Wyndham Serie Boek 2
Auteur
Lezers
19,9K
Hoofdstukken
44
Hoofdstuk 1
Boek 2: Iemand om te vertrouwen
MILES
De stilte tussen ons was overweldigend. Ze stond daar maar te wachten op een antwoord. Ik staarde haar alleen maar met grote ogen aan. Ik moest snel iets zeggen, anders zou ik haar woede elk moment over me heen kunnen krijgen. Maar verdomme, ik was zo slecht in dit soort dingen.
„Ehm... de zwarte?“ antwoordde ik vragend.
„Weet je het zeker? Serieus, Miles, ik kan niet naar het huis van je moeder gaan om onze zwangerschap aan te kondigen als ik er niet perfect uitzie.“
Ze gooide beide jurken op het bed en liep terug de kledingkast in. „Ah, ik kan dit niet! Ze gaat denken dat het te vroeg is. Ze gaat me haten omdat ik het leven van haar zoon verpest!“ schreeuwde ze vanuit de kast.
Ik sloot mijn ogen en zuchtte. Ik voelde een hoofdpijn opkomen, dus ik moest dit snel oplossen. Ik liep naar haar toe en voorkwam dat ze onze hele kast overhoop zou halen. Ik pakte haar beide handen vast en dwong haar om naar me te kijken.
„Stop, Callie, in hemelsnaam. Kijk me aan. De zwarte jurk staat je prachtig, en dat weet je best. Ik herinner me nog heel goed dat ik hem een paar weken geleden van je afscheurde, vlak nadat we thuiskwamen van een etentje.“
Haar boze blik veranderde in een grijns toen ik plagend met mijn neus tegen de hare wreef.
„Bovendien, haat ze je stiekem niet al een beetje?“ vroeg ik lachend.
Ze keek direct weer boos, maar haar gezicht bleef zacht. „Niet grappig.“ Ze duwde me weg en liep langs me heen naar de badkamer. Onderweg griste ze de zwarte jurk mee, hopelijk om zich eindelijk klaar te maken.
Ik lachte nog steeds om mijn eigen grapje terwijl ik naar haar lekkere kont keek toen ze wegliep. Maar mijn gedachten dwaalden af naar het verzoek van mijn moeder. Dat verpestte mijn humeur compleet. Het was twee weken geleden dat de twee vrouwen in mijn leven groot nieuws met me deelden, en ik probeerde het nog steeds te verwerken.
Toen Callie me eenmaal vertelde dat ze zwanger was, kreeg ik het niet over mijn hart om te praten over wat mijn moeder van me wilde. En waarom zou ik ook?
Ik hoefde Callie niet nog meer vanstreek te maken dan ze al was. Ik moest eerst een oplossing bedenken voordat ik dit bij haar neerlegde. Ze was al zenuwachtig over het feit dat ze zo snel zwanger was geworden, zeker nu ze probeerde haar eigen restaurant helemaal vanaf de grond op te bouwen.
Ik moest ook nog wennen aan het idee dat ik vader werd. Was ik eigenlijk wel geschikt om papa te zijn? Ik had mijn eigen leven niet eens op de rit.
Aan de andere kant wilde ik mijn moeder ook niet teleurstellen, of ervoor zorgen dat ze een klant kwijtraakte. Maar Callie en ik kwamen op de eerste plaats. Nu er een baby aankwam, kon ik haar onmogelijk alleen laten voor deze belachelijke zakenreis. Vooral niet met Palmer, van alle mensen.
Toch moest ik een manier vinden om mijn moeder te helpen. Ik wist zeker dat ze het niet had gevraagd als ze me niet echt nodig had. Gelukkig had ik nog een paar weken om te beslissen, maar de tijd begon te dringen.
De gedachten bleven maar door mijn hoofd spoken. Mijn hoofdpijn begon alleen maar erger te worden.
Ik liep naar de la van het nachtkastje om een paar paracetamolletjes te pakken. Toen hoorde ik het geklik van Callie's hakken uit de badkamer komen. „Ben je klaar?“ vroeg ik terwijl ik me omdraaide om haar te bekijken.
Daar stond ze, en ze benam me opnieuw de adem. Ik denk niet dat ik ooit zal wennen aan de gevoelens die ze me geeft. Hoe kan ik samenwonen met een vrouw, met haar verloofd zijn, en me nog steeds voelen als een zenuwachtige schooljongen die zijn crush mee uit vraagt naar het gala?
„En?“ Ze streek de jurk glad en draaide een rondje voor me. „Wat vind je ervan?“
Ik liep langzaam op haar af en pakte haar bij haar middel. „Ik vind dat je er beter uitzag toen de jurk nog op het bed lag.“ Ik begon in haar blote nek te bijten en te likken terwijl ik haar nog dichter tegen me aan trok.
