De Shadowserie boek 1: De rogues schaduw
Auteur
Tara Lee Curtains
Lezers
2.8M
Hoofdstukken
44
Josette vlucht voor onrecht, en probeert wanhopig weg te komen van de roedel die haar geest heeft gebroken. Maar haar ontsnapping leidt haar recht in het territorium van een brute alfa - een die veel meer gevreesd wordt dan de monsters die ze achterliet. Koud, bevelend en geremd door oude krachten, sluit hij haar opnieuw op... maar deze keer voelt er iets anders. Er schuilt gevaar in zijn blik, ja, maar ook iets diepers. Als hun band zich begint te ontwikkelen tot iets wat geen van beiden begrijpt, moet Josette kiezen: opnieuw vluchten of het duistere vuur tussen hen trotseren. In een wereld die op de rand van de afgrond staat, kan hun band hen beiden verdoemen... of redden.
Verontrustende Droom
JOSETTE
Mijn lichaam hangt in het donker. Mijn vastgeketende armen zijn hoog boven mijn hoofd getrokken. Het metaal snijdt in mijn polsen. Het brandt op mijn kapotte huid. Ik probeer te bewegen, al is het maar één keer. Maar de kettingen rammelen en houden me stevig vast. Mijn voeten raken amper de stenen vloer.
Alles doet pijn.
De lucht is vochtig en koud. De geur van schimmel dringt diep mijn neus binnen. Ik weet niet waar ik ben of waarom ik hier ben. Het enige wat ik voel is angst. Het is intens en groeit in mijn borst, tot een schreeuw die ik niet kan uiten.
Voetstappen klinken door de gang. Langzaam. Zwaar. Gelijkmatig.
Ik bevries en mijn keel voelt droog aan. Dan zie ik hem: Alpha Curtis. Zijn silhouet vult de deuropening van de kerker, breed en torenhoog. Terwijl hij dichterbij komt, verschijnt er een gemene grijns op zijn gezicht.
Ik open mijn mond om te praten, om te smeken, om vragen te stellen, maar hij steekt één hand op. Zijn dikke hand vol eelt slaat op mijn mond en legt me het zwijgen op. De stank van zweet en bloed hangt aan zijn huid. Ik stik er zowat in, met wijd opengesperde ogen.
En dan, zonder een woord te zeggen, trekt hij een lang, gekarteld mes. Het vangt het zwakke licht op en glinstert alsof het honger heeft.
„Nee! Alsjeblieft—“
Voordat ik me kan wegdraaien, ontploft de pijn in mijn buik. Mijn adem stokt.
Ik kijk naar beneden en hap naar adem. Tot mijn afschuw zie ik het handvat uit mijn buik steken. Dik, donker bloed stroomt langs mijn dijen en maakt de vloer doornat.
Hij lacht. Het klinkt zwaar. Wreed. Vol vreugde.
Ik probeer te schreeuwen, maar er komt geen geluid uit. Mijn knieën knikken en mijn lichaam hangt slap in de kettingen. De wereld begint te draaien en de duisternis drukt steeds harder en strakker op me.
Mijn laatste adem verlaat rochelend mijn lichaam, terwijl zijn gelach weerklinkt tussen de stenen muren.
Mijn ogen schieten open, wat me bevrijdt uit de greep van de vreemde, verontrustende droom. Een golf van opluchting stroomt door me heen als ik mijn omgeving in me opneem. Ik ben dankbaar dat ik terug ben in de realiteit.
Ik adem langzaam uit om te kalmeren en strompel uit bed. De versleten houten vloer voelt koel aan onder mijn blote voeten. Ik reik onder mijn bed. Mijn vingers sluiten zich om de ketting die mijn moeder me gaf toen ik nog maar een kind was. De zilveren ketting wikkelt zich om een rode druppelvormige edelsteen in het midden. Hij glinstert nog steeds.
