Seria Azul Valley Księga 1: Druga połowa
Autorzy
Rio Luna
Lektury
340K
Rozdziały
86
Blade spędziła rok, znosząc okrucieństwo swojego mate, zanim podjęła jedyną decyzję, jaka jej pozostała – ucieczkę. Uzbrojona w rodzinne tajemnice i z dzieckiem na rękach, znika w mroku nocy, zdeterminowana, by przetrwać, nawet jeśli oznacza to życie bez partnera i na wygnaniu.
Publiczne odrzucenie Reksa było czymś więcej niż upokorzeniem – zgruchotało jego tożsamość. Pożerany przez żądzę zemsty, zatraca się w wojnie i potędze, torując sobie drogę na sam szczyt. Jednak żadne zwycięstwo nie jest w stanie wypełnić ziejącej w nim pustki. Kiedy obowiązek zmusza go do wybrania nowej partnerki, Rex staje twarzą w twarz z brutalną prawdą: nikt nigdy nie dorówna więzi, którą utracił.
Rozdział 1: Kolacja rocznicowa
WATAHA NORTH BAXTER
W zasadzie otrucie kogoś i uśpienie go za pomocą leków to prawie to samo. Dziadek Blade nauczył ją, że obie rzeczy wymagają tych samych umiejętności. Co najważniejsze, wymagają bycia nieuchwytnym. Różnica polega na tym, że twój cel albo się w końcu obudzi, albo umrze.
Widzisz? Niewielka różnica.
Blade miała około pięciu lat, kiedy jej dziadek, Felix Zamora, zaczął ją szkolić na szpiega. Bardzo chciał, aby Blade poszła w jego ślady i została mistrzem szpiegów w ich watasze.
Teraz, wiele lat później, Blade stała przed kuchennym zlewem i wsypała kilka kryształków grubego, białego proszku z małej czarnej koperty do pustego kieliszka na wino.
Następnie wlała jedną kroplę wody z kranu do kieliszka i poczekała, aż granulki się rozpuszczą, potem zmienią w żel, a na koniec wyschną, tworząc przezroczystą substancję na dnie, w miejscu, gdzie nóżka łączyła się z czaszą.
Wszystko to trwało zaledwie kilka sekund, ale wystarczyło, by Blade przypomniała sobie słowa dziadka. Jakże za nim tęskniła! Tęskniła za nim każdego dnia.
„Abuelo, dlaczego nie możemy użyć uroczej małej różowej koperty?” – zapytała Blade, gdy miała około dziewięciu lat. „Różowej zamiast czarnej, a lawendowej zamiast białej, abuelo. Nie uważasz, że to byłoby urocze?”
„Możesz używać jakichkolwiek kolorów zechcesz, kiedy będziesz miała własne zestawy i będziesz sama truć” – powiedział z mrugnięciem oka. „Tylko nie pomyl kopert, mija. Rozumiesz, dlaczego to byłoby złe?”
Blade szybko skinęła głową. „Nie chcę kogoś zabić, kiedy chcę go tylko znokautować”.
Po tych wszystkich latach Blade nie po raz pierwszy zastanawiała się, ilu dziadków uczyło swoje małe wnuczki, jak otruć ludzi.
Blade odrzuciła to wspomnienie i spojrzała na zegar na ścianie. 19:40. Dziesięć minut przed czasem.
Nick wkrótce miał wrócić do domu. Cały dzień był zajęty jako beta dowodzący watahą pod nieobecność alfy i miał przyjechać na kolację około ósmej. Co ważniejsze, alfa i jego rodzina zabrali Nadine, siostrę alfy, na swoją weekendową wycieczkę.
Cała ta sytuacja była bardzo pomyślna, ale Blade zaciskała szczękę, aż ją bolała, żeby nie zacisnąć dłoni, w której trzymała kieliszek. Na samą myśl o Nadine Blade robiło się niedobrze ze złości. To była wina Nadine, że jej więź godowa z Nickiem nigdy się nie rozwinęła.
Nick i Blade nigdy nie mieli szansy, by stać się prawdziwą parą. Zeszły weekend był doskonałym przykładem na to, że szanse Blade na to, że Nick ją pokocha i naznaczy jako swoją przeznaczoną, ciągle malały.
Wtargnął do pokoju Blade w piwnicy i zapalił jasne światło, gdy na zewnątrz było jeszcze ciemno. Blade od razu obudziła się zdezorientowana i szybko mrugała w stronę światła, osłaniając oczy przed blaskiem, po czym wydała z siebie pojedynczy krzyk, gdy na jej głowę wylała się lodowata woda.
Nick stał nad nią w pełni ubrany z pustym plastikowym wiadrem. „Wstawaj! Jest późno! Dlaczego wciąż jesteś w łóżku?! Nadine i ja jesteśmy głodni. Zrób nam śniadanie” – powiedział Nick wczesnym rankiem w zeszłą sobotę.
