Broń Księżyca: Przeklęta Przeznaczona
Autorzy
B. E. Harmel
Lektury
16.0K
Rozdziały
29
Barbara została odrzucona, wygnana i wykuta na nowo niczym broń. Budząc lęk w watahach, powraca teraz na terytorium, którego przysięgała unikać, wezwana przez Alastora – Alfę, który złamał jej serce. Stare rany wciąż bolą, ale więź mate między nimi nie chce wygasnąć.
Gdy widmo wojny staje się realne, a sekrety wychodzą na jaw, pożądanie płonie mocniej niż kiedykolwiek, przyciągając ich do siebie wbrew ich woli. Każdy wybór przypomina pole bitwy – zaufanie, miłość i lojalność ścierają się w sposób, nad którym żadne z nich nie panuje. W ogniu walki Barbara musi zdecydować, czy mężczyzna, który ją zdruzgotał, jest tym jedynym, który zdoła ją ochronić… i być może ponownie skraść jej serce.
Rozdział 1: Przyprowadzić broń
BARBARA
Zapach starego kamienia i atramentu uderzył mnie w sekundzie, w której weszłam do sali rady. Wojna. Zawsze pachniała tak samo: plany wyryte na pergaminie, pot w powietrzu, desperacja ukrywająca się za idealnymi manierami. Ale tym razem nie byłam tu po to, by błagać o zasoby czy walczyć o sprawę.
To ja byłam zasobem.
Przeszłam przez podwójne drzwi, jakbym była ich właścicielką. Bo tutaj tak było. Moje imię szeptano w stadach jako ostrzeżenie i modlitwę. Barbara Konnor: strateg, dowódca polowy i kobieta, która wyćwiczyła się na pierdoloną broń, po tym jak została wyrzucona niczym wybrakowana luna.
A teraz? Rada mnie wezwała.
Moje buty ostro stukały o marmurową podłogę. Warkocz ciasno opadał mi na plecy, a zielone oczy skanowały długi stół na środku pokoju wojennego. Dwunastu członków rady. Dwóch skrybów. I jedno puste miejsce na czele, dla alfy, który poprosił o wsparcie.
Tego, którego stado było oblężone przez frakcję wygnańców. Tego, który potrzebował mnie.
Zatrzymałam się kilka kroków od stołu i skrzyżowałam ramiona, obrzucając zgromadzonych starszych chłodnym, wyczekującym spojrzeniem. „Wzywaliście mnie”, powiedziałam. „Więc nie traćmy czasu”.
Kilku starszych mężczyzn zesztywniało na mój ton. Ale się nie kłócili. Radna Mira, bystrooka kobieta po sześćdziesiątce ze srebrnymi włosami zwiniętymi jak korona, odezwała się pierwsza.
„Dziękujemy za przybycie, panno Konnor. Rozumiemy, że niedawno zakończyła pani kampanie w regionie Blackmount i na Północnej Granicy Crescent”.
„Pięć zwycięstw. Minimalne straty”, powiedziałam, wyliczając fakty jak na liście zakupów.
„Zdaje pani sobie sprawę, że to coś innego”.
„Wygnańcy”, powiedziałam, kiwając głową. „Zorganizowani. Zaradni. Nie typowe dzikusy. Jeśli przejmą to stado, będą mieli korytarz prosto przez Eastlands. Stracicie kontrolę nad czterema graniczącymi terytoriami”.
Mira uśmiechnęła się blado. „Dokładnie”.
Uniosłam brew. „Więc czyje stado mam ocalić?”
Boczne drzwi się otworzyły. I poczułam to, zanim go zobaczyłam. Mój wilk. Nagłe migotanie pod skórą, jak błyskawica bez grzmotu. Jak wspomnienie poruszone w mojej krwi.
Mężczyzna, który wszedł, był wyższy, niż zapamiętałam, i szerszy w barach. Miał ciemnobrązowe, potargane na końcach włosy i te same piwne oczy, przypominające światło słoneczne zza burzowych chmur. Szedł tak, jakby wojnę miał wszytą w kręgosłup: spokojny, ciężki, opanowany.
W ustach mi zaschło. Alastor pierdolony Campbell. Alfa stada Moonridge. Mój eks. Mój przeznaczony.
Mężczyzna, który pocałował mnie w pełni księżyca, kiedy mieliśmy po siedemnaście lat. Mój pierwszy chłopak. Ten, o którym myślałam, że jest miłością mojego życia. Ten, któremu oddałam się całkowicie i bezwarunkowo.
A kiedy skończyliśmy dwadzieścia jeden lat, stał się czymś więcej. Moim przeznaczonym. Wybranym przez samą Boginię Księżyca. A potem mnie odrzucił. Dzień później. Bez ostrzeżenia. Bez wyjaśnienia.
Powód, dla którego odeszłam z domu. Powód, dla którego trenowałam, dopóki nie pękały mi kości, by odbudować się silniejszą. Powód, dla którego stworzyłam z siebie broń. Powód, dla którego byłam teraz legendą.
A on stał przede mną. Patrzył na mnie, jakbym była duchem. Nie, gorzej. Jakbym była wspomnieniem, które bolało, gdy się go dotykało.
Wyprostowałam plecy. Ukryłam wszystko. Pozwoliłam, by mój głos stał się zimny. „Alfa Campbell”, powiedziałam. „Co za niespodzianka”.
Jego grdyka drgnęła. Zacisnął pięści. „Barbara”, powiedział cicho. Z namaszczeniem. Jakby moje imię wciąż coś znaczyło.
