Zderzenie i spalenie
Autorzy
Salem Morgan
Lektury
17.4K
Rozdziały
74
Wren nigdy nie przypuszczała, że jedna lekkomyślna noc odmieni jej życie. Kiedy wypadek motocyklowy sprawia, że ona i czarujący motocyklista, Jace, zostają ranni, dziewczyna czuje przytłaczające poczucie winy – i zgłasza się na ochotnika, by opiekować się nim podczas rekonwalescencji. Jednak wkroczenie do świata Jace’a oznacza zderzenie z jego starszym bratem, Kane’em, mrocznym i niebezpiecznym wiceprezesem klubu motocyklowego Iron Vultures MC. Kane nienawidzi jej za to, co się stało, a mimo to wybuchowa chemia między nimi przeradza się w coś, czemu żadne z nich nie potrafi zaprzeczyć.
Rozdarta między dwoma braćmi a przestępczym półświatkiem pełnym przemocy, lojalności i sekretów, Wren musi zdecydować, czy jest dość silna, by przetrwać ogień Kane’a – czy też miłość do niego spali wszystko doszczętnie.
Rozdział 1: Jazda na własne ryzyko
WREN
Nigdy nie byłam wielką fanką alkoholu. Jednak trunek palący mnie w gardle, gdy siedziałam na stołku obok ledwie znajomego mężczyzny, sprawił mi jedną z najprzyjemniejszych chwil w życiu.
Roześmiałam się, gdy Jace z hukiem odstawił pusty kieliszek na bar. Przysunął się tak blisko, że jego pikantny i leśny zapach wody kolońskiej zawisł w powietrzu między nami. „W porządku, Wren” – rzucił mi wyzwanie, a jego oczy błyszczały łobuzersko. – „Czas na grę.”
„W jaką grę?” – zapytałam, a podejrzenie mieszało się z ciekawością, gdy Diesel rozdawał każdemu z nas po ćwierćdolarówce.
„W monety” – wyjaśnił Hawk, zręcznie obracając monetę między kostkami dłoni. – „Musisz odbić ją tak, żeby wpadła do drinka. Jeśli spudłujesz, pijesz. Jeśli trafisz, pije ktoś inny.”
„Brzmi całkiem łatwo” – zażartowałam, pewnie odrzucając włosy do tyłu, chociaż nigdy wcześniej w to nie grałam.
„Łatwo, co?” Wargi Jace'a wykrzywiły się w rozbawionym uśmiechu. „Panie przodem.”
Wzięłam monetę i w skupieniu przygryzłam wargę, po czym odbiłam ją od blatu. Wpadła idealnie do kieliszka Jace'a. Chłopaki wybuchnęli brawami, a Diesel śmiał się najgłośniej.
„Wygląda na to, że znów pijesz” – uśmiechnęłam się złośliwie do Jace'a, a triumf oblał moje policzki rumieńcem.
Powoli pokręcił głową, wciąż nie odrywając ode mnie wzroku, i uniósł kieliszek z udawaną rezygnacją. „Wygrałaś tę rundę.”
Graliśmy, dopóki śmiech nie przychodził nam z łatwością, a światła baru nie zaczęły się rozmywać. Przyjemny szum ogarnął całe moje ciało.
„Kolejna kolejka?” – zapytał Jace, posyłając mi ten rozbrajający, krzywy uśmiech. Szybko odkrywałam, że to jego tajna broń.
„Jasne” – odpowiedziałam, zaskakując samą siebie. To słowo wydawało się lekkomyślne, ale i ekscytujące. To było to „tak”, które tej nocy przychodziło z łatwością.
Wokół nas wybuchały salwy śmiechu. Kumple Jace'a byli trzema głośnymi, hałaśliwymi i wytatuowanymi motocyklistami. Nazywali się Diesel, Hawk i Bear. Na pierwszy rzut oka budzili grozę. Jednak po kilku drinkach wydawali się starymi znajomymi.
Diesel, zbudowany jak góra i pokryty wyblakłymi wojskowymi tatuażami, uderzył w bar i ryknął: „Spójrz tylko na siebie, skarbie! Nie wyglądałaś mi na fankę whiskey.”
„Sama też tak nie myślałam” – zaśmiałam się, czując rozchodzące się w klatce piersiowej ciepło.
„Whiskey to jedyny słuszny wybór” – powiedział gładko Jace, wypijając swój kieliszek bez mrugnięcia okiem. Jego oczy utonęły w moich z radosnym wyzwaniem. – „Jeśli chcesz z nami pić, musisz pić tak jak my.”
Zwęziłam oczy w żartobliwym geście. „Czy to wyzwanie?”
Przysunął się blisko, tak blisko, że jego gorący oddech owiał mój policzek. „To może być, co tylko zechcesz.”
