Akademia Czarnego Słońca: Nowe pokolenie. Księga 2
Autorzy
R. J. Rogers
Lektury
15.5K
Rozdziały
34
Blaise Salvino wraz z trzema swoimi przeznaczonymi partnerami – Gavinem Dearilem oraz braćmi bliźniakami, Braedenem i Cardenem Callaghanami – musi uratować czwartego z nich, Noxa Quade’a. Problem w tym, że nie wiedzą, kto ani dlaczego go porwał! Początkowo ich podejrzenia padają na S.C.D. (Supernatural Council Department), choć nie mają pewności co do motywu.
Jednak w miarę jak pogłębiają poszukiwania, uświadamiają sobie, że inni członkowie akademii również skrywają sekrety, a jeden z nich pragnie wskrzesić potwornego wampira, który został zgładzony przez rodziców i przyjaciół Blaise dwadzieścia pięć lat przed jej narodzinami. Teraz pozostaje tylko jedno pytanie: czy odnajdą Noxa, zanim będzie za późno?
Rozdział 1: Taniec w ciemności
NOX
Jęk wielkiego bólu wydobywa się z moich ust, sprawiając, że ból głowy staje się wręcz nie do zniesienia. Pulsujący rytm przypomina uderzenia wielkiego młota w mój mózg, podczas gdy jednocześnie czuję się tak, jakby raził mnie prąd.
Ostrożnie otwieram oczy, bojąc się, że jakikolwiek kontakt ze światłem sprawi, że moja głowa dosłownie wybuchnie z bólu. Wypuszczając powietrze, które bezwiednie wstrzymywałem, zdaję sobie sprawę, że nie muszę bać się światła. Gdziekolwiek jestem, wokół mnie nie ma ani odrobiny światła — czy to naturalnego, czy sztucznego.
Głęboka czerń osiada na mnie tak ciężko, że zastanawiam się, czy może tylko pomyślałem o otwarciu oczu, ale jeszcze tego nie zrobiłem; tak bardzo ciemno jest wokół mnie.
Zamykając oczy jeszcze raz (tak mi się wydaje), jako że nie ma sensu wytężać wzroku, by patrzeć w tę mroczną pustkę, w której jestem przetrzymywany, próbuję sobie przypomnieć, co robiłem przed utratą przytomności. W mojej głowie tańczą obrazy długich, ognistoczerwonych włosów i oczu w kolorze klejnotów szmaragdu.
Blaise wyglądała po prostu zjawiskowo! Zaledwie skończywszy taniec, szliśmy z powrotem przez czarną marmurową podłogę sali balowej, gdzie odbywał się Bal Zbiorów. Usiedliśmy z resztą naszej grupy, obok Clover i jej włoskiego amanta, Jaxsona.
Naprzeciwko nich siedzieli bliźniacy, Braeden i Carden. Gdyby pulsowanie w mojej głowie nie było tak okropne, prawie zaśmiałbym się z myśli, która właśnie przemknęła mi przez głowę. Ponieważ w tej chwili oddałbym niemal wszystko, by zobaczyć Blaise lub jej trzech pozostałych kochanków (tu następuje nieistniejący śmiech).
Zaczynam rozumieć powagę mojej obecnej sytuacji, gdy zimno bijące od ziemi przenika przez moje spodnie, sprawiając, że dreszcze wstrząsają moim ciałem. Myślę, że siedzę na betonowej podłodze, ale z powodu braku światła nie mogę tego potwierdzić.
Zimno przenikające do moich kości sprawia jednak, że zastanawiam się, czy nie zostałem umieszczony w jakiegoś rodzaju zamrażarce, co rodzi kolejne pytania: Co, kurwa! Gdzie ja, kurwa, jestem? Czy z Blaise i resztą wszystko w porządku? I oczywiście, co tu się, kurwa, stało?
Moje ciało boli, gdy zaczynam się poruszać, ale zdaję sobie sprawę, że nie jestem do niczego przywiązany i mogę swobodnie poruszać kończynami. Przy odrobinie wysiłku podnoszę prawą rękę i przeczesuję nią włosy kilka razy, próbując zrozumieć, co tu się do jasnej cholery dzieje…
BLAISE
Nigdy nie przyznam się do tego Clover, ale cieszę się, że przekonała mnie do pójścia z nią na ten bal. Bal Zbiorów jest wprost magiczny! Wydaję z siebie cichy okrzyk na wejściu do sali balowej, a moje usta otwierają się z zachwytu.
