Korona Szponów - Hollowborn Lycans I
Autorzy
E. Hereygers
Lektury
17.7K
Rozdziały
71
Myślała, że zna potwory. Dopóki ich nie spotkała.
The Black Skulls byli królami bez koron... pięknymi, brutalnymi i złamanymi przez magię wyrytą w ich kościach. Ich moc parzy. Ich głód nigdy nie słabnie. A gdy raz do nich należysz, bezpieczeństwo przestaje istnieć.
Seria dark romance pełna: – moralnie szarych antybohaterów – obsesyjnej, zaborczej miłości – nierównowagi sił i niebezpiecznego oddania – odnalezionej rodziny skażonej przemocą – wolno budującego się napięcia, które staje się dzikie – oraz bohaterki, która odkrywa, że wybranie potwora może być jedynym sposobem na przetrwanie – mrocznych motywów – seksu
Rozdział 1: Krew na neonach
BECKHAM
Nie pamiętałem, kiedy ostatnio czułem tak silną potrzebę. To nie było tylko pragnienie... to była głęboka, brudna, świdrująca pod skórą potrzeba. Mój Burnmark swędział pod lewą dłonią jak przewód pod napięciem, a Breakmark pulsował zimnem w prawej.
Zawsze tak było, gdy robiło się cicho: wypełniał mnie głód, którego nie potrafiłem nazwać, a mogłem go tylko z siebie wyruchać.
Deszcz moczył ulice Dominion, a światła neonów rozmywały się w kałużach na mokrym chodniku. Powietrze pachniało ozonem, który przenikał wszystko. Każdy cień tutaj mnie znał, każda kamera również.
Bycie Beckhamem Crossem oznaczało, że drzwi się otwierały, drinki lały się strumieniami, a uda same się rozchylały. To nie była tylko kwestia godzin na siłowni czy świetnego garnituru na moich szerokich ramionach, chodziło o imię. Nasze imię. The Black Skulls. Największa i najbardziej niebezpieczna ekipa w mieście. Dominion należało do nas i wszyscy o tym wiedzieli.
W końcu dostrzegłem mój dzisiejszy cel. Niebieska żarówka nad czarnymi drzwiami. Mój bar, moja dawka. W środku gorąc uderzył mnie niczym pięść. Duszące perfumy, mnóstwo potu i basowy rytm dudniący w klatce piersiowej.
Gdy tylko wszedłem do środka, wszyscy zwrócili na mnie uwagę. Niektórzy szybko spuszczali wzrok, inni gapili się zbyt długo. Dwóch facetów na końcu baru wymamrotało moje imię pod nosem jak przekleństwo. Dziewczyna w czerwonej sukience, z długimi blond włosami, wyprostowała się, a jej oczy od razu mnie odnalazły, jakby właśnie na mnie czekała. One zawsze czekały.
Moja reputacja sprawiła, że przyciągałem cipki jak magnes; moja twarz i ciało czyniły mnie bronią. I dzisiejszej nocy zamierzałem znowu z nich skorzystać.
Wystarczyło jedno spojrzenie na korytarz prowadzący do toalet. Blondynka ruszyła za mną, a jej wysokie obcasy stukały o kafelki niczym wystrzały z pistoletu.
Dwie minuty później przyciskała dłonie do ściany w kabinie, a jej czerwona sukienka była podciągnięta do talii. Moje dłonie mocno zacisnęły się na jej biodrach i wszedłem w nią z całą tą wściekłością, która zżerała mnie od środka.
Każde pchnięcie wbijało ją w kafelki, a kabina trzęsła się od uderzeń. Jej ostre i wysokie jęki uciekały z ust, jednak w ogóle nie przebijały się przez mgłę w mojej głowie.
W ogóle o niej nie myślałem. Tylko Burn. Tylko Break. I to pragnienie, by poczuć cokolwiek poza pustką.
Jej słodkie perfumy dusiły mnie w gardle, a pot spływał mi ze skroni na szczękę. Przycisnąłem klatkę piersiową do jej pleców, zaciskając zęby i głośno sapiąc. Moje biodra ruchały ją jak tłok, jakby była tylko ujściem, którego tak bardzo potrzebowałem.
Wstyd pełzał mi pod skórą, ale nie zwalniałem. Wstyd był częścią tego rytuału. Mojego rytuału. To była potrzeba, z której nigdy nie mogłem zrezygnować. Moja klątwa.
„Kurwa! Beckham!” – jęknęła.