Even houd ik hem stevig vast. Ik laat het vertrouwde gewicht mijn zenuwen kalmeren. Dan, met een zachte zucht, stop ik hem terug in zijn verstopplek.
Het licht in de badkamer flikkert als ik binnenkom, maar ik negeer het. Ik plens koud water in mijn gezicht. Mijn trillende handen blijven boven de wasbak hangen.
„Raap jezelf bij elkaar, Josette,“ fluister ik naar mijn spiegelbeeld. Mijn stem trilt.
Mijn bleke, vermoeide gezicht staart me aan. Mijn ogen zijn hol door slapeloze nachten. De lichte angst dat er iets achter me op de loer ligt, blijft in mijn achterhoofd knagen.
Ik draai me snel om en scan de kamer.
Niets.
Mijn paranoia neemt af, hoewel niet helemaal. Met een zucht verlaat ik de badkamer. Mijn zenuwen tintelen nog steeds. Ik loop naar de vertrekken van de alpha en luna om te beginnen met mijn dagelijkse klusjes.
Het duurt even om er te komen. De vleugel van de alpha bevindt zich aan de andere kant van het landgoed, ver weg van waar omega's zoals ik wonen.
Dit is zonder twijfel expres zo gebouwd. De alpha van de Night Wing Pack zou nooit in de buurt van mensen zoals wij willen wonen. Zijn superioriteit straalt zowat uit elke porie van zijn lichaam.
Het is normaal dat alpha's een groot ego hebben. Maar deze man brengt het naar een heel nieuw niveau.
Alleen al als ik aan hem denk, krijg ik de kriebels. De manier waarop hij mij en de andere omega's behandelt is walgelijk. Het is wreed en berekenend.
Hij geniet ervan om macht en controle uit te oefenen. Ik ben vaker het slachtoffer geweest van zijn sadisme dan ik wil toegeven.
Het ergste was toen hij me een week lang vastketende in de kerkers.
Ik kan me niet eens herinneren wat ik had gedaan om het te verdienen. Misschien boog ik niet diep genoeg, of misschien sprak ik voor mijn beurt.
De details vervagen, maar de pijn... die herinner ik me nog heel goed.
De bijtende kou van de kettingen. De harde knal van de zweep op mijn rug. De extreme pijn die daarop volgde. Alles staat in mijn geheugen gegrift.
De littekens lopen over mijn rug, al heb ik mezelf er nooit toe kunnen zetten om ernaar te kijken. Ik heb de herinnering niet nodig.
Sommige omega's plaagden me vroeger. Ze noemden me lelijk, misvormd en gebroken.
Maar ze zijn nu allemaal weg. Ze zijn gekoppeld aan leden van andere roedels. Nu leiden ze levens waar ik alleen maar van kan dromen.
Ik bereik eindelijk de vleugel van de alpha. De aanblik ervan maakt nog steeds indruk op me. De pracht en praal is overweldigend. Er zijn gepolijste trappen, dure schilderijen en luxe tapijten die te zacht lijken om op te lopen.
Elke kamer is enorm. Er staan gigantische bedden, glanzende kaptafels en badkamers die groter zijn dan onze hele slaapzaal. Het is een constante herinnering aan de kloof tussen ons.
Ik neem niet de moeite om te kloppen voordat ik de vertrekken van de alpha en luna binnenga. Ze zijn hier nooit op dit tijdstip van de dag.
Tenminste, dat zijn ze normaal gesproken niet.
Zodra ik binnenstap, bevries ik. Mijn maag draait zich om als Luna Suzanne haar slaapkamer uit stormt. Haar ijskoude blik richt zich op mij. Een dreigende grom komt op uit haar keel.
Mijn lichaam verstijft van angst. Ik ken haar humeur. Alleen al de herinneringen zijn genoeg om me te laten trillen.
Ze wacht niet eens tot ik me probeer te verontschuldigen. Haar hand schiet uit en slaat me op mijn wang. De klap is zo hard dat ik begin te duizelen.