Prawie mnie to złamało. Prawie. „Teraz jestem panną Konnor”, odpowiedziałam z wysoko uniesioną brodą.
Chwila ciszy. Atmosfera w pokoju stała się napięta. Było zbyt cicho. Nawet rada wiedziała, że coś się zmieniło. Radna Mira odchrząknęła. „Znacie się?”
Uśmiechnęłam się, ostro i sztucznie. „Tak”.
Więź między nami pulsowała jak rana, która nigdy się nie zagoiła. Odeszłam dzień po odrzuceniu. Nigdy więcej go nie widziałam. A jednak teraz, stojąc tutaj, czułam się tak, jakby nic się nie zmieniło.
Mój wilk poruszył się pod moją skórą, niespokojny. Głodny. Zdezorientowany. Pełen nadziei.
Nie. Nie, nie, nie. Nie po tych wszystkich latach. Nie po tym, jak mnie zniszczył.
Odwróciłam się do rady, a mój głos był opanowany. „Jeśli to o to stado chodzi, zakładam, że sytuacja jest gorsza, niż mówicie”.
Mira powoli kiwnęła głową. „Owszem”.
„Więc dajcie mi pełne dowództwo. Wasze mapy. Dostęp do waszych zwiadowców. A wygram dla was tę wojnę”.
Alastor wzdrygnął się, jakbym uderzyła go w twarz. Ale na niego nie spojrzałam. Nie znowu. Nie mogłam. Bo gdybym to zrobiła, mogłabym sobie przypomnieć, jak to jest być jego. A nie byłam już tą dziewczyną.
„Będę potrzebowała pełnego dowództwa”, powiedziałam znowu, krzyżując ramiona. „Map. Raportów zwiadowców. Łańcuch komunikacyjny ma przechodzić przeze mnie”.
Alastor wystąpił naprzód. „Nie”.
To słowo trzasnęło jak grzmot. Rada się poruszyła. Mira zmrużyła oczy. Ale ja tylko powoli odwróciłam się do niego, pozwalając mojemu spojrzeniu przesunąć się po nim jak ostrze.
„Nie?” powtórzyłam, a mój głos był zimny jak stal.
„To moje stado”, powiedział, a jego głos był napięty od samokontroli. „Krwawiłem za nie. Zbudowałem je. Wyciągnąłem je znad przepaści więcej niż raz. Nie przekażę całkowitej kontroli komuś z zewnątrz, nawet jeśli ma reputację”.
Ktoś z zewnątrz. To słowo zabolało bardziej, niż bym chciała. Ale uśmiechnęłam się.
„Och, rozumiem. Więc wezwaliście mnie. Rada wezwała mnie dla mojej strategii, dla moich wyników, dla mojej zdolności wygrywania bitew, których nikt inny by nie wygrał...” Zrobiłam krok w jego stronę. Powolny. Celowy. Mój głos się zniżył, ostry i zabójczy. „Ale teraz, kiedy tu stoję, chcesz nałożyć mi smycz? Mówić mi, gdzie i jak mam dowodzić?”
Jego szczęka drgnęła. „Nie rozumiesz wewnętrznej dynamiki...”
„Rozumiem wojnę, Alfo Campbell”, warknęłam, a jego imię zabrzmiało jak trucizna. „I rozumiem strategię wygnańców lepiej niż ktokolwiek w tym pokoju. Włączając w to ciebie”.
Nasze oczy się spotkały. Powietrze zrobiło się ostre jak brzytwa. Wilk Alastora obudził się w jego oczach, świecąc słabo i napierając. Mój też.
Radny Jones głośno odchrząknął. „Wystarczy. Rada poprosiła pannę Konnor o jej wiedzę, owszem. Ale Alfa Campbell pozostaje przywódcą swojego terytorium. Będziecie pracować razem”.
„Razem?” powtórzyłam, krzywiąc usta w pozbawionym humoru uśmiechu.
„Zatwierdzę każdy ruch taktyczny”, powiedział Alastor, wciąż z zaciśniętą szczęką. „Każdy raport zwiadowców przejdzie przeze mnie. Każde rozmieszczenie wojsk będzie za moją zgodą”.
„A co, jeśli powiem nie?” zapytałam z błyszczącymi oczami.
„Wtedy przegramy”, powiedział cicho. „A na to nie pozwolę”.
Spojrzał na mnie, ale nie jak na dziewczynę, którą zostawił, lecz jak na kogoś równego sobie, kim się stałam. To powinno mnie zadowolić. Ale tak nie było.
„Nie jestem tu po to, by grać według twoich zasad”, powiedziałam, cofając się. „I nie jestem ci nic winna, a już na pewno nie mam zamiaru chronić twojej dumy”.
Nie odpowiedział. Nie poruszył się. Ale czułam furię wrzącą pod jego skórą. Dobrze.
Odwróciłam się do Miry. „Będę potrzebowała kwater z dala od skrzydła alfy. Stołu taktycznego i miejsca dla mojej drużyny, kiedy przybędą. Jeśli prosi się mnie o wygranie tej wojny, zrobię to na moich warunkach”.
Mira powoli kiwnęła głową. „Otrzyma to pani”.
Odeszłam bez kolejnego słowa. Ponieważ w tej wojnie nie chodziło już tylko o terytorium. Chodziło o kontrolę. I skończyłam z pozwalaniem Alastorowi Campbellowi na dyktowanie warunków mojego życia. A tym razem dowie się tego w bolesny sposób.
