Willowbrook Tom 3: Miłość w Lazy Duke
Autorzy
Kerry Kennedy
Lektury
98.4K
Rozdziały
63
LOVE AT LAZY DUKES skradnie Twoje serce (choć najpierw może wymierzyć ci cios lub dwa).
Ona jest dziką mistrzynią barrel racingu z ogniem w oczach. On jest mrukliwym kowbojem, który prowadzi lokalny bar. Ich przeszłość? Skomplikowana. Ich chemia? Nieunikniona.
Kiedy Montana wraca do miasta, ostatnią rzeczą, jakiej pragnie, są kłopoty – a zwłaszcza takie, które wyglądają jak Abe Duke. Ale iskry lecą, emocje biorą górę, a miłość może okazać się największym rodeo ze wszystkich.
Jeśli kochasz małomiasteczkowy klimat, slow burn, cięte riposty i kowbojów, którzy przepadają bez pamięci, to książka dla Ciebie.
Wróciła do miasta, by ścigać się na arenie – a nie lądować w łóżku z gburowatym kowbojem, który złamał jej serce.
Montana jest dzika, błyskotliwa i niemożliwa do zignorowania. Abe jest mroczny, zbudowany jak grzech i posiada jedyny bar, w którym przysięgała nigdy więcej nie stawiać stopy. Szkoda tylko, że iskry strzelają mocniej niż letnie ognisko, gdy tylko znajdą się w jednym pomieszczeniu.
Wrogowie? Absolutnie. Kochankowie? Z czasem. Kłopoty? O, zdecydowanie.
Wrogie spojrzenia zmieniają się w niegrzeczne myśli w tym gorącym małomiasteczkowym starciu. On to czysta determinacja. Ona to żywy ogień. Razem? Są wybuchowi.
Łap kowbojki i przygotuj wachlarz – będzie ci potrzebny.
Rozdział 1: Bud, tequila i gniewne spojrzenie
MONTANA
„WYNOŚ SIĘ. JUŻ!” mówi głośno.
„O rany, nie zaczynaj ze mną znowu tego gówna.” Jaki ten facet ma problem? Zachowuje się jak pieprzony dupek. Jestem spragniona, zmęczona i chcę tylko cholernego, zimnego piwa. Czy to tak wiele?
„To jest bar, prawda, dupku?” mówię, ignorując go i siadając przy barze. „Na zewnątrz jest napisane Lazy Duke’s, więc zgaduję, że to wodopój.” Przesuwam tyłek, żeby wygodnie usiąść na wysokim, sosnowym stołku.
Muszę przyznać, że jest całkiem gorący w taki duży, szorstki, zrzędliwy i dupkowaty sposób. Jego ciemnobrązowe włosy są związane w męski koczek, a na kwadratowej szczęce widać ładnie przyciętą brodę. Mm, lubię zarost u mężczyzn, ale ten tutaj? Zapomnij. Jego nastawienie jest do bani.
„Prosiłem, żebyś tu więcej nie przychodziła po tym, jak sprowokowałaś moich stałych bywalców do bójki” mówi, piorunując mnie wzrokiem, a jego policzki są lekko zaczerwienione. Przechylam głowę, bo od kiedy to faceci się rumienią? Przynajmniej żaden z tych, których spotkałam. I oblizuje dolną wargę. Chwileczkę, co się z nim dzieje?
„To nie moja wina, że ci twoi zacofani miejscowi chcą się bić o taką ślicznotkę jak ja, prawda?” Przysuwam się bliżej baru. Wszystkie oczy są zwrócone na mnie, czuję to. Jestem nowa w mieście, więc oczywiście wzbudzam największe zainteresowanie. Wcale mi to nie przeszkadza.
„A teraz poproszę butelkę Buda i kieliszek tequili, dzięki, Bear.” Posyłam mu spojrzenie pod tytułem „gówno mnie obchodzi, co mówisz”. O rany, czy jego szczęka właśnie opadła na bar?
„Nie mam na imię Bear. Nie nazywaj mnie tak.” On dosłownie na mnie warczy. Założę się, że w kilka minut jadłby mi z ręki. Jednak on jest ostatnim facetem, którego chciałabym mieć na skinienie palca.
