Kroniki wilkołaków Książka 3
Autorzy
Veronica
Lektury
30.8K
Rozdziały
30
W świecie, gdzie wilkołaki, czarownice i ludzie współistnieją w kruchej równowadze, Ekon budzi się na polu bitwy, niezdolny do powrotu do ludzkiej postaci i rozpoczyna desperackie poszukiwania swojej partnerki, Bambi. Tymczasem Bambi i jej grupa znajdują schronienie na Alasce, tylko po to, by odkryć, że wojna jest daleka od zakończenia. Gdy mroczne rodzinne sekrety wychodzą na jaw, a potężni wrogowie wyłaniają się na powierzchnię, Ekon i Bambi muszą podążać zdradliwą ścieżką pełną magii, zdrady i miłości. Czy uda im się pokonać cienie przeszłości i zapewnić sobie wspólną przyszłość?
Druga szansa
EKON
Wziąłem oddech i poczułem ostry zapach spalonego ciała i zaschniętej krwi.
Ciemność.
Próbowałem się ruszyć, ale tkwiłem w miejscu.
Zimno.
Cisza.
Byłem sam.
Bambi.
Moja towarzyszka.
Chciałem wypowiedzieć jej imię, ale mój głos wydawał się tak odległy. Był zagubiony gdzieś wewnątrz mojego ciała.
Gdzieś wewnątrz mojego wilka.
Ale jak to możliwe?
Ostatnią rzeczą, jaką zapamiętałem, było znalezienie się w środku epickiej bitwy. Wilkołaki walczące zębami i pazurami z czarownicami i łotrami.
A teraz...
Nic.
Nadal byłem w swojej wilczej formie i nie mogłem poruszyć szyją, ale moje oczy wyczuły słaby ślad światła. Moja łapa wbiła się pazurami w zimne ciało.
Druga łapa wystrzeliła w górę, jakbym płynął ku powierzchni.
Z całych sił zbliżałem się do szczytu tej gnijącej pustki.
Z początku było to trudne, jak wyrwanie śpiącego umysłu z duszącego koszmaru.
Wiedziałem jednak, że jestem prawie na miejscu. Lekki wietrzyk owiewał moją twarz, napełniając mnie determinacją.
Jedna noga.
Potem druga.
Wdychałem kolejny zjełczały zapach i otworzyłem usta, wypuszczając udręczone warknięcie.
Każdy mięsień w moim ciele palił w proteście, gdy chwyciłem szczyt stosu i wyrwałem się na wolność.
Chmury przykryły księżyc, rzucając cień na całą ziemię.
Próbowałem zmienić się w swoją ludzką formę, ale nic się nie stało. Moje futro pozostało nietknięte, a pazury i kły nie schowały się.
Drzewa stały na obrzeżach – ciemni wartownicy czekający na kolejny rozkaz.
Przeskanowałem okolicę, zauważając coś, co wyglądało na pagórki i trawiaste kopce. Ale wtedy zdałem sobie sprawę, czym one były...
To były ciała.
I były wszędzie.
Większość trupów była stłoczona w małe sterty rozsiane po polu. Wyglądało to tak, jakby tornado przeszło i rozrzuciło żołnierzy po całej dżungli.
Moje wilcze oczy mogły dostrzec udręczone miny i ból na ich zimnych twarzach.
Żołądek mi się ścisnął i zmusiłem się do spojrzenia na ziemię pod stopami.
Stałem na szczycie wzgórza z trupami.
Bogini.
Moje oczy przeszukiwały otwartą przestrzeń, ale nie było żadnego ruchu. Jedynie lekki szelest liści, gdy wiatr przewiewał przez pole umarłych.
W oddali rozpoznałem masywne wzgórze z niesamowitą poświatą emanującą z małej jaskini.
Czy już tam kiedyś byłem?
Czy znajdę tam moją towarzyszkę, czekającą na mnie?
Ruszyłem w stronę wzgórza, stąpając po trupach.
Po raz kolejny przeżyłem rzeź.
Byłem sam. Ale musiałem znaleźć drogę powrotną do domu.
Musiałem znaleźć drogę powrotną do Bambi.
BAMBI
– Udało nam się! – krzyknęła Ela.
Wzięłam oddech i otworzyłam oczy.
Ela miała rację, udało nam się wrócić do domu. Rzeczywiście byliśmy bezpieczni i zdrowi, w bibliotece.
Tyler wywiązała się z obietnicy i po bitwie wyprowadziła nas w bezpieczne miejsce.
Naprzeciwko mnie widziałam Maxa, Elę i Huntera. Wyglądali na zgarbionych i zdezorientowanych, jakby wciąż próbowali przypomnieć sobie sen po przebudzeniu...
Max skoczył na nogi i popędził w moją stronę, przyciągając mnie do siebie.
– Nie mogę w to uwierzyć! – krzyczał. – Przez sekundę myślałem, że jesteśmy skazani na zagładę.
– Mówiłam ci, że mam wszystko pod kontrolą – powiedziała chłodno Tyler.
