Nieplanowany partner Książka 2
Autorzy
Lee C Conrad
Lektury
17,8K
Rozdziały
32
Layla, uzdrowicielka w szpitalu dla gatunków nieludzkich, wikła się w sieć zdrady i niebezpieczeństwa, gdy odkrywa, że jej partner, Nate, zdradził jej siostrę. Zdeterminowana, by opuścić stado i zacząć od nowa, Layla dramatycznie zmienia swoje życie, gdy szpital zostaje zaatakowany i spotyka Alfę Axela, swojego prawdziwego partnera. Odnajdując się w nowej rzeczywistości, Layla musi zmierzyć się z przeszłością, bronić nowego domu i nawiązać więź, która może wszystko zmienić.
Mężczyzna z obsesją
Książka 2:Nieplanowane Więzi
HARPER
Stałem przy szklanej ścianie mojej sypialni. Na dworze było ciemno i lało jak z cebra. Zwykle deszcz pomaga mi zasnąć, ale nie tej nocy. Widziałem wyraźnie w ciemności, bo nie jestem człowiekiem. Jestem lykanem, co oznacza, że mam sokoli wzrok w nocy.
Wpatrywałem się w zdjęcie na telefonie. Nie mogłem wybić z głowy jej twarzy, zapachu i głosu. Widziałem ją tylko kilka razy, gdy towarzyszyłem Axelowi na spotkaniach z Czerwonym sabatem.
To był nie lada kłopot. Jestem lykanem, czymś w rodzaju bardzo silnego wilkołaka. Kiedyś ludzie uważali nas za potwory. Teraz różne stworzenia żyją w oddzielnych strefach.
Ale nie o tym rozmyślałem. Myślałem o kobiecie o pięknych zielonych oczach. Przesuwałem kciukiem po ekranie, żałując, że nie mogę jej dotknąć.
Kobieta na zdjęciu jest wampirem. Pochodzi z królewskiego rodu, co oznacza, że jest potężna i niebezpieczna. Wiem to, bo spotkałem takich wcześniej. Ale ona nie jest zwykłym wampirem. Jest moją przeznaczoną partnerką. Czuję przemożną chęć, by ją odnaleźć.
Gdy ją po raz pierwszy zobaczyłem, od razu wiedziałem. Wilkołaki i lykany potrafią rozpoznać swoją przeznaczoną partnerkę. To było ekscytujące, ale jednocześnie smutne.
Pamiętam, jak stałem z Axelem, moim alfą, gdy po raz pierwszy rozmawialiśmy z liderem jej sabatu. Była tam, asystując mężczyznom, jak to zwykle robią wampiry. Odzywała się tylko wtedy, gdy jej ojciec, przywódca, jej na to pozwolił.
Ciężko było skupić się na spotkaniu. Starałem się nie patrzeć na nią zbyt często. Nie chciałem, by ktokolwiek zauważył moje zainteresowanie.
Wampiry nie mają przeznaczonych partnerów, o ile mi wiadomo. Wierzą w bratnie dusze, ale nie przywiązują do tego wielkiej wagi. Wiedzą, że inne stworzenia, jak wilkołaki, mogą znaleźć swoją przeznaczoną partnerkę.
Ale uważam wampiry za okrutne i samolubne. W przeszłości mnie skrzywdziły. Wampiry zabiły moich rodziców.
Gdy różne stworzenia walczyły o terytoria, moje dawne stado zostało wybite. Tylko moja siostra, Grace, i ja uciekliśmy. Uciekliśmy, gdy ojciec nam kazał.
Potem żyliśmy w dziczy, próbując przetrwać. Wampiry lubią pić krew lykanów, więc to było kolejne zagrożenie.
Nie przepadam za wampirami. Zostałem betą największego terytorium wilkołaków i lykanów dzięki przetrwaniu i szczęściu.
Grace i ja mieliśmy szczęście spotkać Axela, gdy tworzył swoje stado. Znaleźliśmy go po ucieczce tamtej nocy. Westchnąłem i odłożyłem telefon.
Myślałem o przeszłości. Przypomniałem sobie, jak inne wilki próbowały porwać Grace. Walczyłem z nimi ze wszystkich sił.
Było ich zbyt wielu i o mały włos nie zginąłem, ale zabiłem większość. Uwolniłem swoją wewnętrzną bestię, co czyni lykany przerażającymi.
Axel usłyszał walkę, przechodząc obok, i przyszedł nam z pomocą. Nie wahał się. Wskoczył do walki i zabił resztę.
