Zorza Polarna: Czerwony Kapturek
Autorzy
C Hyden
Lektury
15.2K
Rozdziały
44
Obraca mnie tak, że plecy opierają się o łuk, a kwiaty jaśminu sypią mi się we włosy. Podtrzymuje mnie jednym ramieniem, a drugą ręką odchyla moją głowę do tyłu, wplatając palce w moje pasma, by obsypać pocałunkami moją szyję. Zatrzymuje się na obojczyku i jęczy cicho.
– Chcę cię, potrzebuję cię – mówi. – Muszę cię naznaczyć.
– Tak – szepczę. – Ale nie w ten sposób.
Porzucona samotnie w lapońskich lasach po wyprawie na zorzę polarną, Charlotte zostaje uratowana przez enigmatycznego właściciela lokalnego rezerwatu wilków. Czując do niego dziwny pociąg, odkrywa, że fragmenty jej przeszłości nie są tym, czym się wydawały, a całe jej poczucie tożsamości zostanie wkrótce wystawione na próbę. Czy zdoła przezwyciężyć strach i pozwoli sobie na miłość? I co rewelacje na temat jej biologicznego ojca oznaczają dla niej oraz dla pozostałego rodzeństwa poczętego z nasienia dawcy?
Rozdział 1: Dziewczyna, która goniła światła
CHARLOTTE
Wpatrując się w swoje odbicie w lustrze w domku w Lapland lodge, muszę się roześmiać. Wyglądam zupełnie jak ludzik Michelin. Jestem pewna, że założyłam na siebie co najmniej piętnaście warstw i ledwo mogę dotknąć palców u nóg, ale mam cholerną pewność, że nie zmarznę podczas dzisiejszej wyprawy. Nie chcę, żeby cokolwiek zepsuło moją szansę na sfotografowanie zorzy polarnej.
Nie widać ani centymetra skóry. Ostrzegano mnie, że temperatura spadnie do co najmniej -20°C, a organizatorzy zapowiedzieli, że będziemy na zewnątrz przez kilka godzin.
Właśnie wtedy wibruje mój telefon: to wiadomość od Sarah, że grupa wycieczkowa zbiera się na zewnątrz. Spieszę się na spotkanie, chwytając torbę z aparatem, dodatkowe ogrzewacze, aby baterie nie zmarzły, oraz telefon, i biegnę przez kompleks lodge z mojego domku do grupy czekającej przy „zorzowych wozach”, jak je nazywają, ciągniętych przez duże skuter śnieżne.
Na przedzie Sarah bezwstydnie flirtuje z organizatorem wycieczki. To ona znalazła tę wyprawę i zarezerwowała ją w mieście, mówiąc mi, że facet, który to prowadzi, jest niesamowicie ciacho i ma nadzieję, że jej się poszczęści.
Kręcę głową, lekko zirytowana; ona ma tu być, żeby mnie wspierać. Mój były rzucił mnie nagle parę tygodni temu, po tym jak poznał na siłowni kogoś, kto, jak to ujął, „lepiej do niego pasuje”, cokolwiek to do cholery ma znaczyć.
Oto więc jestem, mając dwadzieścia cztery lata, singielka i wściekła. W czasach nastoletnich miałam kilku chłopaków, ale te relacje po prostu wygasły, natomiast z moim byłym byłam od studiów i był moim „pierwszym” w wielu kwestiach, więc jego zdrada mocno mnie uderzyła.
To pierwotnie miały być wspólne wakacje na Boże Narodzenie i rozważałam odwołanie wyjazdu, ale to była podróż z mojej listy marzeń i za nic w świecie nie zamierzałam zmarnować pieniędzy, które już zapłaciłam. Na szczęście lodge było w stanie zakwaterować Sarah w innym pokoju, kiedy zaprosiłam ją na jego miejsce, nawet jeśli znajdował się po drugiej stronie kompleksu wypoczynkowego.
Kocham Sarah nad życie, ale zarezerwowałam romantyczny domek z podwójnym łóżkiem i jesteśmy o wiele za stare, by dzielić łóżko tak jak w dzieciństwie, siedząc do północy, chichocząc, opowiadając sobie horrory i podjadając „nocne przekąski”. Uśmiecham się teraz czule, patrząc na Sarah, a potem na przewodnika.
Jest całkiem uroczy (z tego, co widzę spod warstw ubrań, które też ma na sobie), a Sarah od dłuższego czasu jest singielką, więc nie mogę mieć jej za złe, jeśli kogoś pozna. Wszyscy pakujemy się do wozów, Sarah i ja zajmujemy dwa ostatnie miejsca z tyłu, a potem konwój rusza gwałtownie w głąb pokrytego śniegiem lasu.
Scyneria jest oszałamiająca, światła skuterów rzucają cienie na ośnieżone drzewa w ciemności. Wszyscy zdają się rozmawiać przyciszonymi głosami, starając się nie zepsuć magii.
Jedziemy w ciszy, po raz pierwszy po prostu chłonąc spokój nocy, obserwując gwiazdy na czystym niebie i nasze oddechy krystalizujące się na mrozie, podczas gdy od czasu do czasu spłoszony z zarośli zając polarny przebiega nam drogę.
