Galatea Logo
ListyPomoc
Wilkołaki i zmiennokształtni
Mafia
Romans z miliarderem
Romans z dręczycielem
Powolnie rozwijający się romans
Od wrogów do kochanków
Romans paranormalny
Przeznaczeni sobie partnerzy
Historie sportowe
Powieści dziejące się na uniwersytecie
Historie o drugiej szansie
Zobacz wszystkie kategorie
Ocena 4,6 w App Store
Regulamin korzystania z usługiPrywatnośćPrawo do odstąpienia od umowyNota prawna
Galatea on FacebookGalatea on InstagramGalatea on TikTok
Cover image for Broken Halos MC

Broken Halos MC

Autorzy
Bee Ashcroft
Lektury
17.6K
Rozdziały
38
Autorzy
Bee Ashcroft
Lektury
17.6K
Rozdziały
38
😱Suspens👩🏽‍🎓Studenci💪🏻Obrońca🏙️Współczesne💪🏻Samce alfa🥵Erotyka⚔️Akcja i przygoda🏍️Motocykliści🔒Wymuszona bliskość🖤Mroczne

Uciekłam przed przeszłością prosto do jego świata. A on odmówił wypuszczenia mnie z rąk.

Lex przyjechała do Stanów Zjednoczonych po nowy początek — nie po to, by trafić do orbity wyjętego spod prawa klubu motocyklowego, a już na pewno nie po to, by zakochać się w jego prezesie.

Stone jest niebezpieczny. Opanowany. Nietykalny. Rządzi Broken Halos żelazną dyscypliną i nieugiętymi zasadami — dopóki Lex nie wkracza w jego życie i nie łamie każdej z nich.

Ona dźwiga traumę, której on nie potrafi wymazać.

On tonie w lojalności, przemocy i świecie, który nigdy nie puszcza wolno.

Ale kiedy ktoś zagraża temu, co należy do niego, Stone nie odchodzi.

On chroni. On zawłaszcza. I kocha z oddaniem, które graniczy z obsesją.

