Wilde Wilde Heks Boek 3: Boek 3
Auteur
Cherry Redwood
Lezers
17,2K
Hoofdstukken
44
Tijdens Mardi Gras arriveert heks Adela “Addie” Baldovino in New Orleans, vermomd als man, terwijl ze een doodskist meesleept met het lichaam van Mateo — de man die ze weigert te verliezen. Wanneer de kist verdwijnt uit een afgesloten bijgebouw, wordt Addie meegezogen in de geheime magie van de stad: elegante salons, gevaarlijke deals en de waakzame ogen van Marie Laveau en Baron Samedi. Om Mateo terug te krijgen, zal ze de high society en datgene wat hem gestolen heeft te slim af moeten zijn.
Mardi Gras
De lichten, geluiden en kleuren waren te veel voor Addie. Ze klemde zich vast aan Kitty's hand alsof hun leven ervan afhing dat ze bij elkaar bleven.
Gezien hun situatie was dit waarschijnlijk een heel logische gedachte.
Addie en Kitty haastten zich over straat door een grote, drukke stroom mensen. De mensen droegen kleurrijke, opvallende kostuums en werden verlicht door fakkels en gaslampen. Maskers en beschilderde gezichten keken hen gemeen aan. Mensen verkleed als skeletten dansten met engelen.
Er vloog overal confetti door de avondlucht. Grote, vreemde figuren botsten tegen hen aan. Ze roken naar zweet, sterke drank en sinaasappelschillen.
Het was onmogelijk om na te denken in deze herrie. Blaaskapellen, hard gelach en rammelende muziekinstrumenten klonken door elkaar en verdoofden Addies oren. Ze was dankbaar voor haar broek. Zo werden haar bewegingen tenminste niet belemmerd door zware rokken.
Haar voeten kraakten op oesterschelpen en ze kon paardenmest nog maar net ontwijken. Vertrapte bloemen en gescheurde stukjes stof lagen verspreid over de straat.
Als ze minder wanhopig was geweest, had ze hun aankomst misschien in een rustigere tijd van het jaar gepland. Maar het was Mardi Gras in New Orleans, en de inwoners van de stad vierden dit enorm uitbundig.
De groep mensen bewoog druk heen en weer als één geheel. De mensen drongen steeds dichter tegen Addie aan. Ze trok Kitty's hand voor zich om deze met beide handen stevig vast te houden. De feestvierders leken geen interesse te hebben in het kleine groepje. Dit bestond uit een half dozijn mannen dat reiskoffers en een doodskist droeg.
Addie dacht dat haar toverspreuk om niet op te vallen daar iets mee te maken had. Mensen in hun buurt gaven hen de ruimte om erdoor te kunnen. Misschien voelden ze zich ongemakkelijk door de eenvoudige, houten doodskist. Deze lag op de schouders van de mannen die achter Addie en Kitty liepen.
Kitty nam alles goed in zich op. Haar ogen waren enorm groot en haar mond viel open. Het achtjarige meisje leek absoluut niet op zichzelf. Daar had Addie wel voor gezorgd. Addie vond het ironisch dat zij en Kitty ook verkleed waren, maar dan op een heel andere manier dan de mensen in de Crescent City.
De lucht was erg benauwd. Het rook naar gefrituurd deeg, goedkoop parfum en riviervocht. Daardoorheen kwam de zoetige geur van rottende planten en offers op straathoeken. Addies maag draaide zich om van de zenuwen en de honger. Kitty was vast ook uitgehongerd, maar Addie durfde niet te stoppen.
Ze waren op weg naar een pension in de wijk Faubourg Marigny, iets verderop langs de rivier vanuit de French Quarter. Addie dacht aan het medaillon dat om haar nek hing. Ze voelde hoe het ronde metaal tegen haar strak ingebonden borsten drukte.
Zodra ze bij het pension kwamen, zou ze het aan mevrouw Orsini laten zien. Dat had ze bij aankomst op het treinstation al gedaan bij de mannen die nu de kist droegen.
Ze sloegen vanaf de Royal af naar Esplanade Avenue. Dit was een grote, met bomen omzoomde straat. Het vormde de grens tussen de drukte van het carnaval en de rustigere woonwijken. Het kabaal nam af tot een dof gerommel. Het felle gaslicht maakte plaats voor slechts een paar bungelende lantaarns.
De lucht rook naar vochtige aarde, rottende bladeren, mist van de rivier en een beetje houtrook. Daaronder hing opnieuw de vreemde, zoete geur van gevallen bladeren van vorig seizoen.
Ze liepen de wijk binnen. Smalle huisjes met smeedijzeren balkons stonden dicht op elkaar. In de verte klonk het feestgedruis nog door, maar dichterbij hoorde Addie slechts één piano uit een café op de hoek. Personen in donkere deuropeningen keken naar hen terwijl ze voorbijkwamen.