Pomogłem, a Grace też próbowała pomóc, mimo że była ranna. Wygraliśmy, i szybko zgodziłem się, gdy Axel zaproponował nam dołączenie do jego stada. Byliśmy młodzi, a Grace potrzebowała ochrony.
To była najlepsza decyzja dla nas. Wkrótce ludzie zauważyli, jak dobry jestem w szkoleniu. Grace też się poprawiła. Uratowanie komuś życia buduje ogromną lojalność.
Nie było łatwo zdobyć zaufanie Axela, ale teraz mi ufa, a ja ufam jemu. Jesteśmy jak bracia. Ale to kolejny powód, dla którego czuję się źle z powodu mojej partnerki.
Próbujemy zawrzeć nowy układ z wampirami. Czerwony sabat wciąż myśli po staremu, jak większość wampirów. Wiem, że jeśli okażę zainteresowanie Sierrą, wampiry nie będą zadowolone.
Może są dla nas mili teraz, zwłaszcza że terytorium Axela się powiększa i dobrze prosperuje. Ale połączenie się w parę byłoby przekroczeniem granicy dla Czerwonego sabatu. Czy wilkołaki - lub lykany, jak ja - i wampiry mogą się razem bawić? Tak, nie mają nic przeciwko temu.
Ale połączenie się w parę czy więź? Nie, uważają to za coś bardzo złego. Dla nich jesteśmy zwierzętami. Cóż, mam to gdzieś. Wszyscy jesteśmy zwierzętami udającymi uprzejmych i cywilizowanych.
Myślałem szybko, stojąc tam i wpatrując się w ciemność, słuchając deszczu. Wciąż dotykałem ciemnego ekranu telefonu. Nie widziałem dobrego sposobu na rozwiązanie tej sytuacji i wiedziałem, że z czasem moja wewnętrzna bestia stanie się niespokojna.
Będzie chciała partnerkę, którą znalazła. Jeśli nie wymyślę czegoś lub nie zapanuję nad swoimi pragnieniami, zrobię coś głupiego. Po prostu to wiedziałem.
Zwykle jestem opanowany, dlatego dobrze współpracuję z Axelem. Ale teraz mogę nie być i to może spowodować problemy, jeśli nie zdołam tego utrzymać w tajemnicy. Jutro mamy spotkanie z Czerwonym sabatem.
Coraz więcej walk między terytoriami i trudniej je ignorować. Niektórzy przywódcy nie potrafią kontrolować swoich ludzi, a coraz więcej jest morderstw i porwań.
Czuję, że wkrótce może wybuchnąć kolejna wielka wojna. Czerwony sabat to ważne terytorium, a ponieważ Rzeczny sabat jest zły na Axela, postanowiliśmy spróbować porozmawiać z wampirami z Czerwonego sabatu.
Rzeczny sabat współpracował z Nate'em, który kiedyś lubił Laylę. Ale to inna historia, a poza tym on już nie żyje, więc to nie ma znaczenia.
Mimo że może wybuchnąć wojna, wciąż myślałem o Sierze. Czy ona tam będzie? Czy znowu ją zobaczę? Czy będzie pomagać i słuchać, jako córka ich przywódcy?
Zezłościłem się na siebie. Przestań, pomyślałem. Nawet jeśli tam będzie, nie mogę nic z tym zrobić w tej chwili.
Te rozmowy, które trwają od miesięcy, są najważniejsze. Musimy wiedzieć, kto jest naszym przyjacielem, a moje pragnienia nie mają teraz znaczenia.
Nagle odwróciłem się i usiadłem ciężko, wpatrując się w ciemny ekran telefonu. Warknąłem ze złością i prawie rzuciłem telefonem o stół. Potrzebowałem snu, a nie zachowywać się jak zakochany szczeniak.
Położyłem się, kładąc jedną rękę nad głową, a drugą na nagim brzuchu tuż nad spodniami. Wpatrywałem się w sufit, nie widząc go tak naprawdę.
Po kilku minutach wiedziałem, że nie zasnę. Zirytowany, znowu sięgnąłem po telefon. Ponownie spojrzałem na jej zdjęcie.
Może jeśli popatrzę na nią jeszcze trochę, uspokoję się i w końcu zasnę. Ale wiedziałem, że to nieprawda.
W rzeczywistości prawdopodobnie spędzę całą noc wpatrując się w jej zdjęcie jak głupiec, a potem wstanę rano i będę udawał, że nie jestem po uszy zakochany w kobiecie, którą ledwo znam.
