Mądra i niewinna dziewczyna mafii
Autorzy
Tasha S
Lektury
19.1K
Rozdziały
92
Dorastała w domu, w którym miłość umarła wraz z jej matką – a dwa miesiące później, pod maską uśmiechu, wprowadziło się do niego okrucieństwo.
W ostatniej klasie liceum Ariana Hale jest niewidzialna z wyboru: genialna prymuska, samouk w dziedzinie informatyki i nauk ścisłych, w tajemnicy gromadząca stypendia, podczas gdy w domu gotuje, sprząta i walczy o przetrwanie w rodzinie, która traktuje ją jak ciężar. Wtedy przypadkiem poznaje prawdę – ojciec planuje wydać ją za mąż natychmiast po ukończeniu szkoły.
Więc Ariana ucieka.
Falszywa data ukończenia studiów. Kłamstwo w paszporcie. Bilet w jedną stronę do Włoch i przyszłość, którą zbudowała własnymi rękami.
Wolność trwa tyle, co jeden lot.
Samolot rozbija się na pustkowiu. Przeżywają tylko trzy osoby. Jedna umiera. Ariana zostaje ze złamaną ręką, w brutalnym krajobrazie, z niebezpiecznym, milczącym nieznajomym z pierwszej klasy – Matteo DeLucą – który okazuje się wszystkim, czego powinna się bać… i jedynym powodem, dla którego wciąż żyje.
Sześć tygodni głodu, deszczu i bolesnej szczerości wykuwa więź, której żadne z nich nie potrafi wyjaśnić. Potem nadchodzi ratunek, a oni rozstają się z niewypowiedzianymi słowami i tajemnicą, która będzie towarzyszyć Arianie przez następną dekadę.
Lata później Ariana wraca do Włoch, odnosi sukcesy w medycynie i strzeże swojego spokoju – aż do momentu, gdy rodzina, przed którą uciekła, dowiaduje się, że ona żyje.
Płatny morderca. Porwanie. Dziecko, które staje się celem.
I mężczyzna, który nigdy nie planował zakładać rodziny – dopóki nie dowiaduje się, że już ją ma.
Teraz Matteo nie goni za miłością.
On wymierza sprawiedliwość.
A każdy, kto podniesie rękę na Arianę, poczuje różnicę na własnej skórze.
Rozdział 1: Dziewczyna, której nikt nie dostrzegał
ARIANA
Dom był pełen śmiechu. Ale żaden z tych głosów nie należał do niej.
Muzyka niosła się echem po wielkiej rezydencji Hale, spływając po schodach aż do kuchni. W powietrzu unosiła się woń drogich perfum i zapach pieczonego mięsa, podczas gdy goście gromadzili się w salonie, rozmawiając głośno i beztrosko.
Ariana Hale stała cicho w progu kuchni, przyglądając się wszystkiemu. Kryształowe kieliszki dzwoniły o siebie, gdy kobiety w eleganckich sukniach śmiały się zbyt głośno.
Mężczyźni w szytych na miarę garniturach dyskutowali o interesach i wakacjach w miejscach, które Ariana widziała tylko w internecie. Nikt nie zauważył dziewczyny stojącej w cieniu. Nikt nigdy jej nie zauważał.
„Gdzie deser?” Ostry głos przeciął kuchnię niczym nóż.
Ariana natychmiast się odwróciła. Jej macocha, Veronica Hale, stała w drzwiach z założonymi rękami, bębniąc niecierpliwie idealnie wypielęgnowanymi paznokciami o łokieć.
„Siedzisz tu całe wieki”, warknęła Veronica. „Goście czekają”.
„Kończyłam ciasto”, odpowiedziała cicho Ariana.
Veronica weszła do kuchni i zaczęła oglądać blat niczym krytyk kulinarny szukający błędów. „Cóż, pośpiesz się”, prychnęła. „I pamiętaj – masz dziś zostać w kuchni”.
„Wiem”. Ariana skinęła głową.