De nacht was kil en vochtig. De koude lucht drong goed tot hen door, nu ze niet langer door de mensenmassa werden ingesloten.
„Lieve hemel,“ zei Kitty, alsof ze eindelijk weer kon ademhalen. „Zoiets heb ik nog nooit gezien! De mensen hadden maskers op en droegen veren! Zag je dat?“
De vermomming had Kitty's stem niet veel veranderd, maar die van Addie klonk nu een stuk zwaarder. Ze schrok er nog steeds van, maar het was echt nodig geweest.
„Ja, dat zag ik,“ zei Addie, terwijl ze zachtjes in Kitty's hand kneep.
„Zulke feesten hebben we in Copperwood echt nooit,“ merkte Kitty op.
„Nee,“ was Addie het met haar eens. „Ik denk niet dat er veel mensen in Copperwood zijn die Mardi Gras vieren.“
„Wat is dat?“
„Het hoort bij het katholieke geloof,“ zei Addie. Ze legde wat dingen uit over carnaval en de vastentijd. „De term 'Mardi Gras' betekent 'vette dinsdag'. Het is de laatste dag waarop mensen stevig mogen eten voor de vastentijd. Dan moeten ze namelijk alle verleidingen weerstaan.“
„Waarom hebben we dat in Copperwood niet? Het is een fantastisch feest.“
„Ik denk dat de meeste mensen in Copperwood niet veel om katholieke tradities geven,“ zei Addie. „Behalve misschien de familie Byrne. Maar zelfs zij zouden zo'n feest waarschijnlijk zwaar overdreven vinden.“
De inwoners van Copperwood waren grotendeels Duitse immigranten en hun nakomelingen, aangevuld met wat Engelsen en Ieren. Dominee Easton leidde de kerk. Hij was hoogstwaarschijnlijk luthers, hoewel over dat soort dingen nooit openlijk werd gesproken.
Hij was in elk geval streng genoeg om luthers te zijn, dacht Addie. Zijn vrouw en zus vulden hun dagen vaak met het lastigvallen van Vic Walley in de kroeg. Daarbij zwaaiden ze altijd met hun folders tegen alcoholgebruik.
Natuurlijk waren de zus van dominee Easton en Vic Walley inmiddels allebei dood. Ze waren omgekomen tijdens het vreselijke gevecht bij de Hellepoort in de Noordelijke Bossen. Dit gold ook voor veel andere dorpsgenoten.
Addie fronste haar wenkbrauwen en probeerde de misselijkheid weg te drukken, die bij deze gedachte in haar opkwam.
Demonen. Er kon nooit iets goeds komen van omgaan met demonen.
Toen Addie een paar meter verderop een beschilderd bordje op een hek zag, begon ze langzamer te lopen.
Achter het smeedijzeren hek stond een houten huis van twee verdiepingen. De verf was vervaagd tot een zachte, grijze kleur. Op het simpele bordje stond: „Orsini. Kamers.“ Er brandde één enkele lamp achter het raam. De kleine voortuin lag er netjes bij. Addies scherpe ogen herkenden rozemarijn en basilicum. Deze planten groeiden erg goed in dit vochtige klimaat.
Ze wist maar weinig over de dame die had toegezegd haar in huis te nemen. Ze had dit adres alleen gekregen via Livia Beccari, de nicht van haar oma. Hoeveel wrok Addie ook tegen deze vrouw voelde, ze moest toegeven dat ze wel had geholpen. Ze had Addie immers een manier gegeven om naar New Orleans te reizen. Daardoor hadden ze nu een plek om te slapen.
Niet dat het Addie niets gekost had. Ze had het geld zelfs al vooraf betaald. Ze hoopte maar dat mevrouw Orsini zich aan de afspraak zou houden en zou bevestigen dat ze de betaling had ontvangen. Als de vrouw zou weigeren om Addie en Kitty binnen te laten, wist Addie niet waar ze dan naartoe moesten.
Addie werd bang van die gedachte en aarzelde even bij het hek.
Kitty, die zonder twijfel op Addie vertrouwde, gaapte heel diep.
Addie rechtte haar schouders, duwde het hek open en liep stevig door naar de voordeur. Ze klopte hard aan met haar linkerhand. Met haar rechterhand hield ze die van Kitty nog steeds vast.
De deur ging met een piepend geluid open. Er verscheen een stevige vrouw met wit haar. Ze was helemaal in het zwart gekleed.