Sama sala jest ozdobiona złotymi sztukateriami i posiada ogromne okna, przez które światło księżyca w pełni wpada do słabo oświetlonego wnętrza. Ale to nie to wywołuje mój podziw. Całe pomieszczenie zostało przekształcone tak, by wyglądało jak jesienny las!
Drzewa ze złotymi, pomarańczowymi i karmazynowymi liśćmi ciągną się wzdłuż ścian. Czarna marmurowa podłoga usiana jest liśćmi w tych samych kolorach, a wokół rozstawiono snopki siana, suche łodygi kukurydzy i dynie. Czuję się, jakbym została przeniesiona do jakiegoś magicznego królestwa wróżek!
Uśmiechając się, zauważam Clover siedzącą przy jednym z wielu stolików rozstawionych po sali i ruszam w jej stronę.
Obok niej siedzi jej chłopak, Pan Włoski Amant, Jaxson. Przez ułamek sekundy zastanawiam się nad ich statusem; czy są chłopakiem i dziewczyną, czy tylko przyjaciółmi… ale wtedy moja uwaga zostaje przyciągnięta na lewo od miejsca, w którym stoję, gdy do sali dumnym krokiem wchodzą jedni z najbardziej gorących facetów, jakich kiedykolwiek widziałam!
Braeden i Carden wchodzą pierwsi, a ja lekko ślinię się na ich widok, gdy zbliżają się do naszego stolika, podczas gdy moje serce zamiera, a potem zaczyna bić szybciej. Gdybym nie wiedziała, że są identycznymi bliźniakami, zaczęłabym się zastanawiać, czy przypadkiem nie jestem pijana i nie widzę podwójnie!
Mój wzrok przesuwa się, gdy zauważam cień podążający tuż za bliźniakami. Nox jest ubrany na czarno od stóp do głów, a ja chichoczę pod nosem na widok jego wojskowych butów założonych na bal. Zresztą jego widok wciąż sprawia, że wzdycham z uznaniem.
Żeby było jasne, wszyscy są niesamowicie atrakcyjni! Cała trójka ma na ustach te głupkowate uśmiechy, gdy stają przede mną, sprawiając, że moje serce zaczyna gwałtownie trzepotać w piersi.
Muzyka, która płynęła przez system nagłaśniający od DJ-a ustawionego obok rozłożystych schodów, cichnie, gdy z głośników dobiega dźwięk odchrząkiwania.
Braeden, Carden i Nox zajmują swoje miejsca, a ja ląduję pomiędzy Clover i Noxem. Zarówno Carden, jak i Braeden wciągają powietrze ze zdziwieniem, gdy wszyscy słyszymy: „Dobry wieczór wszystkim”. Zerkam na bliźniaków, sama będąc zaskoczona widokiem ich ojca, Chrisa, stojącego na przedostatnim stopniu wspomnianych wcześniej schodów.
„Organizacja SCD pragnie podziękować Akademii Czarnego Słońca za zgodę na zorganizowanie tegorocznego Balu Zbiorów. Uroczysty posiłek rozpocznie się za chwilę. Do tego czasu proszę cieszyć się muzyką serwowaną przez DJ-a. Raz jeszcze dziękuję wszystkim i życzę udanego wieczoru”.
Nox wstaje, gdy muzyka stopniowo staje się coraz głośniejsza, i wyciąga dłoń przed moją twarz. „Zatańczysz ze mną, Blaise?”
Uśmiechając się szeroko, szybko potakuję, kładąc dłoń w jego dłoni i pozwalając mu pociągnąć mnie na równe nogi. Trzymając się za ręce, ruszamy na parkiet, gdzie Nox odkręca mnie, a potem przyciąga do siebie, tuląc do swojej piersi.
Pochylając się do mojego ucha, słyszę, jak szepcze: „Wyglądasz absolutnie oszałamiająco”. Odwracam głowę, żeby spojrzeć mu w oczy, i uśmiecham się, zanim dociskam usta do jego warg w delikatnym, niewinnym pocałunku.
Wspólnie wirujemy po sali kilka razy, a gdy piosenka dobiega końca, dostrzegam Gavina wśród kręcących się w pobliżu profesorów. Na jego widok moje serce zaczyna gwałtownie bić. Nawet nie zdaję sobie sprawy z tego, że zaczęłam iść w jego stronę, dopóki nie czuję pociągnięcia za rękę, gdy Nox ciągnie mnie w przeciwnym kierunku.
