je dit moet vertellen, Bella. We moeten je ontslaan.“
Dat waren vandaag de allereerste woorden van mijn baas, Susan. Ik had verwacht dat ik vandaag gefeliciteerd zou worden. Ik had namelijk een grote deal gesloten voor mijn werkgever. Ik hoopte vandaag alleen maar op goed nieuws en aardige gebaren. Het was de dag waar iedereen een keer per jaar naar uitkijkt, en ik ook.
Mijn verjaardag.
„Pardon?“ Ik kon mijn oren niet geloven. „Wat?“
„We moeten je laten gaan,“ zei ze. Haar stem klonk vol medelijden en spijt. „Het is triest, maar we kunnen het niet voorkomen. Voor het einde van de dag moeten we de helft van ons personeel ontslaan.
„Je kent onze financiële positie op de markt. De verliezen stapelen zich op en de inkomsten zijn nog nooit zo laag geweest. We hebben geen andere keuze dan te bezuinigen en onze loonkosten te verlagen. Het spijt me zo.“
Ik was met stomheid geslagen. Werd ik ontslagen? Op mijn verjaardag? Een dag nadat ik de grootste deal van het jaar had gesloten? Gebeurde dit echt?
„Maar... ik—ik heb de deal gisteren gesloten...“ Door de schok en het ongeloof kon ik nauwelijks een paar woorden uitbrengen.
„Dat weten we allemaal, Bella,“ antwoordde Susan, dit keer met minder emotie. „We zijn allemaal trots op je. Maar je weet net zo goed als ik dat de situatie dit jaar waarschijnlijk niet zal verbeteren. Of volgend jaar zelfs.“
„Dat contract dat je met 99 Cents hebt getekend, levert niet genoeg geld op om dit bedrijf overeind te houden. Het is slechts een druppel op een gloeiende plaat. Misschien moeten we in de herfst de deuren wel sluiten.“
„Maar... ik kan deze baan niet kwijtraken. Ik heb hem nodig,“ smeekte ik haar. Ik deed hard mijn best om de tranen in mijn ogen te bedwingen. „Kan ik naar een andere afdeling worden overgeplaatst? Of naar een ander bedrijf binnen de groep? Alsjeblieft!“
„Ik wou dat ik je hoop kon geven, Bella, echt waar.“ Susan klonk nu zakelijker. Ze kneep haar ogen iets toe. Haar persoonlijke medeleven was nu vervangen door harde professionaliteit.
„Maar de hele groep heeft dit voorjaar een zware klap gekregen op de financiële markten. Iemand overplaatsen is op dit moment gewoon niet haalbaar. Misschien over een paar maanden...“
Mijn schouders voelden strak aan toen ze me succes wenste voor de toekomst. Al wist ik niet of ze het echt meende. Mijn hart klopte pijnlijk in mijn keel terwijl ik haar aankeek. Ik kon de situatie waarin ik was beland maar niet bevatten.
In een staat van ontzetting en ongeloof verliet ik haar kantoor. Het was moeilijk om deze plotselinge wending te accepteren. Dit was de enige goedbetaalde baan die ik in maanden had kunnen vinden in Athena City. En nu was ik hem kwijt.
Mijn spaargeld stelde niet veel voor. De kans was klein dat ik snel een andere baan zou vinden. Zeker eentje die goed betaalde. Ik zou maandenlang werkloos thuiszitten.
Godzijdank had ik Simon.
Simon was mijn redding. Hij was mijn vriendje en hij had een vast inkomen. Hij kon me een tijdje onderhouden. Ik kon van zijn salaris leven totdat ik een nieuwe baan had gevonden. Ik wist namelijk dat hij me met liefde zou helpen. Hij had altijd gezegd dat hij er voor me zou zijn, ongeacht de omstandigheden of tegenslagen.
Ik slaakte een zucht van verlichting. Nog niet alles was verloren.
Ik probeerde te glimlachen. Het was tenslotte mijn verjaardag. En ik kon de rest van de dag met Simon doorbrengen.
Ik kon de dag nog steeds onvergetelijk maken.
Simon en ik hadden elkaar een jaar geleden op een zomeravond ontmoet. Ik was aan het winkelen met een heel beperkt budget. Ik liep toevallig dit schattige kleine boetiekje op de hoek binnen, en hij sprak me aan.
Van het een kwam het ander. Ik belandde in zijn armen en we kregen een relatie die al een jaar erg stabiel was. Zes maanden geleden had hij me gevraagd om bij hem in te trekken.
Ik liep langs een bakkerij op de hoek waar ik al heen ging sinds ik met Simon samenwoonde. Ik besloot een verjaardagstaart voor mezelf te kopen.
Daarna kocht ik lavendel. Een hele bos. Het was mijn favoriet. Lavendel wordt meestal niet gezien als een typische verjaardagsbloem. Toch kreeg ik al zolang ik me kon herinneren elke verjaardag een verse bos.