De pijn vlamt direct op. Ik onderdruk een snik terwijl mijn hand naar mijn kloppende gezicht schiet.
„Hoe durf je mijn kamers binnen te komen terwijl ik hier nog ben?“ snauwt ze. Haar stem zit vol autoriteit, die als een zwaar gewicht op me drukt.
Ik begin een verontschuldiging te stotteren, maar ze onderbreekt me. Ze laat een lach horen die vol vergif en spot zit.
„De omega zonder wolf,“ sneert ze. „Wat een schande.“
Haar woorden doen meer pijn dan haar klap.
Haar gelach ebt weg als ze aan de lucht snuffelt. Haar gezichtsuitdrukking wordt donkerder. „Ik ruik haar wel. Je wolf.“
Als ik geen antwoord geef, grijnst ze en leunt ze dichterbij. „Te zwak om naar buiten te komen, hè?“
Haar woorden branden, maar ik zeg niets. Ik heb door schade en schande geleerd dat tegenspreken alles alleen maar erger maakt. Met nog een laatste grom stormt ze langs me heen en verdwijnt ze in de gang.
Ik blijf even staan. Ik staar naar de plek waar ze zojuist nog stond.
Mijn wang klopt, maar het is niets vergeleken met de pijn van de woede en vernedering die in me smeult. Ik krop het allemaal op, draai me weer naar de kamer en ga aan het werk.
Afstoffen, schrobben, stofzuigen. Het is allemaal hersenloos, herhalend en uitputtend. Terwijl ik schoonmaak, groeit mijn woede en kook ik over.
„Waarom kom je niet tevoorschijn?“ sis ik binnensmonds. Ik richt mijn woede op de wolf die diep in mij begraven zit. „Waarom ben je zo zwak?“
Maar zoals altijd is er geen antwoord. Geen beweging. Geen teken dat ze überhaupt bestaat. De teleurstelling voelt met de dag zwaarder.
Zuchtend schuif ik de bezem met te veel kracht over de vloer en ga ik weer aan de slag. Ik vervloek de wolf die weigert te verschijnen, en de wereld die weigert me vrij te laten.
Bekende, zware stemmen klinken vanuit de gang. Ik stop halverwege mijn stap. Ik krijg kippenvel op mijn rug. Het zijn Alpha Curtis en zijn rechterhand, Sam.
Ik hoef ze niet te zien om te weten dat zij het zijn. Ik zou die voetstappen en hun stemmen overal herkennen. Ze lopen zonder iets te zeggen langs, maar ik voel hun blikken op me rusten, zwaar en zonder te knipperen.
Gedurende de dag betrap ik hen er vaker op dat ze naar me kijken. Te lang, te vaak. Geen van beiden spreekt. Dat is ook niet nodig. Hun stilte zegt genoeg.
De manier waarop Alpha Curtis staart, bezorgt me de kriebels. Het lijkt alsof hij me in zijn gedachten al heeft uitgekleed.
Sam probeert niet eens te verbergen hoe zijn lip opkrult. Ik weet dat hij een lach inhoudt, of iets ergers. Toch houden ze dit keer afstand. En ik dwing mezelf om daar dankbaar voor te zijn.
Na het werk ga ik naar de keuken, want mijn maag knort na de lange dag. Als ik binnenstap, verschijnt er een kleine glimlach op mijn gezicht. Ik zie Chrissy, het hoofd van de huishouding van de roedel, druk in de weer.
Zij is mijn enige lichtpuntje op deze verstikkende plek.
