Królewskie Dziedzictwo Nowela: Królewskie Próby
Autorzy
Emily Goulden
Lektury
31,1K
Rozdziały
8
Zanim Caspian Storm został królem królestwa wilkołaków, był po prostu księciem – średnim synem królowej Lydii i króla Zeke'a, wciąż szukającym swojego celu w życiu. Jego starszy brat, Malcolm, nie miał takich wątpliwości. Jako najstarszy z książąt wierzył, że tron należy mu się z racji urodzenia. Ich młodsza siostra, Alice, cieszyła się pozycją rozpieszczanej księżniczki. Od dzieciństwa Malcolm i Caspian byli nierozłączni – bracia, partnerzy w sparingach, powiernicy i najlepsi przyjaciele. Obaj wierzyli, że to Malcolmowi pisane jest panowanie. Dlaczego więc tak się nie stało?
Akcja toczy się przed częścią nr 9, The Lonely Rogue, i po opowiadaniu Love Within the Realm.
Rozdział 1
Księga 13: Królewskie Próby
— Ha! Znowu cię mam! To już dwanaście — ucieszył się Malcolm, ocierając pot z czoła.
Caspian przewrócił oczami na starszego brata, zrywając się z maty. — Jedenaście. Ten się nie liczył. Byłem rozproszony — mruknął Caspian.
— Liczy się. Musisz nauczyć się czujności i skupienia, nawet gdy obok przechodzą ładne dziewczyny — powiedział Malcolm, szturchając Caspiana w ramię.
— Nieważne. Miałeś szczęście — parsknął Caspian, podnosząc ręcznik i wycierając łopatki oraz kark.
Malcolm zaśmiał się i podniósł obie ich koszulki, rzucając jedną Caspianowi. Cas wciągnął cienką bawełnianą koszulkę w serek i wygładził ją na swoim dobrze wyrzeźbionym brzuchu. Malcolm zrobił to samo. Następnie wyciągnął butelkę wody z małej lodówki w siłowni.
— Musimy wracać. Mama urwie nam głowy, jeśli spóźnimy się na to spotkanie — powiedział Mal.
— Mama urwie głowę tobie. Ja nie jestem następnym w kolejce do tronu — uśmiechnął się krzywo Cas.
— Tego nie wiesz. Wciąż mamy przed sobą Próby — powiedział Mal, gdy dwaj bracia ruszyli z powrotem w stronę pałacu.
— Masz to w kieszeni, nie bądź skromny — zażartował Cas.
Malcolm roześmiał się, ale nie odpowiedział. Obaj szybko przeszli przez teren oddzielający siłownię od pałacu, witając po drodze strażników.
Lokaje przy głównych drzwiach otworzyli je szeroko na widok zbliżających się książąt. Skłonili głowy, gdy bracia przechodzili obok.
Mal i Cas pospieszyli przez marmurowe korytarze. Kierowali się w stronę gabinetu swojej matki.
W gabinecie królowej Luny Lydii znajdowali się przedstawiciele kilku wiosek z obrzeży królestwa.
Królewskie miasto i wioski znajdowały się pod czujnym okiem pałacu. Ponieważ jednak liczba ludności rosła, budowano więcej domów coraz dalej. Dlatego pojawiła się potrzeba wyboru nowych, lokalnych przywódców.
Każda z pięciu głównych wiosek głosowała na swoich przedstawicieli. Byli oni wysyłani do pałacu, aby król i królowa ich zaakceptowali. Mieli otrzymać tytuły lordów i dam. Mieli też zostać oficjalnymi zarządcami swoich wiosek.
Caspian i Malcolm zapukali do drzwi gabinetu przed wejściem. Przywitały ich trzy damy, dwóch lordów oraz ich matka. Królowa miała bardzo niezadowolony wyraz twarzy.
— Jak to dobrze, że do nas dołączyliście, książę Caspianie, książę Malcolmie — westchnęła królowa Lydia.
— Przepraszamy za spóźnienie. Załatwialiśmy ważne sprawy — skłamał gładko Malcolm. Zignorował fakt, że nadal byli spoceni i mieli na sobie dżinsy oraz zwykłe koszulki. Ich włosy również były w całkowitym nieładzie.
— Dziękujemy, że zechcieliście się z nami spotkać, Wasze Królewskie Wysokości — powiedział jeden z lordów, z szacunkiem pochylając głowę.
Malcolm i Caspian skinęli głowami i usiedli na swoich krzesłach. Czekali, aż matka dokończy przemówienie, które jej przerwali.
— Skoro wszyscy już tu są, możemy przejść do prezentacji — powiedziała królowa Lydia. Wciąż patrzyła na synów z niezadowoleniem.
— Lord Bishop będzie zarządcą wioski Westgate. Lord Zac będzie zarządcą wioski Blue Bird. Dama Gabrielle będzie zarządczynią wioski Scarlet. Dama Marybelle będzie zarządczynią wioski Hopewell. Z kolei dama Kennerly będzie zarządczynią wioski Starshine.
— Gratuluję wyboru na przywódców przez wasz lud — powiedział Malcolm.
— Zorganizujemy tu dziś wieczorem ceremonię, aby oficjalnie mianować was zarządcami waszych wiosek. Wyślemy też z wami do domów przedstawicieli korony. Dzięki temu będziecie mogli zorganizować własne uroczystości u siebie — ciągnęła królowa Lydia.
— A książęta osobiście odwiedzą każdą z waszych wiosek. — Królowa Lydia posłała synom ostre spojrzenie. Mówiło ono wyraźnie, że to nie jest prośba, lecz rozkaz ich królowej. Oczywiście, chłopcy zamierzali posłuchać.
— Dziękujemy, Wasza Miłość — odpowiedział lord Zac.
— Gdybyśmy tylko wiedzieli, kiedy książęta przybędą, moglibyśmy poczynić dla nich odpowiednie przygotowania — powiedział lord Bishop.
— Żadne przygotowania nie będą konieczne — powiedziała królowa Lydia. Wtedy właśnie chłopcy zyskali pewność, że są karani za swoje spóźnienie.
— Oczywiście, nie wymagamy żadnego specjalnego traktowania — dodał Malcolm, próbując odzyskać łaski matki.
— Z przyjemnością zobaczymy wioski w ich naturalnym stanie — kontynuował Caspian.
Lordowie i damy spojrzeli po sobie, jakby nie zrozumieli jakiegoś ukrytego żartu. Nic jednak nie powiedzieli.
— Proszę, cieszcie się atrakcjami zaplanowanymi na resztę dnia. Ceremonia rozpocznie się punktualnie o siódmej — powiedziała królowa Lydia i posłała synom kolejne wymowne spojrzenie.
— Dziękujemy, pani — powiedziała dama Gabrielle i jako pierwsza podniosła się z miejsca.
Gdy lordowie i damy opuścili gabinet, królowa Lydia wyładowała swoją wściekłość na młodych książętach. — Co jest z wami nie tak? — warknęła.
