Nie ma czegoś takiego
Autorzy
Tiff
Lektury
279K
Rozdziały
66
– Wsiadaj do furgonetki, Skylar. I tak, uśmiecha się z tym wyższością, jakby już wygrał.
James Ryan ma w sobie ten rodzaj pewności siebie, przez który masz ochotę oblać go drinkiem. Co jest... kłopotliwe, bo chłopak ciągle się zjawia, oferując podwózkę, rzucając nowymi ksywkami i dotykając jej o sekundę za długo.
Zanim James wpadł z hukiem w jej życie, Skylar po prostu próbowała przetrwać chaos ostatniej klasy z przyjaciółkami u boku i wiecznie zapracowaną mamą. Wtedy James uznał, że są „prawdziwymi przyjaciółmi”, zaczął parkować tak, jakby szkoła należała do niego, i obejmować ją na korytarzach, jakby ogłaszał to całemu światu. Skylar powinna go nienawidzić – i nienawidzi – dopóki chłopak nie kupuje jej lodów o smaku ciasteczkowym i nie patrzy na nią, jakby była jedyną osobą w pokoju. A kiedy zazdrosna była dziewczyna zaczyna nagrywać upokarzające filmiki, James może i nie zachowuje się jak święty... ale wkracza do akcji, głośno i na oczach wszystkich. Znacie to uczucie, kiedy obiekt waszych westchnień staje się waszym największym problemem? No właśnie.
Więc kiedy Skylar w końcu zgadza się udawać jego dziewczynę „dla pozorów”, James całuje ją w czubek głowy i z premedytacją nazywa „małą”. Drzwi do klasy otwierają się z hukiem.
Rozdział 1
SKYLAR
Dawno, dawno temu, w odległej krainie, żyła siedemnastoletnia dziewczyna o długich brązowych włosach i matowych, szarych oczach. Miała dwie najlepsze przyjaciółki i tylko matkę, która się nią opiekowała.
Pewnej burzowej nocy, gdy była mała, mężczyzna, który miał być jej ojcem, odszedł i nigdy nie wrócił. Nie tylko zabrał wszystkie swoje rzeczy, ale zabrał ze sobą także miłość i zaufanie małej dziewczynki, sprawiając, że poczuła się gniewna i bezwartościowa.
Od tamtej pory uznała, że miłość nie istnieje. Co więcej, poprzysięgła nienawidzić wszystkiego, co z miłością związane, do końca swoich dni.
Jej jedyna prawdziwa miłość może znajdować się tuż pod jej nosem, ale ona nawet o tym nie wie, ani tak naprawdę zdaje się tym nie przejmować. Musi nauczyć się ufania i na nowo pokochać; tylko wtedy będzie naprawdę szczęśliwa.
Czy jej się to uda? Oczywiście, że tak, o ile otrzyma pomoc. Kto jej pomoże, możecie zapytać?
Cóż, będziecie musieli przeczytać, by się dowiedzieć. W końcu to opowieść stara jak świat.
Nigdy nie wierzyłam w bajki. Kto by wierzył? Cała ta koncepcja jest całkowicie niedorzeczna.
Kto wierzy w ziejącego ogniem smoka, który pilnuje twojego pozbawionego nadziei ciała w wieży, podczas gdy ty czekasz na swoją jedyną prawdziwą miłość, która przybędzie cię uratować? To doprawdy niepraktyczne.
Jak można kochać kogoś zupełnie obcego, kogo nigdy wcześniej się nie spotkało? A może on jest tu przez cały czas, ukryty tuż przed twoimi oczami.
Tak czy inaczej, nie obchodzi mnie to. Miłość jest mi obca i zamierzam sprawić, by tak pozostało.
To jednak nie jest teraz dla mnie istotne. Ważna jest ostatnia klasa w Rutherford High.
Ten jeden rok, który naprawdę ma znaczenie. Ten jeden rok, który może zadecydować o całej twojej przyszłości.
To ostatni dzień lata i zazwyczaj moje dwie najlepsze przyjaciółki i ja idziemy do Splash Mountain i bez przerwy zjeżdżamy na zjeżdżalniach wodnych, aż bolą nas tyłki. Czasami nawet kupujemy niezliczone ilości balonów z wodą i urządzamy epicką bitwę na moim podwórku.