Rozdział 1: Zła strona miasta

ALEXANDRA

Biegnij.
To słowo wybija mechaniczny rytm w mojej czaszce, to jedyna rzecz, która zmusza moje nogi do ruchu, kiedy moje płuca błagają o litość.
Biegnij. Biegnij. Biegnij.
Szybciej – cholera, Lex, szybciej.
Oczywiście, że to się dzieje. Moje życie od zawsze było długim pasmem złych decyzji, ale ta – ta sprawi, że skończę w płytkim grobie w kraju, w którym nikt nawet nie zna mojego prawdziwego drugiego imienia.
„Alexandra – stój! Wracaj tu w tej chwili!”
Głos za mną nie jest tylko wściekły, jest roszczeniowy. To dźwięk mężczyzny, któremu nigdy nie odmówiono. Panika dławi mnie w gardle, gęsta i o smaku miedzi. Nie mogę wrócić na kampus. Jeśli ruszę do akademika, zapędzi mnie w róg na korytarzu, gdzie opiekun ma na uszach słuchawki, a kamery monitoringu są „w naprawie”.
Boże, ale ze mnie idiotka. Jak mogłam tego nie przewidzieć?
Biegnę sprintem, jakby zależało od tego moje życie – bo tak właśnie jest. Bo jeśli mnie złapie, to mnie zabije. Ale najpierw sprawi, że będę błagać o śmierć.
Kluczę tymi wąskimi, rozpadającymi się uliczkami od czasu, który wydaje się ciągnąć w nieskończoność. Mój wewnętrzny zegar zwariował. Minęło dwadzieścia minut? Trzydzieści?
Każdy zakręt, który wybieram, by go zgubić, wciąga mnie tylko głębiej w część miasta, która nie istnieje na błyszczącej mapie powitalnej uniwersytetu. Mieszkam w tym zapomnianym przez Boga miejscu od zaledwie trzech tygodni, ale to wystarczająco długo, by pojąć, że powinnam była zostać w Danii. Wystarczająco długo, by uświadomić sobie, że zamieniłam jedną klatkę na znacznie bardziej niebezpieczną.
Kroki uderzają o chodnik za mną. Ciężkie. Rytmiczne. Coraz bliższe.
Nie dam rady dłużej tak biec. Nie jestem atletką, jestem projektantką UX, która spędza życie zgarbiona nad podświetlanym ekranem. Trzęsą mi się nogi, klatka piersiowa płonie jak w ogniu i muszę znaleźć jakąś dziurę, żeby się w niej schować. Natychmiast.
Krajobraz wokół mnie to rozmyta plama zardzewiałej blachy falistej, ogrodzeń z siatki i migoczących, żółtych latarni, które brzęczą jak umierające muchy. Przemysłowy. Opustoszały. Nie ma tu domów. Nie ma werand z bujanymi fotelami. Nie ma sąsiadów, których można by obudzić.
Dobra robota, Lex. Wybrałaś jedyną dzielnicę, w której cienie połykają krzyki.
Ryzykuję spojrzenie przez ramię.
Dystans się zmniejszył. Widzę pot na jego czole, płaski, drapieżny błysk w jego oczach. Patrzy na mnie i się uśmiecha – to świadomy, przyprawiający o mdłości wyraz twarzy, od którego żołądek podchodzi mi do gardła.
„Kurwa” – rzężę. Moje pole widzenia zaczyna szarzeć na krawędziach.
„Jeśli w tej chwili się nie zatrzymasz” – woła, a jego głos jest przerażająco spokojny – „to skończy się to dla ciebie bardzo źle, Alexandra.”
Odbijam w prawo. Potem w lewo. Nawet już nie szukam konkretnej ulicy, szukam zakończenia. Skręcam za ostatni róg, płuca rzężą mi w piersi i wtedy to widzę.
Bar.
Ulga uderza we mnie tak mocno, że prawie zwala mnie z nóg. To niski, rozłożysty budynek z poplamionego betonu. Przed wejściem stoją motocykle, przypominając rząd śpiących bestii – jest ich co najmniej dziesięć, a cały ten chrom i ciężka stal błyszczą w ostrym świetle brzęczącego neonu.
Szyld to zepsuta aureola.
W pobliżu wejścia stoi trzech masywnych mężczyzn, spowitych w chmurę niebieskiego dymu papierosowego. Wyglądają, jakby wyrzeźbiono ich z granitu i ubrano w znoszoną skórę. Są cholernie przerażający.
Mimo to biegnę w ich stronę. Kimkolwiek są, nie mogą być gorsi od niego.
Moje kolana uderzają w asfalt metr od drzwi. Upadek posyła wzdłuż mojego kręgosłupa impuls palącego bólu, ale nie zatrzymuję się. Czołgam się do przodu na czworakach.
„Proszę... pomóżcie mi.”
Słowa wyrywają się ze mnie, połamane i poszarpane. Nie potrafię nawet na nich spojrzeć. Jestem zbyt zajęta próbą zniknięcia. Ostatkiem sił wczołguję się między motocykle, zwijając się w kłębek w poplamionych smarem cieniach, modląc się, by stalowe ramy wystarczyły, by mnie ukryć.
Moje serce bije tak głośno, że jestem pewna, iż słyszy je cała ulica.
Nie płacz. Nie wydawaj z siebie ani dźwięku.
Czyjaś dłoń ląduje na moim ramieniu.
Wydaję z siebie zduszony okrzyk, wzdrygając się tak mocno, że uderzam głową o chromowaną kierownicę. Przed oczami eksplodują mi gwiazdy.
„Hej, hej. Nic ci nie jest.”
Podnoszę wzrok, mrużąc oczy z bólu. To nie żaden z tych gigantów. W brudzie przede mną klęczy kobieta. Jest drobna, ma ciemne włosy, które wymykają się z niedbałego koka, i oczy, które wyglądają na... zmartwione? Nie, nie tylko zmartwione. Skupione.
Jej rysy są miękkie, ale nie delikatne – to rodzaj twarzy ukształtowanej przez długie zmiany i ciężar prawdziwego życia, a nie drogie kremy. Nie wygląda na zagrożenie.
Pękam. Pierwszy szloch więźnie mi w piersi, bolesny i gwałtowny.
„On jest... on tam był” – szepczę, wskazując drżącą dłonią w stronę ulicy.
Twarz kobiety w mgnieniu oka zmienia się z miękkiej w granitową. Zerka w stronę drogi, mrużąc oczy i skanując cienie, w których przed chwilą byłam. Potem znów patrzy na mnie, a jej uścisk na moim ramieniu staje się mocniejszy.
„Chodź ze mną. Natychmiast.”
Podciąga mnie. Jestem w jej rękach jak szmaciana lalka, moje nogi ledwo się poruszają, gdy wciąga mnie przez ciężkie, drewniane drzwi. Uderzamy w ścianę ciemnego, dudniącego gorąca – w zapach chmielu, skóry i głośnego, zniekształconego basu. Zanim drzwi z trzaskiem się zamykają, dostrzegam jeszcze na zewnątrz cień znikający za rogiem – znajomy, szaleńczy kształt.
Dźwięk rygla wsuwającego się w zamek to najpiękniejsza rzecz, jaką kiedykolwiek słyszałam.