Ze hapte naar adem toen ze voelde hoe graag ik dit hele etentje wilde afzeggen om gewoon thuis te blijven.
Ze lachte terwijl ze haar eigen verlangens probeerde te negeren om serieus te blijven. „Miles, dat kan niet. We zijn al te laat,“ zei ze terwijl ze me zwakjes wegduwde.
„Ja, nou, wiens schuld was dat? Je moest per se elke jurk in je kast passen voor een stom etentje,“ mompelde ik. Ik probeerde haar nog steeds over te halen om alles wat ze net had aangetrokken weer uit te doen.
Ze pakte mijn gezicht met beide handen vast en dwong me om haar in de ogen te kijken. „Het is niet zomaar een stom etentje. We gaan onze zwangerschap aankondigen, en we hebben geen tijd meer. We moeten gaan.“ Ze duwde me zachtjes weg terwijl ik zat te pruilen.
„Maar ik wil niet,“ zeurde ik als een peuter van twee.
„Kom op,“ antwoordde ze simpelweg. Ze pakte haar tas en liep de slaapkamer uit. Ik bleef daar staan met een pruillip en een onbevredigde stijve in mijn broek.
Gelukkig wist ik mezelf te kalmeren tijdens de rit naar de stad. De koele lucht deed me goed. We liepen nu naar de voordeur van mijn moeders huis. Dit was de eerste keer dat Callie hier op bezoek kwam, en ik zag dat ze erg zenuwachtig was.
„Rustig maar, Cal,“ zei ik tegen haar terwijl ik aanbelde.
„Dat kan ik niet. Jouw moeder maakt me gewoon zenuwachtig,“ zei ze terwijl ze onrustig friemelde.
„Ik dacht dat jullie twee het goed met elkaar konden vinden?“ vroeg ik. Ik snapte niet waarom ze ineens zo nerveus was.
„Dat klopt, we gaan normaal met elkaar om. Maar ze maakt me nog steeds zenuwachtig. En nu gaan we haar vertellen dat ze oma wordt. Denk je niet dat ze daar boos over zal zijn?“ antwoordde ze, alsof ík degene was die gek was geworden.
Ik dacht er even over na. „Weet je, ik heb eigenlijk geen idee. Ik heb haar er nog nooit over horen praten.“ Ik draaide me naar haar toe en zag zo'n bange blik in haar ogen dat ik in de lach schoot. „Het komt helemaal goed, dat beloof ik.“
„Oké,“ zei ze bijna fluisterend. Ze haalde diep adem en blies langzaam uit, net voordat de deur openging.
„Callie!“ riep Marley zodra ze de deur opendeed. Ze vloog Callie direct om de hals, zonder de begroeting af te wachten.
Callie lachte vrolijk en ik slaakte een zucht van verlichting toen ik mijn nicht zag. Als iemand Callie op haar gemak kon stellen, was het Marley wel.
Ze was de enige Wyndham die haar eigen weg was gegaan en haar eigen ding deed. Daarnaast gaf ze Callie altijd de beste tips over hoe ze met ons familiedrama moest omgaan. Ze was echt een geschenk uit de hemel.
„Miles, kom hier.“ Ze wenkte me en gaf me een stevige knuffel. „Het voelt alsof ik jullie in geen eeuwen heb gezien. Wanneer was de laatste keer dat jullie bij me op bezoek waren?“
„Vorige week nog, Marley. We hebben toen in jouw restaurant gegeten, net als elke week daarvoor,“ merkte Callie op met een grijns.
„Nog steeds niet vaak genoeg,“ antwoordde Marley met een speels duwtje.
„Miles.“ Ik hoorde de stem van mijn moeder vanuit de eetkamer aan onze rechterkant. „Kom mee, het eten wordt zo opgediend. Jullie zijn laat, kinderen. Hup, hup.“
Ze draaide zich om en liep weer naar binnen. Ze nam niet eens de moeite om hallo te zeggen of ons te bedanken voor onze komst. Het was geen wonder dat Callie zo bang voor haar was.
We liepen met z'n drieën de kamer binnen, maar daar zagen we veel meer mensen dan verwacht. Toen mam zei dat we moesten langskomen voor een etentje, dacht ik stom genoeg dat ze alleen Callie en mij bedoelde.
Aan tafel zaten oom Jensen en mijn tante Gwen. Zij waren de ouders van Marley, maar leken totaal niet op haar. De andere onverwachte gast zat aan het hoofd van de tafel, strak naast mijn moeder. Het was een persoon die ik vanavond absoluut niet wilde zien.
Aan de manier waarop Callie in mijn hand kneep, wist ik dat ze er precies zo over dacht. Palmer glimlachte naar ons met een neppe grijns en een ondeugende blik in haar ogen.
Dit etentje ging uitlopen op een ramp.