W przeszłości miałam zbyt wiele złamanych serc, żeby teraz w ogóle chcieć zbliżać się do jakiegoś faceta. Nie ma mowy, na jakiś czas zrezygnowałam z mężczyzn. Zwłaszcza z tych przystojnych z tatuażami na potężnych, pięknych bicepsach. Nie odwracam wzroku, patrząc prosto w jego jasnoniebieskie oczy.
„Przestaniesz na mnie warczeć i po prostu podasz mi wreszcie te drinki?” Opieram łokcie na barze. On śledzi każdy mój ruch. Jego spojrzenie chwieje się, gdy przenosi je z moich oczu na moją klatkę piersiową. I dlaczego to sprawia, że czuję coś w podbrzuszu? Niedobrze. Bardzo niedobrze. Weź się w garść, Montana.
Co tu dużo mówić, minęło trochę czasu, odkąd uprawiałam seks. Może moje hormony po prostu szaleją.
„Jeden drink, a potem masz stąd wyjść.” Odwraca się do mnie plecami, przerzucając białą ścierkę przez lewe ramię. Nie mogę powstrzymać się przed zlustrowaniem jego świetnego tyłka w tych obcisłych dżinsach Wrangler, które ma na sobie.
„Hej, nie traktuj tak nowo przybyłych” mówi jakaś ślicznotka, stając obok mnie. Unoszę na nią brew.
„Cześć, jestem Daisy” mówi i wyciąga rękę.
Okej, ja też nie należę do przyjaznych osób. Pomyślałam, że powinnam o tym wspomnieć. Startuję w wyścigach rodeo i jestem w mieście tylko na najbliższe zawody, które odbędą się za tydzień. To, i fakt, że mój stary Chevy, który należał kiedyś do dziadka, zepsuł się i jest właśnie sprawdzany w miejscowym warsztacie.
Cała ta sytuacja jest bardzo kłopotliwa. Zazwyczaj trzymam się z dala od miast i śpię w jakimś motelu.
„Montana” odpowiadam oschle, zostawiając jej dłoń w powietrzu.
Mimo to uśmiecha się słodko. „Uwielbiam to imię. Czy naprawdę pochodzisz z Montany?” pyta.
Mój drink ląduje na barze z głuchym uderzeniem. Szlag by to, o co chodzi temu facetowi? No dobra, ostatnim razem, gdy tu wpadłam, wkurzyłam kilku facetów do tego stopnia, że dwóch jego stałych bywalców zaczęło się lać, a on mnie wyrzucił. Nic na to nie poradzę. Z jakiegoś powodu bycie sobą po prostu wkurza mężczyzn.
„Nie” odpowiadam krótko, ponieważ nie mam ochoty na pogawędki. Poza tym nie chcę, żeby ktokolwiek wiedział, kim naprawdę jestem ani skąd pochodzę. Montana z rodeo, która daje popalić na torze, to imię, którym się posługuję, i to mi wystarczy. W przeciwnym razie ludzie zaczną mnie traktować inaczej.
„W porządku, to jak długo zostajesz w naszym uroczym miasteczku Willowbrook?” Rany, ale ona jest uparta.
„Niedługo.” Czy ona daje za wygraną? Skądże.
„Cóż, jak mówiłam, mam na imię Daisy. Tamten to Deacon, mój narzeczony. Jest tutejszym szeryfem. A to” wskazuje na piękną kobietę o kasztanowych włosach „to moja przyszła szwagierka, Sage. Obok niej siedzi mój brat, Logan.”
Zapada niezręczna cisza, podczas gdy ja kiwam głową na znak, że zrozumiałam, i biorę duży łyk mojego zimnego piwa.
„Chciałabyś do nas dołączyć?” Jej głos jest słodki i już widzę, że ta cała Daisy to jedna z tych dobrych osób w życiu. Założę się, że łączy ze sobą wielu ludzi, ale ja nie szukam przyjaciół.
„Nie, jest okej, dzięki, Daisy. Dokończę drinka i spadam stąd, tak jak chce tego ten wielki, zrzędliwy dupek.”
Daisy chichocze. „Abe nie jest zrzędliwy, po prostu dzisiaj zachowuje się jak dupek. Prawda, Abe?”
Abe burczy i idzie obsłużyć kogoś na drugim końcu baru. Patrzy na mnie, mrużąc oczy. Odpowiadam mu równie wrogim wzrokiem, powstrzymując dziecinną chęć pokazania mu języka. Moje oczy znów zaczynają błądzić, przyglądając się jego szerokim ramionom i wąskiej talii.