„Dobrze. Nie chcę, żeby moi goście zastanawiali się, dlaczego kręcisz się wokół nich z tą nieszczęśliwą miną”, powiedziała Veronica z satysfakcją w uśmiechu.
Bez słowa odwróciła się i wróciła na przyjęcie. Ariana stała przez chwilę w bezruchu, po czym znów podeszła do blatu.
Ciasto czekoladowe z idealnie nałożonym lukrem stało przed nią; trzy równe warstwy pokryte lśniącym ganache. Spędziła niemal dwie godziny na jego przygotowaniu – nie dlatego, że lubiła piec, ale dlatego, że Veronica wymagała, by wszystko było „idealne”.
Ariana ostrożnie przeniosła ciasto na tacę do serwowania. Nauczyła się piec, gotować i sprzątać, zanim jeszcze skończyła trzynaście lat – nie dlatego, że ktoś ją tego uczył, ale dlatego, że ktoś ją do tego zmusił.
Biorąc głęboki oddech, zaniosła ciasto do jadalni. Gdy weszła, w pomieszczeniu zrobiło się nieco ciszej, nie z szacunku, lecz z irytacji.
Jej przyrodnia siostra, Madison, siedziała u szczytu stołu w otoczeniu czterech koleżanek ze swojej prywatnej szkoły. Miały na sobie błyszczące sukienki, najwyraźniej wracając z jakiegoś wydarzenia.
Madison natychmiast dostrzegła Arianę, a jej usta wykrzywiły się w rozbawieniu. „No proszę, spójrzcie, kto w końcu wyszedł z lochu”, powiedziała głośno Madison.
Jej koleżanki wybuchnęły śmiechem.
Ariana delikatnie postawiła ciasto na stole. „Ostrożnie”, kontynuowała Madison drwiąco. „Jeszcze nas przypadkiem otruje. Zawsze była... dziwna”.
Dziewczyny zachichotały.
Ariana nie odrywała wzroku od ciasta, biorąc do ręki nóż. „Dlaczego ona się tak ubiera?” szepnęła jedna z koleżanek Madison, na tyle głośno, by wszyscy usłyszeli.
Ariana zerknęła na swój strój. Za duży szary sweter. Stare dżinsy. Znoszone trampki. Były wygodne, a co ważniejsze, pozwalały jej stać się niewidzialną.
Madison uśmiechnęła się złośliwie. „Robi to dla uwagi”, stwierdziła. „Wydaje jej się, że jest jakąś tajemniczą hakerką czy coś w tym stylu”.
Kolejna salwa śmiechu.
Po drugiej stronie stołu ojciec Ariany ledwie podniósł wzrok znad swojego drinka. Kiedyś, gdy Ariana była młodsza, Robert Hale śmiał się z nią przy kolacji i pytał o szkolne projekty, nazywając ją swoją „małą geniuszką”.
Ale to było lata temu, zanim zmarła jej matka, zanim pojawiła się Veronica, zanim zaczęły się kłamstwa.
Teraz patrzył na Arianę, jakby była obcą osobą, która jakimś cudem zamieszkała w jego domu.
„Nie stój tak tylko”, warknęła Veronica za jej plecami. „Krój ciasto”.
Ariana usłuchała. Jeden kawałek. Drugi. Trzeci. Poruszała się cicho wokół stołu, stawiając talerze przed gośćmi, którzy nawet nie raczyli zauważyć jej obecności.
„Ona chodzi do publicznej szkoły, prawda?” zapytała Veronicę jakaś kobieta.
Veronica westchnęła dramatycznie. „Tak. Niestety”.
„Dlaczego niestety?” zapytała kobieta.
Veronica posłała Arianie rozczarowane spojrzenie. „Próbowaliśmy szkoły prywatnej”, powiedziała. „Ale niektóre dzieci po prostu... nie pasują”.
Madison uśmiechnęła się złośliwie w stronę swojego drinka.
