Panna młoda Kingsleya
Autorzy
S. S. Sahoo
Lektury
60,1K
Rozdziały
56
Brakowało mi tchu.
Ten obraz — twarz Lorda Kingsleya w blasku księżyca, zakrwawiona stal w jego dłoni i te zimne, przerażające oczy — wypalił się w mojej pamięci.
Czego właśnie byłam świadkiem?
Kim był ten człowiek?
I jakie tajemnice kryła posiadłość Kingsley Estate pod swoimi wypielęgnowanymi trawnikami i taflą spokojnego jeziora?
Scarlett nigdy nie marzyła o wyjściu za kogoś takiego jak Lord Darius — chłodnego, nieprzeniknionego mężczyznę skrywającego sekrety mroczniejsze niż noc. Kiedy jednak jej siostra znika i porzuca go przed ołtarzem, Scarlett musi zająć jej miejsce jako panna młoda. Uwięziona w małżeństwie, którego nigdy nie chciała, nie może ignorować zagadek krążących wokół posiadłości Kingsleyów — ani mroźnej nocy, podczas której widziała Dariusa z zakrwawionym ostrzem. Wśród szeptów o zdradzie, dawno pogrzebanych rodzinnych tajemnic i podejrzeń, że jej siostra wcale nie odeszła z własnej woli, Scarlett zostaje wciągnięta w niebezpieczną grę. Jednak im częściej ściera się ze swoim nieprzystępnym mężem, tym trudniej jest jej odróżnić, gdzie kończy się strach, a zaczyna pożądanie.
Rozdział 1
Z perspektywy Scarlett. Stałam przed kościołem, a słońce grzało moją parasolkę. W piersi czułam radosne trzepotanie.
Moja siostra Meredith wychodziła dziś za mąż. Nie mogłam się doczekać, by poznać jej nowego męża, Dariusa Kingsleya.
Meredith tak wiele mi o nim opowiadała, że umierałam z ciekawości.
Mówiła o nim z taką pasją i oddaniem. Zastanawiałam się, jaki mężczyzna potrafi wzbudzić takie uczucia.
Spojrzałam w stronę ulicy. Przed kościołem zatrzymał się powóz.
Wysiadł z niego mężczyzna. Był wysoki, barczysty, miał ciemne włosy i przenikliwe niebieskie oczy.
Rozejrzał się, jakby kogoś szukał. Następnie pewnym krokiem ruszył do wejścia.
Gdy się zbliżał, poczułam, jak na policzki występuje mi rumieniec. Nie mogłam oderwać od niego wzroku. Meredith to prawdziwa szczęściara.
Poczekaliśmy, aż rodzina pana młodego wejdzie do środka, i ruszyliśmy za nimi. Kiedy weszłam do kościoła, ogarnął mnie zachwyt.
Wnętrze było piękne, z wysokimi sklepieniami i witrażami. Bywałam już na ślubach, ale nigdy w tak wspaniałym miejscu.
Ojciec poprowadził mnie do przodu. Tam pan młody i moja siostra mieli złożyć sobie przysięgę.
Moją uwagę przykuł jednak lord Darius. Coś było nie tak. Wydawał się niespokojny i wyraźnie zdenerwowany.
Nie potrafiłam zrozumieć, co mogło wywołać taką reakcję w dniu jego ślubu. Zupełnie mnie to zbiło z tropu.
Czyżby miał wątpliwości co do ślubu z moją siostrą?
Starałam się odepchnąć myśli o dziwnym zachowaniu lorda Dariusa. Chciałam skupić się na tej radosnej chwili.
W głębi duszy czułam jednak, że coś jest nie w porządku. Goście zaczęli się schodzić i zajmować miejsca w ławkach.
Mój ojciec, skromny wiejski lekarz, oraz moja matka podeszli bliżej. Wyglądali na dumnych i szczęśliwych, że ich najstarsza córka wychodzi za mąż.
Przyjaciółki mojej siostry założyły swoje najlepsze suknie. Chichotały i rozmawiały, siadając na miejscach.
Mój wzrok powędrował na drugą stronę kościoła. Tam siedziała rodzina Dariusa.
Poznałam jego dziadka, obecnego burmistrza naszego miasteczka. Siedział w pierwszym rzędzie z surową miną.