„Cóż, jeśli zmienisz zdanie, tam właśnie będziemy. Byłoby miło cię poznać, Montana, póki wciąż jesteś w mieście” mówi Daisy.
Kiwam krótko głową. Ona łapie aluzję i odchodzi, zostawiając mnie przy barze. Wygląda na to, że zostaję w mieście, a wciąż muszę znaleźć jakieś miejsce do spania.
Boże, to był długi dzień. Najpierw awaria Chevy'ego mojego dziadka, potem spacer do warsztatu, żeby ktoś przyjechał i go odholował, a potem spacer do baru. Muszę też znaleźć nocleg.
Zmęczenie uderza we mnie jak tsunami, gdy wypijam piwo i jednym haustem wlewam w siebie tequilę. Ciepło uderza w tył mojego gardła, a gorycz sprawia, że drżę.
„Ej, ty” krzyczę do faceta za barem o imieniu Abe, który rozmawia z ładną kobietą na końcu. Najwyraźniej z nim flirtuje, sądząc po tym, jak okręca sobie ciemne włosy na palcu. Przewracam oczami. On podnosi wzrok.
„Czego znowu chcesz?” Urocze, prawda? Widziałam lepsze maniery u kozy.
„Są tu w okolicy jakieś miejsca, gdzie mogłabym się zatrzymać?”
Krzyżuje swoje wielkie ramiona na szerokiej klatce piersiowej. „Potrzebujesz pokoju?”
„No raczej. Nie pytam dla sportu.” Dupek!
„Z tego co wiem, przez dożynki wszystkie pokoje w naszych pensjonatach są zarezerwowane. Czekaj chwilę.” Odwraca się tam, gdzie siedzi Daisy i jej przyjaciele.
„Daisy, masz chwilę?” woła.
„Jasne” odpowiada, wstając i wracając do nas ze swoim słodkim uśmiechem na twarzy. „O co chodzi, Abe?”
„Ta kobieta potrzebuje pokoju. Znasz jakieś wolne miejsce?”
Daisy marszczy brwi. „O tej porze roku wszędzie będzie pełno.” Patrzę, jak puka się palcem w wargę. Typowe, że w dniu, w którym mój wóz zepsuł się na dobre, nie mogę znaleźć pokoju. Wiedziałam, że powinnam była trzymać się z dala od miasta.
„Hej, czekaj. Przecież ty masz dużo wolnych pokoi, prawda?” mówi do Abe'a.
W mojej głowie zaczynają dzwonić dzwonki alarmowe. To nie jest dla mnie dobre rozwiązanie. Sądząc po jego złośliwym grymasie, jemu też to nie pasuje.
„One nie są na wynajem, Daisy” mówi stanowczo.
„Oj, przestań, Abe. Gdzie podział się twój dobry duch? Musisz pomóc dziewczynie w potrzebie. Montana potrzebuje pokoju. Masz ich mnóstwo.”
„Powiedziałem” mówi niskim pomrukiem „że nie są na wynajem.”
Daisy cicho wzdycha. O tak, widzę, że potrafi owinąć sobie każdego faceta wokół małego palca. Mimo to Abe stoi z założonymi rękami i grymasem na twarzy.
„Daisy, nie” mówi. Dobrze, bo ja też nie chcę być nigdzie blisko niego. Wolałabym przejść te pięć mil z powrotem za miasto i wynająć pokój w motelu. Zaczynam wstawać. Daisy kładzie delikatną dłoń na moim ramieniu.
„Abe, jeśli nie pozwolisz Montanie zatrzymać się w jednym z twoich pokoi, przysięgam na Boga, powiem twojej mamie, jakim jesteś wrednym, starym dziadem. A chyba nie chcesz, żeby twoja mama wiedziała, że nie byłeś gotów pomóc bezbronnej dziewczynie. Prawda?”
Jego oczy zwężają się. Bezbronna dziewczyna? Nie jestem żadną bezbronną dziewczyną. Jestem zaciętą, niezależną kobietą, która daje popalić na zawodach rodeo. Poza tym, nie chcę się u niego zatrzymywać.
„Słuchajcie, ludzie, to wszystko jest urocze, ale ja spadam” mówię, zostawiając gotówkę na barze.
„Abe” mówi uparcie.
„Niech to szlag, kobieto, w porządku. Może się u mnie zatrzymać!”