Kobieta nie zwalnia tempa. Prowadzi mnie przez zatłoczony, słabo oświetlony bar, ignorując ciekawskie spojrzenia mężczyzn w dżinsie i skórze. Ruszamy wąskim korytarzem, aż w końcu otwiera kopniakiem drzwi do małej, zaskakująco czystej izby chorych. Pomieszczenie wygląda jak gabinet lekarza rodzinnego, gdyby ten mieszkał w garażu.
Podnosi mnie na stół do badań. Papier szeleści pode mną – to ostry, domowy dźwięk, który wydaje się tu absurdalnie nie na miejscu.
Wtedy adrenalina drastycznie opada.
Nie tylko znika, ale zabiera ze sobą mój tlen. Doświadczam widzenia tunelowego, aż pokój staje się jedynie ukłuciem światła. Moja klatka piersiowa zaciska się, mięśnie sztywnieją, odmawiając wpuszczenia powietrza do płuc. Czas przestaje mieć jakikolwiek sens.
„Oddychaj” – mówi kobieta. Jej głos jest odległy, jakby wołała do mnie z dna studni. „Jesteś bezpieczna, skarbie. Spójrz na mnie. Wszystko w porządku.”
Kręcę głową, a moje dłonie wczepiają się w krawędź stołu. Nie jest w porządku. Już nigdy nie będzie w porządku.
„Jestem Ella” – mówi, a jej głos staje się pewniejszy. „Jak masz na imię?”
Pukanie do drzwi rozlega się, zanim zdążę odpowiedzieć – zanim w ogóle przypomnę sobie, kim jestem.
„Nie teraz!” – warczy Ella w stronę drzwi.
Pokój się rozmazuje. Mam mgliste poczucie, że wchodzi ktoś jeszcze. Ciężka obecność. Powietrze w pokoju zdaje się falować, wypierane przez kogoś, kto zajmuje więcej przestrzeni, niż powinien. Nie potrafię podnieść wzroku. Jestem zbyt zajęta próbą powstrzymania moich płuc przed zapadnięciem się.
To koniec. Tutaj właśnie umrę.
A wtedy... czyjeś dłonie chwytają moje.
Są ogromne. Zrogowaciałe. Ciepłe. Nie łapią brutalnie, po prostu otulają moje trzęsące się palce, stabilizując je na stole. Strach nie znika, ale przestaje wirować.
Zmuszam się do uniesienia głowy.
Obserwują mnie najbardziej niebieskie oczy, jakie kiedykolwiek widziałam. Nie są „ładnie” niebieskie, mają kolor zimowego nieba – zimne, bezkresne i przerażająco spokojne.
„Oddychaj” – mówi.
To nie jest sugestia. To rozkaz, wydany niskim, chrypliwym barytonem, który wibruje na środku mojej klatki piersiowej. To głos, któremu instynktownie chcę być posłuszna.
Wdech przez nos.
Wydech przez usta.
„Właśnie tak” – mruczy, a jego spojrzenie jest utkwione w moim. Nie odwraca wzroku, by w jakikolwiek sposób zauważyć Ellę, ani potężnego, wytatuowanego mężczyznę, który teraz stoi na straży przy drzwiach. „Dobra dziewczynka. Rób tak dalej.”
Moje płuca w końcu się rozszerzają, łapiąc drżący, poszarpany oddech, który dociera aż do dna moich żeber.
„Masz atak paniki” – kontynuuje beznamiętnym, a jednak w pewien sposób intymnym głosem. „Świat się nie kończy. Twój mózg cię oszukuje. Rozejrzyj się i wymień pięć rzeczy, które widzisz.”
Przełykam ślinę z trudem, czując się tak, jakby moje gardło było wyłożone papierem ściernym. Zmuszam oczy do ruchu.
„Drzwi” – rzężę. „Stół. Komputer.”
„Jeszcze dwie” – podpowiada.
„Ludzie.” Wskazuję słabo na Ellę i mężczyznę przy drzwiach. Oboje obserwują mnie, jakbym była kawałkiem popękanej porcelany, na który boją się chuchać.
Podąża za moim spojrzeniem i potakuje krótko, i ostro. „Dobrze. Zostań ze mną. Jaka jest piąta?”
Znowu na niego patrzę. Mój wzrok się rozjaśnia, a detale jego twarzy zaczynają nabierać ostrości. Zarost wzdłuż twardej szczęki. I te oczy.
„Niebieskie oczy” – szepczę.
Powolny, miażdżący uśmiech pojawia się na jego twarzy. Pokazują się dołeczki – głębokie, nieoczekiwane zagłębienia w jego policzkach, które wydają się być nielegalne u mężczyzny wyglądającego na tak niebezpiecznego.
„Teraz cztery rzeczy, których możesz dotknąć.”
„Moje dłonie są w twoich” – mówię drżącym głosem. „Ty.”
Puszcza mnie niechętnie, jakby sprawdzał, czy odlecę. Wyciągam rękę, a moje palce muskają powierzchnie. „Stół. Poduszka. Moje... moje dżinsy.”
„Świetnie ci idzie” – mówi, a w jego głosie słyszę nutę prawdziwej dumy. Znowu chwyta moje dłonie mocnym uściskiem. „Trzy rzeczy, które słyszysz.”
„Twój głos.” Czuję, jak gorący rumieniec wypełza mi na szyję. Odwracam wzrok, zawstydzona tym, jak bardzo polegam na nieznajomym. „Muzyka z baru. Szum komputera.”
„Dwie rzeczy, których zapach czujesz.”
Wciągam powietrze, przeszukując je. „Alkohol.” Biorę głębszy oddech, łapiąc na nim coś jeszcze – coś jakby ozon i rozgrzany słońcem asfalt. „Lato.”
Mruga, a spokojna maska na jego twarzy drży przez sekundę. Tego się nie spodziewał.
„Jedna rzecz, której smak czujesz.”
„Łzy.”
I na tym kończy się moja wytrzymałość.
Tama pęka. Bez słowa pochyla się do przodu i przyciąga mnie do swojej piersi. Obejmuje mnie tak mocno, jakby próbował połączyć moje połamane kawałki w całość samą siłą woli.
To powinno wydawać się niewłaściwe. Właśnie uciekłam przed jakimś mężczyzną. Powinnam się wzdrygać, krzyczeć, walczyć, by uciec od zapachu skóry i solidnego ciężaru męskiego ciała.
A jednak tak nie jest.
Moje ciało wtapia się w niego, jakby czekało na tę konkretną kotwicę. On nie osacza mnie; on mnie chroni. Nie zabiera; on zapewnia. Moje instynkty, które przez ostatnią godzinę wyły na czerwono, nagle ucichły.
Lgnę do niego, wtulając twarz w chłodną skórę jego kamizelki, wdychając go, dopóki moje tętno w końcu nie zsynchronizuje się z miarowym, ciężkim biciem jego serca. On się nie rusza. Po prostu mnie podtrzymuje, bo wie, że moje nogi mnie nie utrzymają.
Kiedy w końcu się odsuwam, pieką mnie oczy, ale widzenie tunelowe mija.
„Dziękuję” – szepczę.
Jego dłonie pozostają na moich ramionach o ułamek sekundy za długo. Pomiędzy nami wibruje dziwne, ciężkie napięcie – częstotliwość, której nie rozpoznaję, ale czuję w każdym zakończeniu nerwowym.
Nie zna mojego imienia. Nie mam pojęcia, czy w ogóle jestem w tym budynku bezpieczna.
Wiem jednak jedno – moje życie właśnie podzieliło się na czas przed nim i czas po nim.