Rozglądając się wokół, czułam wdzięczność za to, jak wspaniałą społeczność tworzyliśmy.
Nasze małe miasteczko było urocze i skromne. Przepełniała je miłość i wsparcie dla mojej siostry oraz jej przyszłego męża.
Słyszałam historie o dziadku lorda Dariusa. Był to surowy i potężny człowiek, który budził powszechny szacunek.
Podobno był sprytnym politykiem, który zawsze planował swój kolejny ruch. Szykował lorda Dariusa, by pewnego dnia zajął jego miejsce jako burmistrz.
Nigdy wcześniej go nie spotkałam. Czułam jednak jego niebieskie, przenikliwe oczy na mnie, gdy tak stałam, zdenerwowana i niepewna.
Do oczu napłynęły mi łzy. Patrzyłam, jak moja siostra idzie do ołtarza w swojej pięknej, białej sukni.
Wyglądała olśniewająco. Wzruszyłam się na myśl o tym, jak wiele dla mnie znaczy.
Kiedy zbliżyła się do ołtarza, zauważyłam, że wyraz twarzy lorda Dariusa uległ zmianie. Zamiast uśmiechu pojawił się gniew, a we mnie zamarło serce.
Coś było nie tak. Nie mogłam pozbyć się uczucia niepokoju, które ścisnęło mnie za żołądek.
I wtedy, w nagłym zwrocie akcji, Meredith odwróciła się i wybiegła z kościoła. Wszyscy, łącznie ze mną, byli zszokowani i zdezorientowani.
Stałam jak wryta, próbując zrozumieć, co właśnie się wydarzyło.
Moje serce biło jak szalone. Patrzyłam, jak moja siostra Meredith ucieka z kościoła w panice.
Czułam na sobie wzrok gości, gdy stałam zamarła w niedowierzaniu. Dlaczego uciekła z własnego ślubu?
Co poszło nie tak w dniu, który miał być najszczęśliwszym w jej życiu?
Mimo jej porywczej natury wiedziałam, że Meredith kocha lorda Dariusa z całego serca. Co więc się stało?
Ogarnęło mnie przerażenie, gdy zastanawiałam się, co tu się właściwie dzieje.
Próbując połapać się w sytuacji, zauważyłam, że twarz Dariusa znów się zmieniła.
Złość i frustracja ustąpiły miejsca obojętności. Zaczął rozmawiać z moim ojcem i swoim dziadkiem, którzy stali obok.
Mówił cichym i naglącym tonem, ale nie słyszałam jego słów.
Czułam napięcie w powietrzu. Wiedziałam, że dzieje się coś poważnego.
Chciałam zrozumieć sytuację, ale tkwiłam w samym środku chaosu. Mogłam tylko czekać i mieć nadzieję na jakieś wyjaśnienia.
Usłyszałam zmartwiony głos ojca. Skinął głową na słowa lorda Dariusa. „Co możemy zrobić?” – zapytał z wyraźną troską.
Poczułam w piersi ukłucie strachu. Zastanawiałam się, w jakie kłopoty wpadła moja siostra.
Rozejrzałam się po zdezorientowanych i zaniepokojonych gościach, próbując poskładać wszystko w całość.
Lord Darius mówił ściszonym głosem. Ledwie było go słychać. Dziadek Dariusa, burmistrz miasteczka, przytaknął mu z poważną miną.
Czułam się bezradna i sfrustrowana.
Chciałam wiedzieć, co się dzieje. Chciałam pomóc siostrze i znaleźć wyjście z tej trudnej sytuacji.
Ale mogłam tylko stać, patrzeć i czekać na to, jak sprawy się potoczą.
Kiedy tak stałam w bezradności, mój ojciec nagle spojrzał w moją stronę. Dał mi znak, abym poszła za nim na bok kościoła.
Zerknęłam na moje młodsze rodzeństwo. Biegli za Meredith, która zdążyła już uciec z budynku.
Pobiegłam za ojcem. Serce biło mi z niepokoju.
Podeszliśmy na bok. W oddali widziałam mojego brata i siostrę, jak pędzą, ile sił w nogach.
Chciałam biec za Meredith, ale ojciec kazał mi zostać na miejscu. Znów nie wiedziałam, co się święci.