Dzisiaj jednak jest ostatni dzień lata przed ostatnią klasą i moje przyjaciółki i ja chcemy zrobić coś nieco mniej dziecinnego, a bardziej dorosłego. Jesteśmy więc tutaj, na basenie miejskim, opalając się na leżakach i umierając z nudów.
— Możemy chociaż przejechać obok Splash Mountain? — błaga Elena, trzymając ręcznik na twarzy, by osłonić się przed palącymi promieniami słońca.
— Przestaniesz marudzić? Przecież dobrze się bawimy, prawda? — uśmiecham się nieśmiało, zarabiając w zamian dwa groźne spojrzenia.
— Kogo obchodzi, co robimy? Nikt inny się tym nie przejmuje — wzdycha Elena.
— Przez was obie boli mnie głowa — mówi Abigail.
— To nie przez nas, to to głupie słońce pożera całą naszą energię — odpowiada Elena, posyłając mi kolejne wymowne spojrzenie.
— Wiecie co, w porządku. Chodźmy. — Nagle pochylam się na krześle i chwytam torbę plażową, wrzucając do niej swoje rzeczy przed wstaniem.
— Naprawdę? — Obie uśmiechają się szeroko, siadając prosto.
— Tak, chodźmy, zanim zmienię zdanie. — Uśmiecham się pod nosem, kierując się do wyjścia.
Elena i Abigail nie marnują czasu na zbieranie swoich rzeczy i pędzą do mojego samochodu.
— Zaklepuję przód! — woła Abigail.
— Nie ma mowy, małpo, siedziałaś z przodu w drodze tutaj! — Elena wydyma wargi.
— Trzeba być szybkim, żeby wygrać, skarbie. — Abigail uśmiecha się triumfalnie, otwierając drzwi pasażera i sadowiąc się na przednim siedzeniu.
— Jeszcze ci się odpłacę, nie martw się — mruczy Elena, wywołując mój śmiech.
Przez następne dziesięć minut słucham, jak Elena i Abigail kłócą się o stacje radiowe, aż w końcu wjeżdżamy na parking Splash Mountain, miejskiego parku wodnego.
— Jesteśmy tu tylko na godzinę, jasne? Więc wykorzystajcie to jak najlepiej — instruuję je.
— Godzina? Jesteś drętwa — wzdycha Abigail, wysiadając z samochodu.
Przewracam oczami, ale uśmiecham się do siebie, bo wiem, że i tak zostaniemy tu do końca dnia.
Upinam swoje długie, falowane włosy w kocyk i nakładam więcej kremu z filtrem na twarz i ramiona. Abigail zostawia swoje rude pasma opadające na plecy, podczas gdy Elena wiąże swoje tlenione blond włosy w wysoki kucyk.
Elena Kennedy i Abigail Stone są moimi najlepszymi przyjaciółkami od pierwszej klasy. Mały pomiot piekielny o imieniu James Ryan postanowił wlać mi klej we włosy podczas leżakowania wraz ze swoim najlepszym kumplem Ian Adams. Elena pomogła mi go wypłukać, podczas gdy Abigail udzieliła James i Ian bardzo ważnej lekcji na temat bycia miłym dla innych.
Powiedzmy tylko, że chłopcy nie zadzierali z nami przez resztę roku. Od tamtej pory nasza trójka jest nierozłączna.
— O cholera. Patrzcie tam! — piszczy Elena, wskazując na dwóch bardzo znajomych chłopców idących w naszym kierunku.
— Dlaczego oni tu są? — Abby natychmiast chwyta ręcznik, by zakryć swoją drobną sylwetkę.
Nie odpowiadam. Po prostu ignoruję dwóch chłopców, gdy zatrzymują się tuż przed nami.
— No proszę, kogo my tu mamy? — Ian uśmiecha się zawadiacko, sadowiąc się na pustym krześle obok mnie.
— Żegnaj, Ian — mówię, nie nawiązując kontaktu wzrokowego.
— Stary, ale ona jest w ciulowym nastroju — marudzi Ian, wstając, by przesiąść się w pobliże Eleny.
— Czego wy dwaj chcecie? — pytam, nie mając nastroju na ich neandertalskie wygłupy.
— Ach, nie udawaj, że nie cieszysz się na mój widok — mówi James, a pewność siebie bije od jego szerokiej i męskiej sylwetki. Zajmuje miejsce obok mnie, które opuścił Ian, i wlepia we mnie wzrok.