Met de taart en bloemen in mijn handen liep ik stevig door naar het appartement dat ik met Simon deelde. Ik vroeg me af hoe verrast hij zou zijn als hij zag dat ik op dit tijdstip al thuiskwam.
Ik wist zeker dat hij zich zorgen zou maken over mijn ontslag. Maar omdat het mijn verjaardag was, zou hij er alles aan doen om me beter te laten voelen over de situatie.
Zo'n man was Simon nou eenmaal.
Toen ik het appartement binnenkwam, voelde er iets niet goed. De deur was niet op slot, maar wel dicht. Er lagen overal kleren verspreid over de vloer in de woonkamer. Simon was nooit zo rommelig. Hij wist dat ik er een hekel aan had als hij zijn kleren op de vloer liet liggen.
De deur viel achter me in het slot. Mijn ogen gleden door de kamer terwijl ik de bloemen en de taart probeerde te balanceren. Mijn adem stokte in mijn keel toen ik een rok tussen de achtergelaten kleding zag liggen.
Ik deed een stap naar voren. Dat is niet mijn rok...
Mijn hart bonkte in mijn keel terwijl ik geluidloos op mijn tenen naar de slaapkamerdeur sloop. Ik stond sprakeloos stil, vol schok en afschuw over wat ik zag.
Er lagen twee paar schoenen rondslingerend voor de slaapkamerdeur. Het leek alsof ze in blinde haast waren uitgeschopt. Eén paar was van Simon. Het andere was een paar naaldhakken.
En toen hoorde ik het. Een geluid dat ik al eerder had gehoord. Een geluid dat een rilling over mijn rug deed lopen.
Het gekreun herhaalde zich aan één stuk door. Het kwam met regelmatige tussenpozen uit de mond van een vrouw.
Wat was hier aan de hand?
Met trillende vingers gooide ik de slaapkamerdeur open.
Ik hapte naar adem.
De taart en bloemen vielen met een klap op de vloer voor mijn voeten, en namen mijn gebroken hart met zich mee.
Ik kon mijn ogen niet geloven.
Simon en een andere vrouw lagen op bed. Ze waren allebei poedelnaakt en bedekt met zweet. Ze gloeiden van de opwinding en voldoening na een heftige vrijpartij. Beiden toonden geen enkele schaamte in hun naaktheid en waren brutaal in hun immorele gedrag.
Ze deden niet eens de moeite om zichzelf te bedekken toen ik naar binnen stapte.
Ik herkende de vrouw. Lily. Zij en Simon werkten samen en waren altijd heel hecht. Ze stonden altijd te fluisteren en raakten elkaar altijd aan.
Ik vond dat nooit gepast, maar hij wimpelde het altijd af met een wegwuivende glimlach en zei: „Je hoeft je nergens zorgen over te maken, schatje. We zijn collega's en goede vrienden.“
En nu waren deze twee 'goede vrienden' betrapt terwijl ze samen het bed deelden. Op het bed dat we samen hadden uitgekozen en de afgelopen zes maanden hadden gedeeld. In de kamer die we samen hadden ingericht. En in het appartement waarvoor wij het huurcontract hadden getekend.
Mijn blik schoot wanhopig op zoek naar antwoorden tussen hen heen en weer. Toch bespeurde ik geen greintje spijt op hun gezichten.
„Wat is hier in godsnaam aan de hand?“ Mijn hoge stem klonk vreemd in mijn eigen oren. „Simon, what the fuck!“
Simon keek naar het plafond en toen naar de vloer. Overal, zolang hij mijn ogen maar niet ontmoette. Alsof het hem te veel moeite zou kosten om me aan te kijken. En Lily nam niet eens de moeite om overeind te komen.
„Simon, ik eis een antwoord,“ riep ik. Ik balde mijn vuisten langs mijn zij.
„Een antwoord waarop?“ kaatste hij terug, terwijl hij een hand door zijn kastanjebruine haar haalde. „Ik weet niet wat je van me wilt.“
„Maak je een grapje?“ riep ik. Mijn keel was schor van het inhouden van mijn tranen. „Je hebt op mijn verjaardag met een andere vrouw geslapen! Hoe kon je?“
Lily giechelde naast hem, terwijl er een grijns in haar mondhoek verscheen. Ze bleef ongestoord een plukje rood haar om haar vinger draaien. Het kon haar niets schelen dat mijn wereld op dat moment instortte.
„Waarom ben je niet aan het werk?“ vroeg hij schaamteloos. In zijn diepblauwe ogen was geen enkele spijt te bekennen.
„Is dat de reden dat je haar vroeg om met je in bed te duiken? Omdat ik nu eigenlijk aan het werk hoor te zijn? Schaam je, vuile kloot...“
Ik kon Simon niet langer in de ogen kijken. Ik rende de kamer uit zonder mijn zin af te maken.
Waarom, Simon? Waarom ik? Waarom vandaag?