Ariana dalej kroiła ciasto. Wiedziała, że lepiej nie reagować. Każde kłamstwo Veroniki miało jeden cel: sprawić, by Ariana wyglądała na problematyczną, a Madison na idealną. I o dziwo, to działało. Nawet jej ojciec już w to wierzył.
Gdy ostatni kawałek został zaserwowany, Veronica machnęła lekceważąco ręką. „Możesz już iść”.
Ariana skinęła głową. Nikt nie powiedział dziękuję. Nikt na nią nie spojrzał, gdy wracała do kuchni, ale wolała, żeby tak było. Bycie niewidzialną było bezpieczniejsze.
Po zmyciu naczyń, wytarciu blatów i załadowaniu zmywarki, Ariana cicho przemknęła po tylnych schodach. Muzyka na dole stawała się coraz głośniejsza, ale tutaj, na górze, korytarz tonął w ciszy.
Jej sypialnia znajdowała się na samym końcu. Najmniejszy pokój w domu. Zwykłe białe ściany. Pojedyncze łóżko. Małe biurko. I jedna rzecz, która liczyła się dla niej najbardziej: laptop.
Ariana zamknęła za sobą drzwi na klucz i usiadła. W momencie, gdy ekran się rozświetlił, coś zmieniło się w jej spojrzeniu. Pewność siebie zastąpiła wyczerpanie.
Jej palce zaczęły szybko poruszać się po klawiaturaturze. Linie kodu wypełniły ekran. Zapory sieciowe. Szyfrowanie. Diagnostyka sieci.
W rogu ekranu wyskoczyło powiadomienie. Płatność otrzymana — 1 250 $.
Ariana odchyliła się lekko do tyłu, wpatrując się w tę liczbę. Potem otworzyła kolejny, ukryty folder.
W środku znajdowały się dziesiątki dokumentów. Listy gratulacyjne. Stypendia. Programy medyczne. Uniwersytety z całego kraju. Niektóre z najlepszych uczelni na świecie. Każda z nich oferowała jej pełne stypendium, ale nikt w tym domu o tym nie wiedział. I nigdy się nie dowie.
Otworzyła aplikację bankową. Saldo: 42 680 $.
Cztery lata tajnej pracy jako freelancerka IT. Naprawianie systemów bezpieczeństwa. Tworzenie oprogramowania. Śledzenie luk w zabezpieczeniach. Anonimowi klienci z całego świata. Każdy zaoszczędzony dolar.
Ariana Hale miała dokładnie jeden cel: wolność.
Jej wzrok powędrował na kalendarz przypięty nad biurkiem. Jedna data była zakreślona na czerwono. Zakończenie szkoły — 7 dni.
Siedem dni, dopóki w końcu nie opuści tego domu. Siedem dni, dopóki nigdy więcej nie usłyszy głosu Veroniki. Siedem dni, dopóki okrutny śmiech Madison przestanie odbijać się echem w szkolnych korytarzach. Siedem dni, dopóki nie zacznie życia, które potajemnie budowała od lat.
Ariana otworzyła nowy dokument. W środku znajdował się szczegółowy plan. Bilety lotnicze. Dokumenty podróżne. Potwierdzenia stypendiów. Fałszywa data ukończenia studiów, którą zamierzała podać rodzinie. Każdy szczegół był starannie zaplanowany.
Ponieważ w momencie, gdy przejdzie przez tę scenę, zniknie. Na zawsze.
Na dole przyjęcie stawało się coraz głośniejsze. Muzyka. Śmiech. Ludzie świętujący w domu, który ani razu nie wydał jej się prawdziwym domem.
Ariana powoli zamknęła laptopa. Myśleli, że jest słaba. Myśleli, że jest niewidzialna. Myśleli, że ją złamali. Ale byli w błędzie.
Ponieważ Ariana Hale od lat po cichu budowała swoją ucieczkę. I dokładnie za tydzień, rozpłynie się w powietrzu.
