Wymuszone małżeństwo z tajemniczym miliarderem CEO
Autorzy
P. J. Williams
Lektury
19,2K
Rozdziały
42
Przyszłość Adrianny nie należy do niej, gdy ojciec stawia jej niemożliwe ultimatum – poślubi nieznajomego albo straci wszystko, na co pracowała. Zdeterminowana, by ocalić swoje marzenia, dziewczyna zgadza się, spodziewając się najgorszego. Zamiast tego zostaje związana z Kaysonem, bystrym i potężnym mężczyzną, który w niczym nie przypomina jej wyobrażeń.
Ich układ miał być prosty, ale nic w nim nie wydaje się łatwe. Gdy napięcie rośnie, a ciche sojusze zaczynają nabierać kształtów, Adrianna odmawia usunięcia się w cień, goniąc za ambicjami i ucząc się twardo stąpać po ziemi. Kayson, skryty, lecz zaciekle opiekuńczy, okazuje się zarówno nieoczekiwanym wyzwaniem, jak i zaskakującym sojusznikiem.
W świecie pełnym presji i ukrytych motywów, między dwojgiem ludzi zaczyna kiełkować coś prawdziwego – coś, czego żadne z nich nie miało w planach.
Rozdział 1
Tom splótł dłonie i spojrzał na Adriannę z wyrazem twarzy, którego nie rozpoznawała.
Jego spojrzenie było odległe, wyrachowane i całkowicie pozbawione ciepła.
„Jeśli chcesz, żebym opłacił twoje czesne”, powiedział spokojnie, „wyjdziesz za Kaysona Wellingtona. Tylko w ten sposób ci pomogę.”
Początkowo te słowa do niej nie dotarły. Adrianna stała w oszołomionym milczeniu, a jej umysł próbował przetworzyć to, co właśnie usłyszała.
Czekała, aż to wyjaśni, zaśmieje się lub powie, że źle go zrozumiała. Ale on nie zrobił żadnej z tych rzeczy.
Po prostu tam siedział. Obserwował ją, jakby właśnie przedstawił warunki zwykłej umowy, a nie decydował o całym jej życiu.
„Nie mogę w to uwierzyć”, powiedziała w końcu Adrianna. Jej głos drżał, chociaż bardzo starała się zachować spokój.
„Tymczasem Madison dostaje nowy samochód i co weekend urządza huczne imprezy.” Jej ojciec prychnął, a jego usta wykrzywiły się w ledwo ukrywanej pogardzie.
„Nie dramatyzuj. To jest konieczne.”
„Skoro to takie konieczne, to niech Madison to zrobi. Och, chwila, przecież kochasz swoją pasierbicę bardziej niż mnie, własną krew.”
Zanim Tom zdążył odpowiedzieć, w pokoju rozległ się stukot obcasów.
Jakby wywołana słowami Adrianny, Madison weszła powolnym krokiem do salonu. Natychmiast przyciągnęła na siebie całą uwagę.
Niedbale rzuciła swoją nową torebkę na szklany stół i usiadła, aby przeglądać telefon.
„Tato, potrzebuję dziesięciu tysięcy”, powiedziała, nawet nie podnosząc wzroku. Adrianna patrzyła z niedowierzaniem, jak jej ojciec bez wahania sięga po czek.
Gorycz wezbrała w jej klatce piersiowej i aż zapiekła ją w gardle. „To tylko potwierdza moje słowa”, mruknęła Adrianna.
Madison podniosła wzrok i uśmiechnęła się złośliwie. Oparła stopy na szklanym stole, jakby należał do niej. „O co znowu jęczysz?”
Kilka chwil później do pokoju weszła Nancy. Jej irytacja była wyraźna, gdy tylko zauważyła stojącą tam Adriannę.
„W zlewie są brudne naczynia”, powiedziała ostro. „Dlaczego ich nie pozmywasz i nie dasz mi i swojemu ojcu odrobiny prywatności?”
„Dlaczego Madison nie może tego zrobić?”, zapytała Adrianna. Jej cierpliwość była już na wyczerpaniu. „Słucham?”, powiedziały jednocześnie Madison i Nancy.
„Przesiadujesz tu całe dnie albo chodzisz na imprezy i marnujesz pieniądze, podczas gdy ja muszę sprzątać i robić pranie, jakbyś nie miała dwóch rąk”, powiedziała Adrianna. Słowa wylewały się z niej, gdy uwięziony przez lata gniew wyszedł na jaw.