Moje serce zabiło mocniej. Miał w sobie urok i niezwykłą charyzmę, która przyciągała ludzi. I niech mnie szlag, jeśli to na mnie dziś nie działało. Uniosłam kieliszek, odpowiedziałam na jego prowokujące spojrzenie i wypiłam wszystko jednym, piekącym łykiem. Diesel znów zaczął wiwatować, uderzając swoimi wielkimi dłońmi jak piorun.
Bear, krzepki rudzielec z brodą, w której mogłyby się chować małe zwierzęta, szturchnął Jace'a łokciem. „Ostrożnie, Dust. Ta dziewczyna zaraz spije cię pod stół.”
„Niech próbuje” – odparł Jace, a jego oczy błysnęły łobuzersko. – „Może dam jej wygrać.”
„Dasz mi wygrać?” – prychnęłam, ośmielona alkoholem, który krążył w moich żyłach. – „Myślę, że się boisz.”
„Uuu” – przeciągnął Hawk, poprawiając skórzaną kurtkę na swojej smukłej sylwetce. Wyglądał na najmłodszego, był ledwie starszy ode mnie, ale jego ciemne oczy kryły sekrety. – „Wyzwała cię, Dust.”
Jace zachichotał cicho i przeczesał dłonią swoje zmierzwione włosy. Jego wzrok zatrzymał się na moich ustach o ułamek sekundy za długo. „Ta, z pewnością to zrobiła.”
„Dobra” – powiedziałam, opierając się pewniej o bar. – „Jeszcze jedna.”
„Jeszcze jedna” – zgodził się Jace, dając znak barmanowi. – „Ale po niej zabieram cię na przejażdżkę.”
„Przejażdżkę?” Uniosłam brew, niemo rzucając mu wyzwanie, by to wyjaśnił.
„Na motocyklu” – wyjaśnił cichym, pełnym psoty głosem. – „Jeśli sobie z tym poradzisz.”
Uśmiechnęłam się powoli, czując się odważna, lekkomyślna i w pełni żywa. „Dawaj.”
W końcu Bear zarzucił ramię na Diesela, głośno ogłaszając: „Dobra, dzieciaki, koniec zabawy. Motocykle same nie pojadą.”
Na zewnątrz powietrze było chłodne i pachniało dymem. Diesel, Bear i Hawk zapalili papierosy i śmiali się między sobą. Wiśniowy blask rozświetlał ich twarze. Jace odszedł na bok, gestem zapraszając mnie za sobą. Leniwy uśmiech igrał na jego ustach.
„Ta maszyna jest moja” – powiedział, z dumą klepiąc smukły, czarny motocykl. Chrom błyszczał w świetle latarni ulicznych, groźnie, ale i dziwnie zachęcająco. – „Robiona na zamówienie. Piekielnie szybka.”
„Jest piękna” – powiedziałam cicho, wyciągając rękę, by lekko przeciągnąć palcami po skórzanym siedzeniu. Obserwował mnie uważnie, a jego oczy odrobinę pociemniały.
„Wskakuj” – powiedział swobodnie, a w jego głosie kryło się coś, czego nie potrafiłam nazwać. – „Poczuj ją.”
Przełożyłam nogę, ostrożnie siadając na siedzeniu i chwytając za kierownicę. Czułam pod sobą jej moc, niebezpieczną i ekscytującą. Jace patrzył na mnie, lekko przygryzając wargę. Potem pochylił się i z wprawą wcisnął włącznik.
Motocykl z rykiem ożył pode mną. Wibrował głęboko i niespodziewanie, posyłając ostry, elektryzujący dreszcz prosto przez moje ciało. Wstrzymałam oddech, ale szybko zamaskowałam to pełnym podziwu uśmiechem.
„Jak się czujesz?” – zapytał Jace. Cofnął się ze świadomym uśmieszkiem, jakby rzucał mi wyzwanie, bym przyznała, jak to na mnie działa.
„Jak kłopoty” – odpowiedziałam chłodno. Ciepło uderzyło mi do policzków, a coś ścisnęło mnie w dole brzucha. – „Ale te dobre kłopoty.”
Jego oczy błysnęły z aprobatą, gdy Diesel krzyknął z bliska: „Gotowi do drogi?”
Jace znów przysunął się bliżej, zniżając głos tak, bym tylko ja mogła go usłyszeć. „Trzymaj się mocno, skarbie. Czeka cię cholernie dobra noc.”
Jace sięgnął po kask wiszący na kierownicy. Delikatnie wsunął mi go na głowę, a jego palce musnęły moją szczękę, gdy zapinał pasek.
Ten gest był ostrożny i intymny, a moje serce zabiło nierówno w piersi. Sam założył kask bez wysiłku. Zerknął na chłopaków, którzy w niespokojnym oczekiwaniu gazowali już swoje silniki.