„I zrób to dobrze. Żadnej z tych gównianych brei, które nazywasz owsianką. Jajka. Kiełbasa. Bekon. Tosty, najlepiej tym razem nie spalone. I pospiesz się! Ubierz się. Nie chcę patrzeć na twoje ciało. Nadine zje mnie żywcem, jeśli pokażesz się taka naga”. Zachichotał. „Zje mnie. Jakby już tego nie robiła”.
Blade usiadła w łóżku, wycierając wodę z oczu, a jej gardło ścisnęło się tak mocno, że aż piekło. „Nadine i ja jedziemy na plażę” – ogłosił. „Spakuj nam kosz piknikowy z naszymi ulubionymi rzeczami. Wiesz jakimi. Dołącz butelkę tego czerwonego wina, które masz. Tego, które Felix dał ci na Boże Narodzenie”.
„To moje ulubione czekoladowe wino” – zdołała wykrztusić Blade, a jej gardło boleśnie się ścisnęło. „To był wyjątkowy prezent od mojego dziadka”.
„Spójrz na siebie, taka samolubna z samego rana! Dał ci dwie butelki. Wiem, że tę drugą masz gdzieś schowaną. Upewnij się, że jest schłodzona” – powiedział Nick, odwracając się do niej plecami.
Blade skinęła głową. Nigdy nie powiedziała swojemu dziadkowi, że wypiła tylko jeden kieliszek drogiego wina, które dla niej kupił. Nick wypił resztę pierwszej butelki. A teraz jej dziadka już nie było. Ich wszystkich już nie było.
„Nigdy do niczego nie dojdziesz, ty głupia omego” – syknęła na nią Nadine, kiedy Blade podała jej kosz piknikowy pełen jedzenia. „Nick jest betą i zasługuje na wartościową wilczycę, taką, z której będzie dumny. Jesteś stratą miejsca. Kolejną służącą”.
Głos Nadine odbijał się echem w jej głowie. Teraz Blade odrzuciła od siebie to gorzkie wspomnienie i podniosła kieliszek Nicka do światła, skupiając się na dnie, gdzie zobaczyła przezroczystą plamkę, która natychmiast rozpuści się w winie.
Idealnie.
Postawiła kieliszek na stałym miejscu Nicka na końcu stołu. „I tak był bezużyteczny jako przeznaczony” – powiedział Talon w jej głowie – „a jako beta też jest bezużyteczny. Nie potrzebujemy takiego poziomu niekompetencji w naszym życiu.”
Blade uśmiechnęła się na niezachwianą lojalność swojego wilka. Schowała czarno-białe koperty do wypchanego plecaka w swojej sypialni. Zanim zamknęła drzwi, upewniła się, że Andy'emu nadal jest wygodnie, gdy spał w swoim foteliku samochodowym ze smoczkiem w ustach.
Sprawdziła makijaż w lustrze i pociągnęła za zupełnie nową beżową sukienkę ze złotymi cekinami, którą miała na sobie. Była zbyt ciasna w klatce piersiowej i zbyt krzykliwa jak na jej gust, ale była to najmniej rażąca sukienka, jaką znalazła w szafie Nicka.
Blade zdała sobie sprawę kilka miesięcy temu, że Nadine trzymała ubrania, w tym seksowną bieliznę, w głównej sypialni Nicka na piętrze.
Tymczasem Blade była stałą lokatorką pokoju gościnnego w piwnicy, o czym Nadine nigdy nie omieszkała wspomnieć, kiedy tylko mogła. „Miejsce omegi jest w kuchni, w piwnicy albo w stodole” – powiedziała Nadine z uśmieszkiem. „Na twoje szczęście w stodole mamy zbyt dużo koni”.
W rezultacie Blade nie czuła poczucia winy z powodu pożyczenia jednej z zupełnie nowych, eleganckich sukienek Nadine i pasujących do niej butów. Złote cekiny na beżowym tle. Ohyda.
Dokładnie o 20:10 Blade usłyszała samochód Nicka na podjeździe i poszła do kuchni. To miała być ich ostatnia wspólna kolacja, więc poprosiła kucharzy z domu watahy, aby przygotowali dla ich bety specjalną kolację z jego ulubionymi daniami: grillowanym łososiem, kremowym purée ziemniaczanym i pieczonymi warzywami.
Dostarczyli wszystko gorące ponad pół godziny temu. Teraz wszystko było gotowe.
Ciemnoczerwony obrus był idealny na tę okazję. Pożyczyła nawet szlachetną porcelanę z domu watahy. Wzięła szybki łyk swojego wyśmienitego kalifornijskiego Chardonnay i ukryła je za ekspresem do kawy.
„Co to za gówno?” – zapytał Nick, wchodząc do jadalni.
„Szczęśliwej rocznicy, mój drogi” – powiedziała Blade swoim najsłodszym głosem.