„Madison może mieć wszystko, więc dlaczego ja nie mogę?” Nancy głośno prychnęła. „Jesteś niewdzięczna. Powinnaś dziękować, że w ogóle pozwalam ci mieszkać w tym domu.”
Te słowa uderzyły ją mocniej niż jakakolwiek wcześniejsza zniewaga. Adrianna poczuła ucisk w piersi, gdy złość zderzyła się z bólem.
„Nigdzie mi nie pozwalasz mieszkać”, odparowała.
„To jest dom mojej matki. To raczej ty powinnaś być wdzięczna, że ty i ta twoja śmieciowa córka w ogóle tu jesteście.”
Twarz Nancy poczerwieniała z wściekłości. Zanim Adrianna zdążyła zareagować, dłoń macochy z rozmachem uderzyła ją w twarz.
Krótko po tym Adrianna uciekła do swojego pokoju. Był to strych, który Tom z niechęcią zgodził się przerobić na miejsce ledwie nadające się do życia.
Nowe deski podłogowe i świeża farba wcale nie ukrywały prawdy.
Nadal było tu ciasno i ponuro. To miejsce wciąż przypominało jej o tym, jak niska była jej pozycja w tej rodzinie.
Z kolei Madison dostała przestronną i luksusową sypialnię. Idealnie pokazywała ona, jak bardzo dziewczyna była w tym domu ceniona.
„Adrianna, zejdź na dół!”, zagrzmiał z dołu głos Toma.
„Co znowu zrobiłam?”, mruknęła Adrianna. Zmusiła się do powrotu do salonu, gdzie czekali jej ojciec, jego żona i Madison.
Tom skrzyżował ramiona na piersi.
„Jak mówiłem wcześniej, zanim tak bezczelnie stąd wybiegłaś. Żebym opłacił twoje czesne, musisz wyjść za Kaysona Wellingtona.”
„Dlaczego takie są warunki?”, zapytała cicho Adrianna.
„Cóż”, powiedziała leniwie Madison. „Tata chce, żebym to ja za niego wyszła, ale ja nie chcę. Więc ty wyjdziesz za niego zamiast mnie.” Adrianna spojrzała na nią z niedowierzaniem.
„Tato, odmawiam”, powiedziała stanowczo Adrianna. „Mamy problem z firmą”, wyjaśnił sztywno Tom.
„Zgodziliśmy się, że Madison wyjdzie za Kaysona, aby pomóc ją uratować.”
„A ponieważ on nie wie, jak wyglądam”, dodała Madison z szerokim uśmiechem, „możesz zająć moje miejsce.” „Nie”, warknęła Adrianna.
„Nie mogę uwierzyć, że szantażujecie mnie moją własną przyszłością.” „Ty nie masz żadnej przyszłości”, zakpiła Nancy.
„Szczerze mówiąc, jestem bliska wyrzucenia cię z domu za to, jak bardzo jesteś bezużyteczna i pozbawiona szacunku.”
Adrianna spojrzała na macochę, a potem na ojca, który uparcie milczał. „Kim w ogóle jest ten człowiek?”, zażądała odpowiedzi.
Madison uśmiechnęła się i podniosła telefon, pokazując jej ekran. „To jest Kayson.” Twarz Adrianny zbladła, gdy wpatrywała się w zdjęcie.
Stary, łysiejący mężczyzna z laską, na pewno po sześćdziesiątce. „Chyba żartujecie”, wyszeptała. Nancy skrzyżowała ręce na piersi.
„Nie masz wyboru. Jeśli chcesz iść na studia, wyjdziesz za pana Wellingtona zamiast Madison, albo opuścisz ten dom.”
„Ten dom należy do mojej matki”, rzuciła ostro Adrianna.
„Niech Madison za niego wyjdzie. I tak jest przyzwyczajona do starszych facetów, z tym swoim kontem na OnlyFans i sponsorami.”
Madison zacisnęła pięści, ale to Nancy uderzyła pierwsza, wymierzając Adriannie mocny policzek.
Adrianna zareagowała bez namysłu. Wzbrała w niej chęć buntu i oddała jej dwa razy mocniej. „Adrianna!”, ryknął Tom.
„Mam dość tego, jak mnie traktujecie”, powiedziała Adrianna, a jej głos drżał z wściekłości. „I mam dość patrzenia, jak nic z tym nie robisz.” ………….