Zerkając przez ramię, widzę, że Gavin zaciska szczękę i subtelnie kręci głową, dając mi do zrozumienia, żebym do niego nie podchodziła. Z lekkim skinieniem głowy idę za Noxem, który prowadzi nas z powrotem do stolika. W chwili, gdy zajmujemy nasze miejsca, kelnerzy przynoszą jedzenie.
Podczas jedzenia toczymy miłą rozmowę, ale nagle gasną wszystkie światła.
Wszyscy milkną zdezorientowani na krótką chwilę, ale gdy zasilanie nie wraca natychmiast, ludzie zaczynają się odzywać i dopytywać, co się dzieje. Drzwi do sali balowej zdają się nagle zapadać do środka, przez co w całym pomieszczeniu rozlegają się przeraźliwe piski i krzyki.
„Co się dzieje?” krzyczę, czując, jak ktoś chwyta mnie za rękę. Trudno cokolwiek dostrzec w otaczającej nas ciemności, ale rozpoznaję siłę palców Braedena, które splatają się z moimi.
Gdzieś w pobliżu miejsca, w którym siedział Nox, rozlega się odgłos szamotaniny, a na dnie mojego żołądka osiada niepokój, ponaglający mnie, by sprawdzić, co u niego. Jednak zanim udaje mi się do niego dotrzeć i upewnić się, że wszystko w porządku, przeszywa mnie ból w szyi.
Moja dłoń wędruje w piekące miejsce, ale tracę mowę, a potem tracę wszelką kontrolę nad własnym ciałem i czuję, jak upadam na chłodną marmurową podłogę.
„Uch” jęczę, odzyskując przytomność. Zauważam, że światła znów się palą i są jaśniejsze niż wcześniej, przez co mrużę oczy. Powoli staję chwiejnie na nogach, a potem rozglądam się, rejestrując rozgrywającą się przede mną scenę.
Ludzie leżą bez ruchu przy stołach lub na podłodze. „C-c-co się stało?” pytam, przeskakując wzrokiem po moich przyjaciołach. Oni również powoli odzyskują przytomność.
„Co do cholery?” warczy Braeden, podczas gdy Carden jęczy cicho, a Clover pojękuje z bólu. Uświadamiam sobie, że wszyscy nieświadomie pocieramy boki naszych szyi. Podchodzę do Clover.
Patrząc na jej szyję, widzę, że ma małe, czerwone, podrażnione kółko jakieś dwa cale nad obojczykiem. Odwracając się do Cardena, przesuwam go tak, by widzieć bok jego szyi, na którym oczywiście widnieje dokładnie taki sam ślad.
Przesuwając się odrobinę, proszę Braedena, by spojrzał na moją szyję. „Widzisz małe, czerwone kółko?” Odwracam się, żeby spojrzeć mu w oczy i widzę, jak potakuje głową. „Umm, wszyscy mamy identyczne ślady na szyjach! Co tu się do cholery stało?”
Pozostali na sali również zaczynają się budzić, a ja widzę w ich oczach to samo zdezorientowanie. Przyglądając się naszej małej grupie, czuję w sobie jakieś wewnętrzne szarpnięcie, jakby moja intuicja próbowała zwrócić na coś moją uwagę z jakiegoś powodu. Coś jest nie tak. Ale co?
Przez chwilę nie wypowiadam na głos swoich obaw, zamiast tego pozwalając swoim oczom zatrzymać się na każdym z moich przyjaciół: Cardenie i Braedenie obok mnie, Clover i jej mężczyźnie naprzeciwko mnie, a nawet na Gavinie kilka stolików dalej.
Strach zaczyna kłębić się w moim żołądku, gdy uświadamiam sobie, kogo brakuje pośród moich przebudzonych przyjaciół. „Eee, czy ktoś widział Noxa?”.
Pochłania mnie niepokój, ponieważ on by mnie tak po prostu nie zostawił. Nie po tym, co przed chwilą zaszło, prawda? Nie! Dlaczego w ogóle podaję to w wątpliwość?
Potrząsając głową, by pozbyć się tych myśli, nerwowo przygryzam dolną wargę, bo nie jestem pewna, skąd to wiem — po prostu to wiem. Coś mu się stało. Nox zniknął! Ale kto, u diabła, go zabrał i dlaczego?