Simon en Lily keken me met lege gezichten aan. Met tranen in mijn ogen pakte ik al mijn spullen en stopte alles wat ik kon in een grote koffer. Daarna liep ik naar buiten. Hij verontschuldigde zich geen enkele keer voor zijn ontrouw. Hij probeerde me ook geen moment tegen te houden.
Naar de hel met hem en zijn bimbo. Ik hoef hun gezichten nooit meer te zien.
Maar dat veranderde niets aan het feit dat ik wegliep met een gebroken hart.
Ik sleepte mijn koffer een uur lang doelloos over straat in Athena City. Ik had twee dingen in mijn leven om naar uit te kijken: mijn baan en mijn vriend. En ik was ze vandaag allebei kwijtgeraakt.
Op mijn twintigste verjaardag.
Binnen een paar uur tijd was ik blut, werkloos, ongeliefd en dakloos geraakt.
Hoe had alles zo snel zo erg mis kunnen gaan?
Ik ging op de stoeprand langs de weg zitten. Ik legde mijn handen in mijn nek en boog voorover om mijn gezicht achter mijn knieën te verbergen.
Er ontsnapte ongewild een traan uit mijn oog. Hij rolde langzaam over mijn wang.
Binnen een paar seconden braken de dammen. De tranen rolden over mijn wangen en kletterden op de grond. Ik huilde het uit van frustratie en wanhoop.
En toen hoorde ik die woorden. „Maak je geen zorgen. Alles komt goed. Blijf gewoon doorgaan.“
Het waren de enige troostende woorden die ik die hele dag had gehoord. Ik durfde in mijn toestand niet op te kijken om het gezicht te zien van de man die was blijven staan. Hij stond nu recht voor me. Een man waarvan ik direct doorhad dat hij een goed hart en een zachte ziel bezat. De man stak zijn hand naar me uit met een papieren zakdoekje in zijn hand.
„Dank je.“ Ik pakte het zakdoekje aan zonder hem aan te kijken. De tranen stroomden als een waterval uit mijn ogen. Het was geen mooi gezicht om te zien, dus hield ik mijn hoofd naar beneden.
Toch viel me iets op. Het was een tatoeage op zijn pols. Een vliegende adelaar die op het punt stond om in al zijn glorie de lucht in te stijgen. Hij stond precies in het midden van de pols die hij naar me had uitgestoken.
„Wat lief dat je— “ Voordat ik kon uitspreken, liep hij weg. Hij liet me alleen en moedeloos achter.
Ik keek hoe zijn voeten richting het drukke kruispunt liepen. Al snel verdwenen ze in een zee van gehaaste mensen. Hij was volledig uit mijn zicht verdwenen.
Ik keek op mijn horloge. Het was zes uur.
Opeens voelde ik de sterke drang om mezelf te verdrinken in drank en eenzaamheid. Al was het maar zodat de alcohol de stekende pijn in mijn borst kon verdoven. Zo kon ik alles vergeten wat er die dag was gebeurd, zelfs al was het maar voor één nacht.
Ik wilde me helemaal lam zuipen.
Mijn besluit stond vast. Ik liep naar Billy's Tavern, een louche kroeg in het centrum. Old Billy schonk de slechtste kwaliteit alcohol voor de laagst mogelijke prijs. Ik was nu toch al blut en dakloos, dus was er een betere plek om mijn verdriet te verdrinken?
Binnen de kortste keren had ik meer alcohol gedronken dan in mijn hele leven bij elkaar. Precies op het moment dat ik dacht dat mijn missie om lam te worden was geslaagd, zag ik iets verdachts.
Een paar tafels verderop stonden twee stevig gebouwde mannen. Ze leken een wit poeder in het drankje van een derde man te strooien. Die derde man was nergens te bekennen. De andere twee deden schaamteloos en zonder enige twijfel drugs in zijn glas.
Geïntrigeerd keek ik zwijgend toe. Niet veel later kwam de derde man uit het toilet gewandeld. Hij pakte zijn drankje op en ging weer bij zijn vrienden staan. Hij slokte het in één teug naar binnen als een uitgedroogde nomade, alsof zijn leven ervan afhing.
Moest ik ingrijpen en hem vertellen wat zijn vrienden in zijn drankje hadden gedaan? Een deel van mij vond van wel. Een ander deel zei dat ik op mijn horloge moest kijken en mezelf eraan moest herinneren dat deze verschrikkelijke dag nog een paar uur duurde. Ik was hier immers alleen om dronken te worden en de gebeurtenissen van vandaag te vergeten. Meer niet.
En toen zag ik het. Opnieuw.
Toen de derde man zijn hand optilde om een slok van zijn drankje te nemen, zag ik het. Het was enorm makkelijk te herkennen. Ik had het ten slotte eerder die avond ook al gezien.
Een tatoeage van een vliegende adelaar, precies in het midden van zijn pols.
