Seria Willowbrook, Tom 2: Usidlić prawo
Autorzy
Kerry Kennedy
Lektury
377K
Rozdziały
50
W przytulnym miasteczku Willowbrook Daisy skrywa tajemnicę, która nie daje o sobie zapomnieć. Od lat kocha się w Deaconie, mimo że jako szeryf i najlepszy przyjaciel jej brata jest dla niej całkowicie nieosiągalny. Deacon zna zasady, zna wspólną przeszłość i wie, że powinien trzymać się z daleka, nawet gdy Daisy wyrasta na kobietę, której nie potrafi już ignorować.
Pomiędzy wymownymi spojrzeniami, małomiasteczkowymi plotkami i regułami, które zaczynają uwierać, oboje starają się postępować właściwie, choć ich serca podpowiadają co innego. W Willowbrook każdy wybór odbija się echem, a niektóre uczucia za nic mają rozsądek. Czy przyjaźń przetrwa, gdy między nimi zacznie iskrzyć?
Rozdział 1
DAISY
„Cóż, spójrz tylko na ten świetny tyłek szeryfa”, mówi Lottie, akurat gdy prawie dławię się moim cappuccino. Siedzimy w knajpce Bluebell's, a na jej twarzy gości ten łobuzerski uśmiech.
„Lottie”, syczę, zerkając przez ramię. „On może cię usłyszeć. Poza tym nie powinnaś mówić takich rzeczy o cholernym szeryfie”.
Ona tylko wzrusza ramionami. „Słuchaj, dziewczyno, ty o tym myślisz, a ja to mówię. Proste fakty. Nie mów mi, że nie gapisz się na jego tyłek dziewięćdziesiąt razy dziennie”, śmieje się, a ja przysięgam, że Lottie to chodzący powód do wstydu.
„Nie, właściwie to nie”, mówię, ale moje policzki płoną.
Ona wywraca oczami. „Cóż, dziewczyno, powiem ci, że jesteś głupsza niż królik w świetle reflektorów. Ten fajny tyłek jest po to, żeby na niego patrzeć. Przeleciałabym go w mgnieniu oka”.
„Lottie, przestań. On jest tuż przy ladzie. Może usłyszeć każde twoje słowo”.
Ona tylko się uśmiecha i pije swoją zieloną herbatę. „Cóż, najwyższy czas, żebyście w końcu byli razem”, mówi, puszczając do mnie oko.
Sięgam po kawę, bo potrzebuję kofeiny. Szczerze mówiąc, jestem od niej trochę uzależniona.
Wstaję o piątej rano, żeby poćwiczyć jogę na tarasie. Potem spotykam się z Loganem i odbieram Hectora. To jego wspaniały airedale terrier, którego zabieram do mojego zakładu krawieckiego.
Moje poranki są zawsze bardzo zajęte. Potrzebuję kawy, żeby przez to wszystko przejść.
Dobra, potrzebuję jej też po południu i wieczorem. A także po kolacji, jeśli jestem w restauracji.
Zasypianie przychodzi mi jednak łatwo. Czytam książki do dziesiątej wieczorem, a kiedy moja głowa dotyka poduszki, od razu zasypiam.
„Nigdy nie będziemy razem. Wiesz, że Deacon i ja jesteśmy tylko dobrymi przyjaciółmi. Zawsze tak było i zawsze tak będzie. Odkąd byliśmy dziećmi w piaskownicy”.
„Och, proszę cię, Daisy. To, jak ten facet na ciebie patrzy? Poważnie? Ma wypisane na twarzy, jak bardzo chce, żeby to było coś więcej niż przyjaźń”.
„Tak, cóż, może i tak jest. Ale dopóki sam mnie nie zaprosi, nic z tym nie zrobię”, mówię, krzyżując ramiona na mojej niezbyt dużej klatce piersiowej. W przeciwieństwie do Lottie, nie zostałam hojnie obdarzona przez naturę.
Moje piersi są w porządku, ale... nie ma się czym chwalić. Przerzucam moje długie blond włosy przez ramię i posyłam jej moje najlepsze spojrzenie, które mówi: nie będziemy teraz o tym rozmawiać.
„Tylko mówię”, mruczy pod nosem, stawiając na swoim. Ona zawsze musi mieć ostatnie słowo.
To mnie śmieszy, bo taka właśnie jest Lottie. Znamy się, odkąd miałyśmy po siedem lat. Wtedy jej rodzina przeprowadziła się do Willowbrook.
Na początku była bardzo nieśmiała. Wzięłam ją pod swoje skrzydła. Zaprosiłam, żeby usiadła ze mną na obiedzie, podzieliłam się mlekiem truskawkowym i kawałkami ananasa.