Odkryj Galateę

Dziedzic alfy Spin-off: Odrzucając mojego alfęZakochani wśród światów: Mój demon, moja miłośćKenzo Tom 2Pierwsza szansa Książka 3Królewskie Dziedzictwo: Królowa Fae

Najnowsze publikacje

Niebezpieczny związek. Tom 2Zakochana w braciach mafii Księga 3Zakochana w braciach mafii Księga 2Druga szansaSeria Stado Ridge Mountain, tom 5: Przepowiednia

Listy książek

Wyświetl wszystko

Sięgnij do kolekcji romansów przygotowanych przez naszych czytelników

Mc books

autor: Alexbumgarner89

liczba książek: 49

MCs

autor: JunebugMomma

liczba książek: 9

Star

autor: car3melstar

liczba książek: 18

MC Clubs

autor: Katgirl275

liczba książek: 44

Semi Smutty but ehhh

autor: melinderson

liczba książek: 11

High school / College - Romance

autor: Capclemco

liczba książek: 14

New shelf

autor: Rebeka555gdfv

liczba książek: 5

Sexy and awesome to read

autor: Izzybe1

liczba książek: 128

So bad it's funny

autor: Cynical Optimist

liczba książek: 14

My favourites

autor: AshleighD

liczba książek: 11

Finished List

autor: DuckyNugget

liczba książek: 7

Millennium wolves

autor: Soniastaires

liczba książek: 10

Books I love

autor: Pineapple Queen

liczba książek: 17

Current books

autor: Rashele2009

liczba książek: 12

Finished reading 📚

autor: Pineapple Queen

liczba książek: 18