W poszukiwaniu szczęścia
Autorzy
Alissa C. Kleinfield
Lektury
🔥12.3M
Rozdziały
243
Chris Anderson jest znanym biznesmenem i, o czym nie wiedzą jego ludzcy współpracownicy, alfą, zajętym odpieraniem ataków zbójeckich stad. Jolena jest podekscytowana faktem, że może porzucić pracę kelnerki i zostać osobistą asystentką pana Andersona, ale jego zachowanie wprawia ich oboje w osłupienie i ekscytację. Gdy Chris zorientuje się, co się dzieje, czy uda mu się przekonać Jolenę, by została jego partnerką na całe życie?
Zatopiony w myślach
JOLENA
„Jolena, stolik czwarty jest gotowy do złożenia zamówienia. Jolena!” Michelle, szefowa w The White Rose, próbowała zwrócić jej uwagę. „Jolena! Stolik czwarty!”
„Och, tak. Przepraszam, Michelle, zamyśliłam się. Stolik czwarty, prawda?” Jolena potrząsnęła głową, próbując się skupić, i ruszyła w stronę czekających klientów.
Kiedy ostatni klienci opuścili lokal, opadła na krzesło. To była bardzo pracowita zmiana. Każdy stolik był zajęty, a dwoje współpracowników zgłosiło, że są chorzy. Bolały ją stopy od ciągłego biegania.
Michelle podeszła do Joleny. „Wszystko w porządku?” – zapytała. „Byłaś dzisiaj jakaś nieobecna.”
„Wszystko dobrze. Po prostu nie mogłam w nocy spać, to wszystko.”
„Idź do domu, Jolena” – powiedziała Michelle, a jej oczy były pełne zrozumienia. „Zrobiłaś dzisiaj wystarczająco dużo.”
„Ale wciąż jest tyle do zrobienia. Nie mogę zostawić cię samej ze sprzątaniem” – sprzeciwiła się Jolena.
Zostało mnóstwo sprzątania. Trzeba było umyć naczynia. Należało przygotować stoliki na poranną zmianę, a podłogi wymagały szorowania.
Zostało więc jeszcze wiele do zrobienia, zanim wszyscy będą mogli pójść do domu spać.
„Nie, poradzimy sobie. Przez te wszystkie lata nigdy nie wzięłaś zwolnienia lekarskiego ani dnia wolnego.
„Idź do domu, to jest rozkaz” – powiedziała Michelle. Podała Jolenie jej płaszcz i torebkę, a potem delikatnie poprowadziła ją w stronę wyjścia.
„No dobrze” – zgodziła się Jolena. „Skoro nalegasz.”
Po zaparkowaniu swojego starego samochodu przed budynkiem, patrzyła przez przednią szybę, głęboko zamyślona. Pracowała w tej restauracji od siedmiu lat. Była jednak bardzo zmęczona.
Zmęczona nudną pracą... wiedziała, że potrafi robić coś więcej niż tylko obsługiwać stoliki. Była też zmęczona ciągłym martwieniem się o pieniądze. Walka o zapłacenie rachunków była bardzo trudna.
Zaczęła pracować na nocne zmiany, gdy miała zaledwie szesnaście lat. Musiała łączyć szkołę z pracą w restauracji, próbując mieć dobre oceny.
Jej rodzice zginęli w wypadku samochodowym tuż przed jej szesnastymi urodzinami. Ponieważ nie miała bliskich, trafiła do rodziny zastępczej. Była tam, dopóki nie dorosła i nie mogła sama o siebie zadbać.
Pracowała, żeby opłacić studia. Rodzice zostawili jej mały spadek, ale to nie wystarczyło na cztery lata nauki. Jakoś sobie jednak poradziła.
Skończyła studia dwa lata temu, ale nadal pracowała w restauracji. Szukała pracy, która pasowałaby do jej wykształcenia, ale było o nią bardzo trudno. Praca w restauracji ledwie wystarczała na opłacenie rachunków.
Nie mogła zasnąć. Za każdym razem, gdy zamykała oczy, widziała rosnące rachunki. To był zły sen, przez który często nie spała w nocy. Pukanie w szybę wyrwało ją z zamyślenia.
„Jolena, co ty robisz? Jest trzecia nad ranem!” – zawołał jej współlokator.
Joe i Jolena mieszkali razem w tym małym, dwupokojowym mieszkaniu od drugiego roku studiów.
Oboje zmęczyli się życiem w akademiku podczas pierwszego roku. Nie mogli znieść głośnych imprez i ciągłego bałaganu. Dlatego wybrali tanie mieszkanie w pobliżu.
Jolena wzięła klucze oraz torebkę i wysiadła z samochodu. Joe przytrzymał dla niej drzwi.
„To ja powinnam cię o to zapytać” – odpowiedziała szybko Jolena. Zamykała samochód i ruszyła w stronę budynku. „Czy nie powinieneś już dawno spać?”