„Hé, Chrissy,“ roep ik luchtig, terwijl ik tegen het aanrecht leun. „Wat staat er vanavond op het menu?“
Chrissy gunt me amper een blik terwijl ze met haar ogen rolt, al bedoelt ze het niet gemeen. „Ovenschotel met pasta. Hetzelfde als elke andere dinsdag, Josette.“
Ik grijns en probeer haar op te vrolijken. „Ik controleer alleen of je je geheugen niet bent verloren. En zie ik daar misschien wat grijze haren?“
Ik doe alsof ik er eentje uit haar haar trek. Ze slaat mijn hand weg en er ontsnapt een lach uit haar mond. „Je bent irritant, weet je dat?“ Ze schudt haar hoofd. „Het is goed dat je nog wat pit in je hebt. Niet veel van ons hebben dat, als je hier woont.“
Door haar woorden verdwijnt mijn grijns. Ik kijk wat beter. Chrissy ziet er normaal altijd zo levendig uit. Nu lijkt ze uitgeput. Haar glimlach is geforceerd en haar bewegingen zijn traag.
„Gaat het?“ vraag ik zachtjes.
Ze knikt terwijl ze snel het aanrecht schoonveegt.
Ik eet snel en proef het eten nauwelijks. Daarna loop ik naar de wasbak om aan de afwas te beginnen.
„Laat maar staan, Josette,“ zegt Chrissy zachtjes. Ze raakt mijn pols aan. „Ik doe het wel. Ga wat rusten.“
Ik knik dankbaar en sluip weg naar mijn kamer. Zodra mijn hoofd het kussen raakt, val ik als een blok in slaap.
Maar dat duurt niet lang. Ruwe handen schudden me wakker en trekken me rechtop.
Mijn hart slaat over. Het moet Alpha Curtis zijn. Ik snak naar adem en kijk om me heen.
Hij is het niet. Het is Chrissy. Haar gezicht is bleek en haar ogen staan wijd open van paniek.
„Chrissy? Wat... wat is er mis?“ weet ik uit te brengen. Mijn stem klinkt schor van de slaap.
Ze antwoordt niet meteen. Ze pakt mijn arm en trekt me uit bed. „Kleed je aan. Pak wat spullen in. Je moet vertrekken. Nu.“
„Wat? Waarom?“ vraag ik, terwijl mijn hart bonst.
Chrissy draait zich naar me toe en pakt mijn schouders stevig vast. Haar stem trilt als ze spreekt. „Alpha Curtis gaat je vermoorden.“
De woorden slaan de adem uit mijn longen.
Voordat ik ook maar kan antwoorden, propt ze al kleding en een zaklamp in een tas. „Geen tijd om het uit te leggen, Josette. We moeten je hier onmiddellijk weghalen!“
„Je moet met me meegaan,“ smeek ik.
Chrissy's gezichtsuitdrukking wordt zachter, maar ze schudt resoluut haar hoofd. „Als ik vertrek, wordt de roedelband verbroken en komen ze erachter. Geen van beiden zou het overleven.“
Er glijdt een traan over mijn wang. Ze legt een troostende hand op mijn schouder.
„Maar je kunt helpen. Ga naar de Shadow Pack. Trek naar het noorden. Overtuig die gestoorde Alpha Kage om hierheen te komen. Laat hem deze roedel van monsters vernietigen.“
Ik knik en slik zwaar, terwijl ze me de rugzak overhandigt.
„Ren, Josette,“ zegt ze. „En kijk niet achterom.“
Ik grijp onder mijn bed en haal de rode ketting tevoorschijn. Zonder een woord te zeggen stop ik hem in mijn zak. Dan draai ik me om en sla mijn armen om Chrissy heen. Ik houd haar stevig vast.
Chrissy duwt een bundeltje met fijngestampte kruiden in mijn handen. „Wrijf dit op je huid,“ zegt ze zachtjes. „Het zal je geur verbergen.“
„Dank je,“ fluister ik, terwijl de woorden in mijn keel blijven steken.
Mijn hart bonst als ik naar de deur reik. Ik verlaat de hel, het enige thuis dat ik ooit echt heb gehad. Nu kan ik eindelijk ontsnappen. Maar ik sta er wel alleen voor en stap het onbekende tegemoet.
Ik glip de deur uit, de nacht in.