Dziadek lorda Dariusa wystąpił naprzód. Jego twarz stała się ponura i stanowcza. „Jest tylko jedno wyjście” – oświadczył.
„Scarlett, ty musisz poślubić Dariusa”. Serce zamarło mi w piersi, gdy dotarł do mnie sens jego słów.
Nigdy wcześniej nawet nie rozmawiałam z lordem Dariusem. A teraz proszono mnie, abym wyszła za niego w dniu ślubu mojej siostry.
To było absurdalne, nie do pomyślenia i wręcz niedorzeczne. W głębi duszy wiedziałam jednak, że ojciec i dziadek lorda Dariusa mają rację.
Jeśli czegoś nie zrobimy, nasza rodzina zostanie zrujnowana.
Ojciec mówił stanowczym tonem. Czułam, że przewidział ucieczkę mojej siostry i miał przygotowany plan ratunkowy.
„Musimy działać szybko, zanim sytuacja się pogorszy” – oznajmił.
„Scarlett, musisz wyjść za Dariusa. To jedyny sposób na ratowanie naszej reputacji i ochronę honoru rodziny”.
Nigdy wcześniej nie odmówiłam ojcu. Przecież dobrze wiedziałam, z jakimi trudnościami się zmagał, pomagając biednym w naszej wsi.
Lord Darius spojrzał na mnie z pogardą. Jego oczy były zimne i odległe. Świece migotały, rzucając upiorne cienie na stare, kamienne ściany kościoła.
Powietrze było gęste od kadzidła, przez co trudno było oddychać. Stałam w swojej brzoskwiniowej sukni, drżąc ze strachu i niepewności.
Reszta ceremonii minęła w mgle emocji i zagubienia.
Ledwo pamiętam, jak wypowiadałam przysięgę. Ledwo pamiętam, jak wkładano mi na palec obrączkę.
Myślałam tylko o tym, że wychodzę za mąż za człowieka, którego prawie nie znałam. Za kogoś zupełnie obcego.
Kiedy szliśmy z powrotem przez nawę, czułam na nas wzrok gości. Ich szepty i szmery wypełniały powietrze.
Czułam na plecach karcące spojrzenie dziadka lorda Dariusa. Jego cichy osąd bardzo mi ciążył.
Wyszliśmy z kościoła i wsiedliśmy do czekającego powozu, który miał nas zabrać na przyjęcie. Usiadłam naprzeciwko lorda Dariusa. Ani razu nie spojrzeliśmy sobie w oczy.
Jazda przebiegła w ciszy, napięciu i dyskomforcie. Czułam się jak więźniarka prowadzona na swoją egzekucję.
Gdy dotarliśmy do sali weselnej, powitało mnie morze nieznajomych twarzy. Wszyscy patrzyli na mnie z ciekawością i litością.
Wiedziałam, że wszyscy o tym rozmawiają. Zgadywali, dlaczego Meredith uciekła i jak doszło do mojego nagłego ślubu z lordem Dariusem.
Próbowałam się uśmiechać i być uprzejma. Czułam się jednak jak oszustka, która tylko udaje, że wszystko jest w porządku.
Tymczasem lorda Dariusa nigdzie nie było. Zniknął, zostawiając mnie samą w tym obcym i wrogim miejscu.
Chciałam stamtąd uciec. Zostawić to życie, które wybrałam, ale wiedziałam, że nie mogę.
Małżeństwo zostało zaaranżowane przez nasze rodziny jako polityczny sojusz dla wzmocnienia rodów. Byłam tylko pionkiem w ich grze i nie było stąd ucieczki.
W miarę upływu nocy stawałam się coraz bardziej przygnębiona.
Nie tak wyobrażałam sobie swój własny dzień ślubu. Nie takiego życia pragnęłam.
Tkwiłam w pozbawionym miłości małżeństwie. Zmuszono mnie do ślubu z mężczyzną, który zdawał się czuć do mnie niechęć. A wszystko to w imię honoru rodziny.
Jednak mimo rozpaczy wiedziałam, że muszę być silna. Nie mogłam poddać się użalaniu nad sobą ani żalowi.
Musiałam wyciągnąć z tej sytuacji to, co najlepsze, dla własnego dobra i dla dobra mojej rodziny.
Zdjęcie ze ślubu i Scarlett Ravenswood dla pobudzenia wyobraźni.