Dawałem jej to, czego chciała. Mocniej. Bez litości. Nie obchodziło mnie, czy ktoś nas słyszy, ani że jesteśmy w miejscu publicznym. To musiało się stać i musiało się stać właśnie teraz.
Odchyliłem głowę do tyłu i mocno zacisnąłem oczy. Pod powiekami widziałem tylko wieżowce Dominion, a światła buczały jak neonowy krucyfiks. Swędzenie w dłoni było nie do zniesienia, więc pchnąłem głębiej, starając się to wszystko w niej zakopać, w jej cieple i wilgoci.
Mój telefon zawibrował.
Warknąłem, ale nie przestawałem się ruszać. Telefon zawibrował ponownie, bardzo natarczywie. Moja kieszeń obijała się o jej biodro i wiedziałem, że nie przestanie dzwonić.
Z przekleństwem na ustach wyciągnąłem go jedną ręką, podczas gdy druga wciąż mocno ściskała jej talię, z nawyku nadal poruszając biodrami. Zerknąłem na ekran. Johnny Vega. No jasne.
Odebrałem telefon, a mój głos przypominał ostry warkot. „Co?”
W słuchawce było słychać szum, a potem odezwał się niski i szorstki głos Johnny'ego. Brzmiał na zmęczonego, jakby długo biegł. „Beck. Zaatakowali nas.”
Zastygłem w połowie pchnięcia, ciężko oddychając. „Zaatakowali? Kto?”
„Ktoś zabrał Graysona.”
Mój świat nagle legł w gruzach. Swędzenie, pieczenie i cały ten hałas w mojej głowie... zniknęły. Pozostał tylko lód, gdy jego słowa do mnie dotarły. Mój Burnmark zapłonął gorącem, a Breakmark stał się lodowato zimny.
Dziewczyna jęknęła pode mną, wypięła się i ruchała mnie z powrotem, rozpaczliwie pragnąc tego, co odebrałem jej w połowie pchnięcia. „Nie przestawaj, proszę, Beckham, proszę!”
Nie słuchałem. Moje ciało działało jak maszyna, a moje biodra znów w nią uderzały, jeszcze mocniej i szybciej. Głos Johnny'ego szczekał w słuchawce, ale to było teraz tylko tło. Musiałem skończyć, żeby oczyścić umysł, zanim powróci ta część mnie, która należała do Skulls. Nie mogłem się skupić, kiedy klątwa szalała.
Wbijałem się w nią brutalnymi i bezlitosnymi pchnięciami, a kabina trzęsła się, jakby miała się oderwać od podłogi. Jej głośne krzyki odbijały się echem w moich uszach, granicząc z bólem, ale ja żyłem i ruchałem na tej granicy, tak to już po prostu było.
Moja dłoń mocno zacisnęła się na jej biodrze, aż zbielały mi knykcie. Pochyliłem się nad nią, dysząc w zagłębienie jej szyi, z telefonem przyciśniętym do ucha, podczas gdy Johnny znów coś krzyczał.
Mój wzrok się zwęził, na brzegach było tylko czarno-czerwono. Swędzenie w dłoni sięgnęło zenitu, a zimno w drugiej dłoni cięło jak szkło. Moje ciało napięło się i pękło, a ja wyrwałem się z niej w samą porę, szybko się zwalając, żeby skończyć. Jęknąłem, gdy spuściłem się na dół jej pleców. Było gorąco i brudno; zdobyłem ją na zewnątrz w sposób, na jaki nigdy nie pozwalałem sobie w środku.
Nigdy w środku. Nie w nią. W nikogo. Nie tutaj. Nigdy.
Wzięła urywany oddech i zadrżała, opierając się o ścianę, szepcząc przekleństwo, którego nie usłyszałem. Ja już chowałem kutasa z powrotem do spodni, a moja klatka piersiowa nadal ciężko falowała.
Telefon nadal był przy moim uchu. „Podstaw samochód na Crossing” – warknąłem głośno, przerywając Johnny'emu w pół zdania. „Już jadę.”
Nie patrzyłem na nią. Nie obchodził mnie brud spływający po jej plecach, rozmazana szminka na policzku, ani głód w jej głosie.
Popchnąłem drzwi kabiny i wyszedłem na korytarz, do którego przez rozbitą szybę wpadało światło neonu. Przeklęty drapieżnik zniknął, został tylko Skull.
A Grayson gdzieś tam był. Porwany.
To oznaczało, że dzisiejszej nocy krew spłynie ulicami Dominion. Mój drugi znak piekł, bo był gotowy na zabijanie.