„Dobra, chłopaki” – zawołał Jace, a jego głos był lekko przytłumiony przez kask. – „Dokąd jedziemy?”
„Na otwartą autostradę” – krzyknął Diesel, odrzucając na bok papierosa. – „Dajmy jej pełne wrażenia.”
„Brzmi nieźle” – zgodził się Bear. Zachichotał, wsiadając na swój ogromny motocykl. Hawk na znak zgody zwiększył obroty silnika i pokazał szybki kciuk w górę.
„Gotowa?” – zapytał Jace przez ramię. Jego głos był cichy, a oczy szukały moich przez wizjer kasku.
„Zdecydowanie” – odpowiedziałam, ściskając go mocno w talii. Podekscytowanie smakowicie mieszało się z nerwami.
Motocykle zaryczały. Dźwięk dudnił mi w kościach, gdy ruszyliśmy na drogę, przecinając noc. Wiatr smagał nas z każdej strony i szarpał moją kurtkę, a adrenalina buzowała w moich żyłach. To była wolność, dzika i gwałtowna.
Kiedy jednak przyspieszyliśmy, pędząc coraz szybciej w jasnym świetle księżyca, radość stopniowo zamieniała się w coś mroczniejszego. Uczucie tak gorące, że aż lodowate, zaczęło pełznąć wzdłuż mojego kręgosłupa. Szybko rozprzestrzeniło się po całym ciele, aż zdrętwiały mi kończyny, a serce boleśnie tłukło się w piersi.
Mój uścisk wokół Jace'a instynktownie się zacisnął. Mój oddech stał się nierówny pod kaskiem. Świat wokół mnie rozmazał się. Światła latarni ulicznych zmieniły się w przyprawiające o zawrót głowy smugi, a hałas dudnił w moich uszach.
„Hej, wszystko okej?” – zawołał do tyłu Jace. Jego głos ledwie przebijał się przez pęd wiatru, gdy zauważył moje nagłe napięcie.
Próbowałam kiwnąć głową, ale mocno i szybko ogarnęła mnie panika. Dusiła mnie niczym niewidzialne ręce zaciskające się na moim gardle. Nie mogłam oddychać. Nie mogłam myśleć.
„Jace...” Mój głos się załamał. Brzmiał na zduszony i zdesperowany.
„Trzymaj się!” – krzyknął. Błędnie wziął moją panikę za ekscytację. Dodał gazu, motocykl wyrwał do przodu, a mój żołądek zwinął się w supeł.
„Zatrzymaj się” – szepnęłam gorączkowo, a obraz przed oczami zaczął mi ciemnieć. – „Proszę, zatrzymaj się...”
Jednak mój głos zniknął w ryku wiatru. Panika osiągnęła gwałtowny szczyt, a ciemność pochłonęła mój wzrok. Moje ciało poruszyło się, zanim umysł zdążył to zarejestrować. W ślepej desperacji lekkomyślnie przeniosłam ciężar ciała.
„Kurwa!” Krzyk Jace'a odbił się słabym echem, gdy świat nagle szarpnął się pod nami.
Czas się załamał. Metal zgrzytnął o asfalt. Iskry zapłonęły jak małe płomienie w ciemności, a moje ciało zostało wyrzucone w powietrze. Unosiłam się w stanie nieważkości przez wieczną, przerażającą sekundę.
Mocno uderzyłam w asfalt. Siła uderzenia odebrała mi oddech z płuc, a ból eksplodował w każdym zakończeniu nerwowym. Ciemność zatańczyła mi przed oczami, a szepty nieświadomości ciągnęły mnie w dół.
Zamrugałam leniwie. Kolory jasno rozbłysnęły na tle nocnego nieba. Zawyły syreny, a niebieskie i czerwone światła wirowały wokół mnie, przyprawiając o zawrót głowy.
Kolejne mrugnięcie i byłam już zupełnie gdzie indziej. Zamknięto mnie w przestrzeni wypełnionej białym, ostrym światłem. Otaczały mnie głosy, które były jednocześnie pilne i łagodne.
„Zostań ze mną, skarbie” – łagodziła cicho ratowniczka medyczna. Jej twarz wyostrzyła się w moich oczach. – „Wszystko będzie dobrze.”
Otworzyłam usta, żeby coś powiedzieć. Jednak ból zdławił mój głos, kradnąc mi słowa. Jej spokojny głos rozmył się i stał się odległy, wymykając się z mojego uścisku.
„W porządku” – powtórzyła, łagodnie znikając. – „Po prostu zostań ze mną.”
Ale nie mogłam. Ciemność ciągnęła mnie nieustępliwie. Wciągała mnie w dół, aż w końcu, na całe szczęście, wszystko ucichło.