Wyrwałam się Maxowi i skierowałam się w stronę Eli, która na kolanach kołysała bardzo zmęczonego Huntera.
– Witaj w domu – przywitała się Ela.
Hunter skinął głową, nie był w stanie mówić. Jego oczy mrugały, jakby walczył o zachowanie przytomności.
Mogłam dostrzec iskrę nadziei w oczach Eli. Radość, że ona i Hunter są bezpieczni, teraz gdy znaleźli się na Alasce.
Przeszli przez piekło i razem je przetrwali.
Ale w naszej grupie brakowało jednej osoby.
Ekona...
Spojrzałam na Tyler i przyłapałam ją na tym, że wpatruje się we mnie z rezygnacją. Jakby czytając w moich myślach, powiedziała smutno
– Przykro mi.
– Musimy wrócić! – krzyknęłam bez wahania.
Grupa spojrzała na mnie, jakbym kazała im iść na pewną śmierć.
– Nie było innego wyjścia – wyjaśniła Tyler. – Przypięczętowalibyśmy nasz los zostając tam.
Max wyciągnął rękę, próbując mnie pocieszyć, ale wyrwałam mu się.
– Zostawiliśmy go na pewną śmierć – wyznałam. – Mojego towarzysza. Moje serce.
Upadłam na dywan, na ramionach czując ciężar straty.
Ale kiedy pomyślałam o Ekonie, poczułam przypływ energii. Jakby jego słabo bijące serce powoli wchodziło w rytm z moim.
On wciąż żył!
Ale nie było gwarancji, że tak pozostanie...
– Nie mogę cię zabrać z powrotem – powiedziała Tyler. – Nie teraz. Moje ciało musi się zregenerować po teleportacji na tak dużą odległość.
Spojrzałam w jej oczy, zrozpaczone i wyczerpane.
Miała rację. Nawet gdybyśmy mogli wrócić na pole bitwy, byliśmy zbyt zmęczeni, by walczyć.
Poza tym, prawda była zbyt bolesna, by ją zaakceptować. Ekon zagubił się wewnątrz swojego wilka i nie było wiadomo, czy kiedykolwiek uda mu się z niego wydostać.
Max i Tyler pomogli mi stanąć na nogi, gdy nagle otworzyły się drzwi do biblioteki. Stał w nich beta Ryland, wpatrując się w nas z niedowierzaniem.
– Jasna cholera – wykrzyknął. – Przybyliście w samą porę.
– Co się stało? – zapytał Max.
Ryland uśmiechnął się i ruszył do okna. Odsunął zasłony z ogromnych okien biblioteki i wszyscy zebraliśmy się wokół niego.
Liczni agenci rządowi poruszali się pospiesznie dookoła kompleksu, pakując wszystko do środka swoich pojazdów.
– Wyjeżdżają – powiedziałam, zszokowana. – Ale... dlaczego?
Ryland wzruszył ramionami, patrząc mi w oczy.
– Wygraliśmy – odpowiedział. – Druga Wielka Wojna już się skończyła.
Spojrzałam na Maxa, jednocześnie podekscytowanego i niepewnego. Wciąż było zbyt wiele połamanych kawałków, które należałoby naprawić.
Czy to naprawdę możliwe, że możemy odbudować się tak szybko po tym, jak wszystko się rozpadło?
Ale pozbieranie się będzie musiało poczekać...
...Dopóki mój towarzysz nie będzie bezpieczny ze mną w domu, w moich ramionach.
ELA
– Nie idźcie zbyt szybko – błagałam.
Służący nieśli Huntera po korytarzu na prawdziwych noszach. Koniec prowizorek z liści i gałązek.
Wyglądał jak trup, który został podgrzany w mikrofalówce. Jego policzki obwisły, a worki pod oczami uwydatniły to, że od tygodni nie miał porządnego snu.
Wróciłam myślami do naszej podróży i potrząsnęłam głową. Musiały minąć miesiące, odkąd ostatnio był w stanie odpocząć.
Służba skręciła za róg, a nosze uderzyły w ścianę, powodując rozpaczliwy jęk Huntera.
Skrzywiłam się i poczułam, że krew się we mnie gotuje.
– Ostrożnie! – upomniałam.
W końcu dotarliśmy do ambulatorium kompleksu, gdzie położyli go na dużym łóżku szpitalnym.
Wyglądał na małego i słabego.
Wąchacz cip, plaga watahy… zły chłopak z jeszcze gorszą reputacją.
Wszystko to nie miało znaczenia, gdy leżał przede mną nieprzytomny.
Nasza podróż zaprowadziła nas z gór Austrii do dżungli Ameryki Południowej. Po drodze odnaleźliśmy w sobie wsparcie; to stworzyło iskrę w naszym związku, której wcześniej brakowało.
Jako para przeżyliśmy wzloty i upadki, co tylko zbliżyło nas do siebie. Nawet kiedy zostaliśmy odcięci od naszych przyjaciół i rodziny...