Achter haar zag Addie een zitkamer. De kamer zag er netjes maar erg leeg uit. Er lagen een versleten kleed, een harde bank en een schilderij van de Maagd Maria. Het rook in huis vooral naar pruttelende tomaten, knoflook en sterke koffie. Deze bekende geuren verrasten Addie en gaven haar een brok in de keel. Sinds ze Brooklyn had verlaten, had ze zoiets niet meer geroken.
Heel even wilde ze het liefst omdraaien en hard wegrennen. Ze wilde Kitty meetrekken, de hele weg terug naar papa en mama.
Addie likte over haar lippen, slikte even en dwong zichzelf om vriendelijk te glimlachen. Ze haalde het medaillon tevoorschijn onder haar linnen hemd en afgebonden borsten.
Mevrouw Orsini keek ernaar, knikte en stapte opzij. Maar toen ze de kist zag, begon ze ineens te praten. „Breng dat maar naar de garçonnière,“ zei ze tegen de mannen. „Daar achterin. Ik heb het van het slot gelaten.“ Ze sprak met een Italiaans accent.
Ze richtte haar donkere ogen op Addie. Die had net haar mond opengedaan om bezwaar te maken.
„Het is daar veel kouder. Dat is beter. Het slot is stevig.“
Addie vond het absoluut niet fijn dat Mateo in een ander gebouw lag. Echt niet. Maar ruziemaken met mevrouw Orsini had geen enkele zin. Addie was ook niet van plan om de toverspreuk voor het bewaren van het lichaam uit te leggen. Ze zou het slot later zelf wel bekijken en het misschien met wat magie sterker maken.
„Prima,“ zei ze.
Kitty trok haar de zitkamer in. Haar ogen waren groot en rond, terwijl ze goed om zich heen keek.
„Hebben jullie honger?“ vroeg de vrouw.
„Allemachtig, ja hoor, mevrouw,“ riep Kitty hard. „Ik heb genoeg honger om de hoorns van een buffel op te eten!“
Addie werd ongemakkelijk door Kitty's drukke gedrag, maar ze zag de mondhoeken van mevrouw Orsini heel kort omhoog gaan. Haar ogen zagen er ook wat zachter uit. „Ik heb avondeten voor jou en je vader, ragazzino.“ Dit was het Italiaanse woord voor 'kleine jongen'. Het liet zien dat de vermomming van Kitty dus erg goed werkte. „Kom met me mee.“
De vrouw nam hen mee naar de keuken. De geur van het eten werd nog sterker. Addie voelde daardoor ook meer heimwee. Snel daarna gingen zij en Kitty op stoelen zitten aan een tafel met een schoon, wit tafelkleed erop.
Mevrouw Orsini zette kommen voor hen neer en schepte hier een rode stoofpot in. Kitty begon meteen te eten en wilde niet meer wachten.
„Dank u wel, signora,“ zei Addie.
Mevrouw Orsini maakte een zacht geluidje met haar mond en knikte. Ze keek lang en serieus naar Addie. „Waarom bent u naar New Orleans gekomen, signor Lagorio?“
Addie had zich op deze vraag voorbereid en had al een goed verzonnen antwoord klaarliggen.
„Ik begeleid het lichaam van mijn oudere broer, pater Matteo Lagorio,“ zei Addie.
„Pater?“ herhaalde mevrouw Orsini zeer verbaasd.
Addie keek verdrietig naar beneden. „Hij was een franciscaner monnik. Hij is doodgegaan aan de koorts op een schip richting de missieposten,“ zei ze met eerlijk verdriet in haar stem. „Zijn allerlaatste, heilige wens was om begraven te worden in de familietombe van de familie Lagorio in New Orleans.“
„O,“ zei mevrouw Orsini. Dat had ze overduidelijk niet verwacht.
„We zullen hier nog wel even moeten blijven,“ voegde Addie toe. „Alle officiële regels voor de wet en de kerk moeten eerst nog helemaal afgerond worden. Dat begrijpt u vast.“
„O, jazeker,“ zei mevrouw Orsini. Ze was ineens een stuk minder afstandelijk.
„Dit is mijn zoon, Cleto,“ zei ik. Ik keek naar Kitty, die het eten heel snel op at. „Hij is alles wat ik nog overheb.“
Mevrouw Orsini maakte weer het zachte geluidje en pakte een heel brood. Dat sneed ze heel snel in flinke stukken, waarvan ze er één voor Kitty legde en één voor Addie. Kitty glimlachte heel breed om haar te bedanken en mompelde een bedankje met een mond vol eten.
„We zijn u echt heel erg dankbaar, signora,“ zei Addie, waarna ze begon te eten.
Ze had al haar krachten erg hard nodig.
Het zou absoluut niet zomaar gaan om Mateo weer tot leven te wekken. Maar nu was ze daarvoor in ieder geval wel op de juiste plek.