— Uwierz mi, niczego nie udaję — mówię, odwracając się, by posłać mu niedowierzające spojrzenie.
— Ian, czy mógłbyś proszę powiedzieć Sky, że musi przestać chować tę urazę z pierwszej klasy i po prostu wyznać mi swoją dozgonną miłość? — James szczerzy zęby w uśmiechu.
— Stary, nie ma mowy, żeby odpuściła. Prędzej wrócisz do Avery — śmieje się Ian, sprawiając, że James dyskretnie posyła mu groźne spojrzenie.
Marszczę nos na wzmiankę o byłej dziewczynie Jamesa, Avery. Avery Stiles. Dziewczyna, która zamieniła moje życie w piekło od szóstej klasy, kiedy to zagięła parol na Jamesa.
James miał być moim partnerem w laboratorium na chemii, ale ona postawiła sobie za punkt honoru, by zgarnąć Jamesa dla siebie. Zdołała zamknąć mnie w łazience przed rozpoczęciem lekcji i powiedziała nauczycielowi, że wagaruję. Nauczyciel przydzielił Jamesa do Avery, a kiedy wróciłam następnego dnia, powitał mnie mój partner laboratoryjny, Thomas Wormwood.
Powiedzmy tylko, że Thomas miał pewien specyficzny zapach, z którym nawet nauczyciel chwilami nie mógł sobie poradzić. Dzieciak nigdy się nie mył, a przynajmniej tak to wyglądało.
Od tamtej pory Avery nie spuszczała Jamesa z oczu, przynajmniej do niedawna, kiedy to zerwał z nią z nieznanych powodów.
— Cóż, skoro skończyliście być uciążliwi, ja i dziewczyny idziemy na zjeżdżalnie — mówię, wstając, a Abby i Lena idą w moje ślady.
— Ooo, nie możemy iść z wami? — Ian wykrzywia usta w podkówkę.
— Dlaczego na litość boską miałybyśmy na to pozwolić? — odpowiada Abby, posyłając Ianowi ostre spojrzenie.
— W sensie, im więcej osób, tym weselej, prawda? — Elena uśmiecha się łagodnie, co sprawia, że Ian puszcza do niej oko.
Elena podkochuje się w Ianie, odkąd przyszedł jej z pomocą w siódmej klasie, kiedy Avery odsunęła jej krzesło, sprawiając, że Elena wylała na siebie całą tacę z obiadem. Ian nakrzyczał na Avery i zaprowadził Elenę do pielęgniarki, by mogła się umyć i przebrać. Zawsze był tym milszym z tej dwójki, z których drugim jest James.
Posyłam Elenie mordercze spojrzenie, ale ona tylko się uśmiecha, gdy Ian idzie za nią w stronę zjeżdżalni. Zaczynam iść obok Abby, ale wkrótce potem James pojawia się po mojej lewej stronie.
— Więc zamierzasz mnie po prostu ignorować? — Dąsa się, a jego głęboki i chropowaty głos sprawia, że w moim wnętrzu coś się przewraca.
— Taki jest plan — wzdycham, próbując przyspieszyć i wyprzedzić go o kilka kroków.
— Daj spokój, Skylar — błaga. — Nie chciałem wlać ci tego kleju we włosy. Naprawdę byłem ciekawy, czy zadziała tak samo jak żel do włosów. — Uśmiecha się nieśmiało, bez trudu dotrzymując mi kroku.
Mam ochotę zemdleć z zachwytu na dźwięk mojego pełnego imienia w jego ustach, ale nie mogę pozwolić, by zauważył moją słabość.
— Już mnie to nie obchodzi — mówię, życząc sobie, by poszedł do Eleny i Iana.
— Więc skąd ta nienawiść?
— Nie nienawidzę cię. Po prostu cię nie lubię. — Uśmiecham się kokieteryjnie.
— Oh, cóż, „nie lubić” to o krok wyżej niż nienawidzić. Biorę to. — Uśmiecha się.
Staram się nie gapić na jego idealnie białe zęby, gdy wszyscy podchodzimy do pierwszej zjeżdżalni. To zjeżdżalnia grupowa, więc oczywiście jestem w przekonaniu, że będę na niej tylko ja, Elena i Abigail.
O rany, jakże się mylę.