Wiedziałam, że jeśli sobie z tym poradzimy, to przetrwamy wszystko.
Hunter ponownie poruszył się na stole.
Lekarz i jego asystenci pracowali zawzięcie, usuwając jego poszarpane ubranie i podłączając go do kroplówki, aby przywrócić mu krążenie.
Wojna zabrała mi prawie wszystko. Ale moja nadzieja pozostała...
Hunter może się zmienić. Wierzyłam w to, nawet jeśli nikt inny w to nie wierzył.
Kiedy przygotowywano go do operacji, czułam niepewność.
W końcu razem mogliśmy zacząć nowe życie.
Ale czy Hunter przeżyje, żebyśmy mogli zacząć od początku?
EKON
Czułem jej zapach.
Moja siostra.
Devina.
Z każdym krokiem była coraz bliżej.
Spojrzałem na masywne wzgórze, spowite w cieniu. Małe światełko migotało wewnątrz jaskini, kusząc mnie, bym podszedł bliżej.
Wszedłem do środka, a zapach Deviny był mocniejszy niż kiedykolwiek.
Towarzyszyła jej silna woń spalonego ciała i gorzki odór, który zapachem przypominał śmierć.
Matthias.
Moje rodzeństwo odebrało mi wszystko. To była moja ostatnia szansa, by zmienić bieg wydarzeń i na nowo napisać nasze losy...
Kroki odbijały się echem od kamiennych ścian, gdy zbliżały się odległe postacie. Skryłem się w cieniu i obniżyłem ciało do ziemi.
W miarę, gdy przybliżały się, zdałem sobie sprawę, że znam jedną z czarownic...
Holly!
Prawie ryknąłem na młodą wiedźmę, ale szybko się powstrzymałem.
Przypomniałem sobie coś z bitwy...
Holly z uśmiechem na twarzy wysadziła mnie w powietrze.
Przeszła obok miejsca, w którym byłem, i przez sekundę zawahała się, jakby wyczuwała moją obecność...
Potem poszła dalej ze swoją złą towarzyszką, aż obie zniknęły za rogiem.
Nie zasłużyła na to. Wszystkie okropności, których była świadkiem, bledną w porównaniu z byciem akolitą Deviny.
Jeśli pomogę Holly wydostać się spod kontroli złej czarownicy, to jej moce wystarczą, bym mógł dokonać zemsty na moim rodzeństwie.
Potrząsnąłem głową i zacisnąłem zęby.
Teraz nic nie mogę zrobić. Ale niedługo po nią wrócę. Ona była jedyną osobą, z pomocą której mogłoby mi się udać...
Trzymając się cieni, szłem dalej w głąb jaskini.
W oddali słyszałem słabe głosy, stały się wyraźniejsze, gdy się zbliżałem.
– Nic nie straciliśmy – powiedziała Devina. – Tak naprawdę jestem potężniejsza niż kiedykolwiek.
Zobaczyłem moje rodzeństwo w małej alkowie. Matthias leżał na łóżku, jego skóra wisiała na nim jak nigdy dotąd.
Jego ciało nadal się topiło, a on nie mógł nic zrobić, by to zatrzymać.
– Wszystko dzięki alfie Leonardo – zachrypiał Matthias. – Pieprzony kundel.
Devina i Matthias zaśmiali się złowieszczo.
– Szkoda, że uciekł jak tchórz – uśmiechnęła się. – Nienawidzę, kiedy zmieniają zdanie.
– Jesteś potężniejsza – powiedział z ostrym kaszlem. – Ale co ze mną? Przybycie Kongresu Nadprzyrodzonych pokrzyżowało nasze plany!
Uderzył dłonią o stolik obok, rozbijając go. Matthias jęknął z bólu i wycofał rękę.
Był słaby...
Zbyt słaby, by walczyć...
– Chcę, żeby tak myśleli – powiedziała szyderczo Devina. – Ale nie zapominaj, że mam moc Joan Cabot.
– Więc kurwa co? – Matthias splunął.
– Nie rozumiesz tego, drogi bracie? – zapytała. – Z mocą mojej przodkini, może mnie pokonać tylko czarownica z tej samej linii krwi.
Spojrzał na nią i spróbował się uśmiechnąć, ale skóra wokół jego ust tylko ociekała przy tej próbie.
– Jesteś ostatnią żyjącą czarownicą w naszej rodzinie – powiedział.
– I wkrótce będziemy mieli kolejne spotkanie rodzinne – odpowiedziała Devina. – Wtedy zostaniemy tylko my dwoje.
Poczułem, jak futro jeży mi się na ciele i pomyślałem, że podszedłem zbyt blisko. Zacząłem wycofywać się z alkowy, kiedy zorientowałem się, że Devina nie stoi już obok Matthiasa.
– No, no, no...
Obróciłem się i wziąłem gwałtownych wdech...
Stała za mną ze skrzyżowanymi ramionami, z niegodziwym uśmiechem na twarzy.
– Skoro mowa o zjazdach rodzinnych – wysyczała. – Witaj z powrotem, bracie.