Później, gdy Adrianna schodziła po schodach, Madison złośliwie się do niej uśmiechnęła.
„Zabawne słowa jak na ciebie, Fiono”, odparowała Adrianna. Użyła starego przezwiska swojej przyrodniej siostry.
Nie mogła się powstrzymać i przypomniała sobie, jak operacje plastyczne Madison wcale nie poprawiły jej wyglądu.
Kiedy spotkały się po raz pierwszy, Adrianna myślała, że Madison jest chłopcem.
Dojrzewanie całkowicie ją ominęło, a operacje sprawiły jedynie, że wyglądała jeszcze bardziej sztucznie.
„On chce spłacić dług ojca tylko pod warunkiem, że za niego wyjdziesz.” Adrianna przewróciła oczami i ruszyła przed siebie.
Ślub z panem Wellingtonem oznaczałby chociaż ucieczkę z tego domu i od tego ciągłego znęcania się. Jednak na samą myśl o tym czuła silny ścisk w żołądku.
Jakim człowiekiem był Kayson? Nie miała pojęcia, w jak wielkie długi tak naprawdę wpadł jej ojciec.
Był właścicielem biura podróży. Współpracował z liniami lotniczymi, hotelami i Airbnb. Jakim cudem mógł być aż tak zdesperowany?
Kiedy weszła do biura ojca, nieznajomi mężczyźni w garniturach uważnie ją obserwowali. Tom uśmiechnął się sztucznie. „Madison, najwyższy czas, żebyś do nas dołączyła.”
Starszy mężczyzna podniósł się powoli, opierając się na lasce. „Miło cię poznać, Madison”, powiedział Kayson Wellington. Jego wzrok był zimny i oceniający.
Adrianna stała w miejscu, podczas gdy Tom i Kayson omawiali szczegóły. Dziewczyna poczuła nagły przypływ paniki, gdy Kayson ogłosił, że ślub odbędzie się za tydzień.
Umowa między jej ojcem a Kaysonem przyprawiała ją o mdłości.
Gdy Adrianna wróciła do swojego pokoju, ciężar podjętej decyzji przytłoczył ją całkowicie.
Małżeństwo z Kaysonem Wellingtonem nigdy nie było czymś, co sobie wyobrażała. A jednak teraz stało między nią a jedyną przyszłością, jaka jej pozostała.
Leżała tej nocy w łóżku. W jej głowie odbijała się echem tylko jedna myśl. Nie było stąd wyjścia.
Adrianna spakowała małą torbę, a następnie wymknęła się przez okno. Jej serce waliło mocno, gdy szła długim podjazdem na pustą drogę za bramą.
Nie wiedziała, dokąd idzie. Wiedziała tylko, że nie może tam zostać.
Bolały ją stopy, a gardło piekło od płaczu. Strach zżerał ją od środka, podczas gdy droga ciągnęła się w nieskończoność.
Kiedy w końcu pojawiły się za nią światła, spięła się, gotowa do ucieczki. Ale samochód zwolnił i podjechał prosto do niej.
Mężczyzna pochylił się nad fotelem pasażera. „Wszystko w porządku?”, zapytał. Jego głos był spokojny, niemal delikatny.
Zawahała się, a potem skinęła głową. Zmęczenie wygrało z rozsądkiem. Wewnątrz samochodu ciepło i cisza uśpiły jej zmysły.
Zauważyła imię na ekranie w samochodzie, kiedy kierowca coś poprawiał. Kayson.
Żołądek podszedł jej do gardła i na chwilę wybuchła w niej panika. Potem jednak doszła do wniosku, że to pewnie ktoś, kto pracował dla mężczyzny, za którego miała wyjść.
Ktoś wysłany, żeby sprowadzić ją z powrotem. Ale mężczyzna nie zawrócił, po prostu jechał przed siebie. Zatrzymali się w małym przydrożnym barze.
Jeden drink zamienił się w kolejny. Gdy jej nerwy odpuściły, świat wydawał się znośniejszy. Z jej ust wyrwał się śmiech tam, gdzie jeszcze chwilę wcześniej były łzy.
Kiedy Adrianna obudziła się następnego ranka, pulsowało jej w głowie. Pokój był zupełnie obcy. Druga strona łóżka była pusta.
Na stoliku nocnym leżała koperta. W środku był plik gotówki i krótka notatka. Bądź bezpieczna, dopóki znów się nie spotkamy.