„Tak, wiem” – odpowiedział Joe z wesołym błyskiem w oku. „Ale poznałem pewną dziewczynę w barze, w którym byłem ze znajomymi. Cóż, jakoś tak wyszło. Wiesz, jak to jest.”
Gdy wchodzili po schodach, zaczął łaskotać ją w talię.
„Och, jesteś niemożliwy” – roześmiała się Jolena. Szybko wbiegła po schodach, by uciec przed jego palcami.
„W zeszłym tygodniu obiecałeś, że trochę przystopujesz z dziewczynami. Co się stało z tą obietnicą?” Położyła dłonie na biodrach, udając zdenerwowanie. Wiedziała, że on długo nie dotrzyma słowa.
„Nie mogę nic na to poradzić, Jo” – przyznał Joe. Trzymał dłoń na drzwiach i otworzył je dla niej. „Mam słabość do ładnych twarzy. Jeśli nie porozmawiam z dziewczyną, czuję, że coś tracę.”
„Czuję się dziwnie, gdy nie flirtuję. Jeśli nie mogę mieć ciebie, muszę znaleźć to gdzie indziej. Wiesz, jacy my, faceci, jesteśmy.”
Uwielbiał ją lekko drażnić takim gadaniem. Łączyła ich tylko zwykła przyjaźń. Cokolwiek więcej byłoby dziwne.
Jolena ruszyła w stronę swojej sypialni, uśmiechając się przez ramię. „Chyba pójdę do łóżka i udam, że tego nie słyszałam. Do zobaczenia rano.”
„Śpij dobrze, Jo” – odpowiedział Joe. Ruszył do swojego pokoju, ale zatrzymał się w drzwiach i spojrzał na nią z prawdziwym ciepłem. „Mam nadzieję, że dobrze prześpisz tę noc.”
„Dobranoc, Joe.”
Następnego ranka z trudem wstała z łóżka. To była zawsze ta sama historia. Długie godziny w pracy i późne powroty.
Próbowała spać, ale zamiast tego leżała, martwiąc się o rosnące rachunki, aż w końcu zasnęła.
Powlokła się do kuchni, żeby zaparzyć mocną kawę i zrobić kanapkę. Zauważyła, że Joe już wyszedł. Otworzyła laptopa, na którego bardzo długo oszczędzała. Był on niezbędny do jej zadań na studiach.
Zaczęła przeglądać ogłoszenia o pracę, które przyciągnęły jej uwagę. Po pół godzinie szukania bez skutku, zamknęła laptopa. Włączyła muzykę i poszła pod prysznic.
Kiedy wyszła, Joe był już w domu i z kimś rozmawiał przez telefon.
„Tak, rozumiem” – mówił do osoby po drugiej stronie.
Jolena opadła na kanapę i wyciągnęła telefon, żeby zagrać w grę.
„Właściwie to chyba znam kogoś, kto byłby idealny do tej pracy. Porozmawiam z nią i dam ci znać, dobrze?”
Mówił dalej, ale patrzył na Jolenę. Uśmiechał się szeroko, próbując zwrócić jej uwagę, i machał ręką przed jej twarzą.
„Jasne, zadzwonię do ciebie, jak tylko będę coś wiedział. Cześć, Adina.”
Opadł na fotel obok kanapy i odwrócił się do Joleny. „Chyba znalazłem idealną pracę dla Avy. Moja siostra właśnie dzwoniła. Potrzebują pielęgniarki w jej miejscu pracy.
„Adina jest pielęgniarką w przychodni w Miller Creek, położonym w lasach u podnóża Grey Mountains. To około trzy godziny jazdy stąd. Mieszka tam cała społeczność.
„To dość odizolowane miejsce. Ava uwielbia przygody. To może być coś w sam raz dla niej.”
Ava była przyjaciółką, którą oboje poznali na studiach. Tak jak Jolena szukała pracy, ale znalezienie posady pielęgniarki w mieście było trudne.
Joe miał całkowitą rację, jeśli chodzi o to, że kochała przygody. Podczas przerw na lunch opowiadała im o wszystkich miejscach, które chciała odwiedzić. Mówiła, że zrobi to, gdy tylko skończy studia i będzie miała pieniądze.
Po rozdaniu dyplomów pojechała do Chin, a oni nadal ciągle o tym słuchali.
„Ta praca brzmi, jakby była stworzona dla niej” – zgodziła się Jolena. „Zasługuje na dobrą okazję. Dlaczego do niej nie zadzwonisz?”
Jolena szczerze cieszyła się szczęściem przyjaciółki. „Czy jest jakaś szansa, że mają tam też pracę dla mnie?”
„Dobry pomysł. Zadzwonię do niej, kiedy wyjdziesz do pracy. Wychodzisz za pół godziny, prawda?” – zapytał Joe łagodnym tonem. „Ale chyba nie mają innych wolnych miejsc.”
On jest taki kochany, zawsze się o mnie troszczy – pomyślała. Zawsze przy niej był, upewniając się, że wszystko u niej dobrze. Naprawdę mu na niej zależało.