Talon miał odruch wymiotny w jej umyśle i udał, że wymiotuje. „Ty bezwartościowy gnoju” – mruknął Talon w zaciszu głowy Blade. „Jesteś okropnym przeznaczonym. Nigdy nas nawet nie naznaczyłeś, a co dopiero mówić o dopełnieniu więzi godowej. Mam nadzieję, że odpadnie ci kutas i zjedzą go szczury! Chociaż prawdopodobnie by od tego zdechły.”
„Rocznica? Czyja?” – powiedział Nick zdezorientowany. „A o co chodzi z tą tanią sukienką i tanimi butami?”
Gardło Blade boleśnie się skurczyło. Mrugała szybko, aż zniknęły łzy, które groziły, że się pojawią. Oczywiście, nie pamiętał. Dlaczego miałby pamiętać? Była pewna, że ta okropna sukienka i buty byłyby uważane za eleganckie, gdyby miała je na sobie Nadine.
„Oczywiście, mój drogi” – powiedziała z cierpliwym uśmiechem. „Poznaliśmy się dokładnie rok temu, pamiętasz? Na Festiwalu Godowym. Proszę, przynieś wino z lodówki, a ja zapalę świece”.
Nick szyderczo się uśmiechnął. „Gdzie jest ten pieprzony bachor?”
Blade nagle poczuła chłód, ale wykrzesała z siebie łagodny uśmiech. „Andy śpi. Nie będzie ci przeszkadzał”.
Nick wzruszył ramionami i odwrócił się na pięcie w stronę kuchni. „Masz jeszcze to czekoladowe wino?”
Blade wzdrygnęła się, czując ukłucie w klatce piersiowej. „Nie, kochanie. Mój dziadek dał mi tylko dwie butelki”.
„Szkoda. Najlepsze wino na świecie. Jakie wino mam wziąć? Co dobrze pasuje do łososia?”
„Każde, które lubisz, będzie dobre” – powiedziała Blade, czując, że wystarczająco go już uczyła o dobrych winach, by na jego pytanie nie trzeba było inaczej odpowiadać.
Nick wkrótce wrócił z butelką wina i korkociągiem. Blade patrzyła, jak otwiera butelkę porto, przerażona, że wybrał ciężkie wino deserowe do tłustego dania, jakim był łosoś.
Chciała coś powiedzieć, ale obserwowała, jak nalewa sobie pół kieliszka porto, a następnie przechodzi na jej stronę stołu i stawia butelkę obok jej kieliszka.
Nick na nią nie patrzył, jego jasne, zielone oczy były utkwione w stojącym przed nim kieliszku. I dobrze. Usiadł i podniósł kieliszek. „Za co powinniśmy wznieść toast?” Drżenie w jego głosie go zdradziło. Przełknął ślinę i drżącą ręką podniósł kieliszek z winem.
Blade westchnęła ciężko. Nawet w ich ostatnim dniu chciał być gdziekolwiek, byle nie z nią. „Za nasze długie, szczęśliwe wspólne życie. Oczywiście”. Blade uroczyście podniosła kieliszek, a Nick poszedł w jej ślady, mając mocno zaciśnięte usta.
„Oczywiście” – powiedział, patrząc w dół i wygładzając obrus dłonią.
„Może za rok o tej porze będziemy odpowiednio naznaczeni i złączeni” – powiedziała, podejmując ostatni wysiłek.
„Blade” – powiedział, a jego głos był pełen ostrzeżenia. „Już ci mówiłem. Nie jestem jeszcze gotowy, by złączyć się z tobą w parę. Połączenie się z omegą to jak poproszenie mężczyzny, by zrezygnował z kutasa”.
Zaśmiał się z własnego żartu.
Blade zacisnęła wargi, nalała sobie ćwierć kieliszka porto i wzięła mały łyk zbyt słodkiego, czerwonego wina, podczas gdy Nick wypił całe swoje jednym haustem. Rozejrzała się po pokoju. Zasłony były zaciągnięte, a w reszcie domu było ciemno.
Żadnych świadków. Usłyszała w głowie głos swojego dziadka. Dobra robota, mija. Nie zorientuje się co się stało, dopóki nie będzie za późno. Dobrze się uczyłaś. Jestem z ciebie dumny...
Blade zaczęła jeść i prawie rozkoszowała się zimnym łososiem z purée ziemniaczanym, ale nigdy więcej nie tknęła tego okropnie słodkiego wina. Poczuła wielką ulgę, gdy usłyszała głuche uderzenie o stół, i wypuściła powietrze, które nieświadomie wstrzymywała.
Nick osunął się na stół. Jego twarz wylądowała w talerzu z jedzeniem.
Blade patrzyła szeroko otwartymi oczami na leżącą na stole głowę swojego przeznaczonego. Widziała, jak niezliczeni ludzie, złodzieje, najemnicy i szpiedzy – wszyscy będący wrogami jej dziadka – padali ofiarą jej trucizn, ale nigdy nie myślała, że użyje ich na swoim własnym przeznaczonym.
Potem odwróciła wzrok i spojrzała na swój zegarek – prawie dziewiąta. Nadszedł czas, by odejść.
Wstała.