Od tamtej pory jesteśmy nierozłączne.
Jej włosy to sprężyste fale, które opadają na ramiona. Czasami zazdroszczę jej tych lśniących, hebanowych włosów. Ona jednak twierdzi, że wymagają dużo pracy.
Jej skóra po prostu promienieje, co zawdzięcza mamie z Meksyku i tacie z Irlandii. Ma tak piękne kości policzkowe, że dałabym za nie wszystko. Szczerze mówiąc, Lottie to prawdziwa piękność.
„Cóż, przestań tylko mówić i trochę się uspokój”, odpowiadam jej, kończąc pić kawę.
Ona się uśmiecha. „Jak ci idą przygotowania stoiska na zbiórkę pieniędzy?” pyta.
Przygotowuję stoisko z rękodziełem na wydarzenie, które odbędzie się za kilka tygodni. Celem jest zebranie pieniędzy dla lokalnej drużyny baseballowej.
Logan to mój starszy brat, który prowadzi tutejszą przychodnię lekarską. Rozpoczął tę zbiórkę kilka lat temu. Chciał dać dzieciom bezpieczne miejsce do gry w piłkę i spędzania czasu. Akcja naprawdę nabrała tempa.
„Jakoś leci”, mówię. „Mam kilka nowych pomysłów. Chcę zrobić ozdobne flagi, poduszki, pluszowe zabawki. Takie urocze rzeczy”.
„Brzmi idealnie. Będę w pobliżu, jeśli będziesz chciała towarzystwa na stoisku. Słyszałam, że Logan gra dzisiaj z zespołem. To będzie niesamowite. Ten twój brat naprawdę świetnie gra na gitarze”.
„Tak, grają dzisiaj wieczorem. Nie mogę się doczekać. Sage może nawet wyjść na scenę i z nimi zaśpiewać”. Sage to narzeczona Logana.
Byli ze sobą bardzo dawno temu. Rozstali się, zanim wyjechała na uniwersytet Michigan State i zaczęła robić wielką karierę medyczną. Niedawno jednak wróciła. Teraz znów są razem po dziesięciu latach rozłąki.
To naprawdę najbardziej romantyczna rzecz, jaką w życiu widziałam. Czasami łapię się na tym, że marzę o ich drugiej szansie i po prostu wzdycham. Nigdy nie widziałam mojego starszego brata tak szczęśliwego. To najlepsze uczucie na świecie.
„Wow, ta dziewczyna umie śpiewać”, mówi Lottie, szeroko otwierając oczy. „Minęły wieki, odkąd słyszałyśmy ją po raz ostatni, prawda?”
„Tak, to prawda. Myślę, że ostatnim razem miałyśmy po siedemnaście lat”, odpowiadam, a Lottie kiwa głową.
Gdzie podział się ten czas? Mam już dwadzieścia siedem lat. Czasami staram się nie myśleć o tym, jak bardzo pragnę mieć kogoś na zawsze. Kogoś, z kim mogłabym zbudować życie i może mieć dwoje dzieci.
Wiem, że to kiedyś nastąpi. Ale szczerze? Nikt nigdy nie mógł się równać z szeryfem Deaconem. Więc utknęłam w martwym punkcie.
Nie mogę przestać wyobrażać sobie, że Deacon po prostu przychodzi i prosi mnie o randkę. Ale może jest taki jak ja. Może jest zbyt przerażony, by zepsuć naszą wspaniałą przyjaźń.
Znam go od dziecka, zupełnie tak jak Lottie. On jest najlepszym przyjacielem Logana. Jestem prawie pewna, że wciąż widzi we mnie tylko młodszą siostrę Logana.
„Dzień dobry, panie”, mówi, a moje policzki od razu stają w ogniu. Poważnie? Weź się w garść. W jego towarzystwie zawsze zamieniam się w czerwoną na twarzy idiotkę.
„Cześć, Deac”, mówię, starając się brzmieć naturalnie. On odpowiada uśmiechem, a ja przysięgam, że sposób, w jaki mruży oczy i w jaki błyszczą jego niebieskie tęczówki... och.
Dziewczyna mogłaby się zgubić w tych oczach. Nawet nie żartuję.
Dziewczyny, pilnujcie swoich serc. Ten facet mógłby zawrócić wam w głowie, gdybyście mu na to pozwoliły. Bardzo bym chciała, żeby zawrócił w głowie właśnie mi.
„Chcesz do nas dołączyć? Możesz usiąść tutaj, obok mnie”, mówię. Zaskakuje mnie to, jak odważnie to zabrzmiało. On oblewa się rumieńcem aż po samą linię włosów. To naprawdę urocze.