— No dobrze — krzyczy głośno nasz przewodnik, gdy skutery śnieżne wyhamowują — to jest nasz punkt obserwacyjny zorzy polarnej. Wysiadajcie i chodźcie ogrzać się przy ognisku. Mamy gorącą czekoladę i ciastka, a jeśli zmarzniecie za mocno, jest tu mała przeszklona chatka obserwacyjna, w której możecie postać i się rozgrzać. Nie oddalajcie się zbyt daleko od tego miejsca i pamiętajcie, że wyruszamy z powrotem za około godzinę.
— Zorza polarna nie pojawia się co noc i choć w tym tygodniu była dość aktywna, to jakkolwiek chciałbym móc to zagwarantować — bo wtedy byłbym najbardziej dochodowym operatorem wycieczek w Lapland — to wywołuje śmiech zgromadzonej grupy — istnieje szansa, że jej nie zobaczymy, ale mam nadzieję, że i tak wyprawa wam się spodoba i dacie mi pięć gwiazdek w Google. — Wybucha kolejna salwa śmiechu.
Gdy Sarah dostaje swoją gorącą czekoladę, znów podchodzi do przewodnika i zaczyna pogawędkę, podczas gdy ja rozstawiam aparat i statyw, czekając na pojawienie się świateł. Biorę gorącą czekoladę oraz ciastko i czekam sama, ale choć gwiazdy są piękne i robię kilka zdjęć drzew lśniących w blasku ogniska, zorza polarna wciąż się nie pokazuje.
Godzina mija powoli i nadal nie ma śladu świateł. Wzdychając, pakuję sprzęt, gdy zaczynamy wracać do skuterów.
Sarah podbiega do mnie cała podekscytowana, mówiąc, że usiądzie z przodu z Lief, przewodnikiem, bo zdecydowanie zaiskrzyło i jest prawie pewna, że dzisiejsza noc skończy się u niego. Uśmiecham się do niej i życzę jej powodzenia, po czym sama wracam na swoje miejsce z tyłu.
Gdy skutery śnieżne ruszają z powrotem w las, wydaje mi się, że słyszę wycie wilka w pobliżu, a po chwili kolejne wycia w oddali. Lekki dreszcz przebiega mi po plecach.
Mieszkając w Britain, gdzie nie ma niebezpiecznych zwierząt, chyba że liczyć krowy (które najwyraźniej zabijają kilka osób rocznie), zapomniałam, że w takich miejscach samotne wędrówki po lesie nie są bezpieczne.
Jedziemy zaledwie od kilku minut, gdy nagle słychać okrzyki kilku osób z przodu; podnoszę wzrok i widzę, że pojawiła się zorza polarna. To zapiera dech w piersiach — obserwowanie zielonych i fioletowych fal na niebie, ale nie ma mowy, żebym mogła zrobić zdjęcia z jadącego wozu.
Na szczęście skutery ciągnące nas zatrzymują się nagle. Przewodnik wyskakuje i podbiega, mówiąc, że każdy, kto chce zrobić kilka szybkich zdjęć, może śmiało wysiadać i zatrzymają się na dwadzieścia minut, ale nie możemy zostać zbyt długo, bo muszą wracać do miasta.
Chwytam torbę z aparatem i oddalam się kawałek między drzewa, gdzie widzę niewielką polanę, co pozwoli mi uzyskać lepszy kąt na niebo, bez świateł skuterów zakłócających zdjęcia na długim czasie naświetlania.
Zdejmując grube rękawice zewnętrzne, męczę się trochę w cienkich rękawiczkach pod spodem, ale udaje mi się rozstawić aparat i przymocować go do statywu; zaczynam robić zdjęcia, pamiętając o ustawieniu samowyzwalacza.
Wyłączam czołówkę, a potem odsuwam się, by żaden ruch ani nadmiar światła nie popsuły ujęć. Gdy naświetlam kolejną klatkę, słyszę dźwięk odpalanych silników skuterów śnieżnych i pospiesznie pakuję sprzęt.
Kiedy wrzucam go do torby, słyszę głos przewodnika oznajmiający, że są gotowi do drogi, i wagony ruszają z miejsca. Przerażona biegnę w ich stronę, wymachując czołówką i krzycząc, ale przez warkot silników nikt mnie nie słyszy, a oni szybko nabierają prędkości i znikają w oddali.
Przeklinając pod nosem, wyciągam telefon z kieszeni i sprawdzam godzinę. Co do cholery, nie powinni odjeżdżać jeszcze przez pięć minut. Na pewno powiedział dwadzieścia minut, a nie piętnaście.
Odjechali wcześniej, ale dlaczego Sarah nie powiedziała im, że jeszcze nie wróciłam? Mentalnie strzelam sobie w twarz. Oczywiście, siedzi teraz z przodu z przewodnikiem, zupełnie nieświadoma tego, co ja robiłam z tyłu.
Nie sądzę, by starsza para siedząca przede mną w ogóle zauważyła, że tam byłam, a co dopiero, że wysiadłam robić zdjęcia. Szlag, szlag, szlag. Jestem cholerną idiotką, że nie powiedziałam nikomu, że idę na polanę, ale przewodnik też nas nie policzył przy wsiadaniu, tak jak powinien, pewnie rozproszony tym całym flirtowaniem Sarah. Mam totalnie przerąbane.
