Niewybrana ścieżka Książka 4
Autorzy
Madelyn Jane
Lektury
19,1K
Rozdziały
13
W świecie zaciekłej lojalności i zdradliwych sojuszy, Ada i Cayden mierzą się ze złożonością miłości, rodziny i przetrwania. W obliczu zagrożeń ze strony obozu i spoza niego, ich więź zostaje wystawiona na próbę przez sekrety, bitwy i widmo wojny. Z noworodkiem do ochrony i królestwem w niebezpieczeństwie, Ada musi znaleźć w sobie siłę, by stawić czoła wrogom i zapewnić przyszłość swojemu ludowi. Czy ich miłość przetrwa nadchodzące próby, czy też ciężar odpowiedzialności ich rozdzieli?
Rozdział Pierwszy
Książka 4.
ADA
Wyruszyliśmy wczesnym rankiem do głównego obozu. Siedziałam przed Caydenem na koniu, żeby mógł mnie przytrzymywać.
Poprzedniego dnia trudno było trzymać dziecko jedną ręką i obejmować Padriaca w pasie drugą. Ten sposób był lepszy, ale Cayden ciągle dotykał moich nóg, pośladków i piersi. Musiałam go upomnieć, bo inaczej upuściłabym naszego synka.
Sable jechała z Caxtonem, bo czuła się z nim najbardziej swobodnie po Padriacu. Padriac wyjaśnił mi, że nie chciał denerwować Kyry, jadąc do obozu z nieznaną kobietą.
Jechaliśmy cały dzień i zatrzymaliśmy się na noc, by konie odpoczęły. Cayden rozłożył dla nas koc, ale poprosiłam Caxtona, by spał obok niego. Nie chciałam, by Sable czuła się niezręcznie całą noc tylko dlatego, że mój partner mnie pragnął. Kiedy wydawała się zakłopotana tym, że nas rozdzieliłam, powiedziałam jej, że podoba mi się, że musi na mnie poczekać.
Następnego ranka ruszyliśmy bez śniadania. Sayer twierdził, że obóz jest blisko. Miał rację - po godzinie zobaczyliśmy w oddali dym.
Gdy wjechaliśmy na wzgórze, ujrzałam setki mężczyzn i kilka kobiet w obozie. Zdałam sobie sprawę, że szykują się do walki. Wielu z nich przyglądało się nam, gdy przejeżdżaliśmy.
– Ada! – zawołała Kyra, biegnąc w naszą stronę. Miała na sobie ciemne spodnie i top z pancerzem na piersi. Jej włosy były upięte tak jak moje na ślubie. Wyglądała bardzo silnie.
Cayden pomógł mi zejść z konia, a ona uściskała mnie, dopóki nie zobaczyła dziecka. Szybko wzięła je ode mnie.
– Ależ on duży. Czym go karmisz?
– Jest jak ojciec – odparł Cayden, trącając ją w ramię. – Czego innego spodziewasz się po synu Caydena?
– Jest ktoś, kogo chcę ci przedstawić – powiedziałam, przypominając sobie o Sable. Wyglądała na przestraszoną, stojąc obok Caxtona.
– To Sable. Była jedną z moich najlepszych przyjaciółek, gdy byłam z dala. Pomogła mi przetrwać ostatnie pół roku.
Ku zaskoczeniu Sable, Kyra uściskała również ją. – Każda przyjaciółka Ady jest moją przyjaciółką. Chodźcie, oczyścimy was i damy świeże ubrania.
Poszłyśmy za nią przez labirynt namiotów. Gdy mijała Padriaca, zauważyłam, jak musnęła jego dłoń. Spojrzał na nią, a potem na mnie, gdy to dostrzegłam. Lekko się uśmiechnął, zanim odwrócił się z powrotem do Gosty.
Niewolnicy napełnili beczkę chłodną wodą, byśmy mogły się umyć - coś z mojego dawnego życia, czego nie lubiłam. Pozwoliłam Sable iść pierwszej, podczas gdy rozmawiałam z Kyrą.
Mówiła bez przerwy. Ledwo mogłam się wtrącić, zanim przyszła moja kolej na mycie.
Kyra opowiedziała mi, jak przygnębiony był Cayden pod moją nieobecność; jak cichy i zagubiony był beze mnie. Śmiałam się, słuchając jej opowieści.
Z pomocą Kyry napełniłam małe wiadro wodą, by szybko umyć dziecko. Kyra poleciła stojącej obok dziewczynie, by wyprała jego ubranka, a ja wyjęłam dla niego zapasowe.
Gdy skończyłyśmy się ubierać, Kyra wręczyła mi specjalny prezent. Miała dla mnie zrobioną zbroję, taką jak jej. Podniosłam ją, by się przyjrzeć.
Po otrzymaniu pomocy w jej założeniu, poczułam się jak prawdziwa wojowniczka. Zostawiłam mokre włosy rozpuszczone, by wyschły przed zaplataniem. Kyra wyprowadziła nas z namiotu tam, gdzie mężczyźni jedli.
Barra przywitał się i kazał mi stanąć obok niego, gdy wznosił toast za swojego wnuka. Wróciłam do miejsca, gdzie siedział Cayden.
On też się umył i związał mokre włosy w kok, jak zawsze to robił. Chciałam usiąść obok Sable, ale on pociągnął mnie na swoje kolana.
Jego dłonie przesunęły się po moich nogach, a potem objęły mnie w talii. Próbowałam przesiąść się na wolne miejsce obok niego, ale nie chciał mnie puścić.
Jak na mężczyznę, który zwykle nie okazywał żadnych uczuć wobec mnie publicznie, teraz naprawdę się tym nie przejmował.
Sable podsunęła mi talerz z jedzeniem, rozbawiona. Byłam bardzo głodna i próbowałam jeść, ale było to trudne, gdy Cayden ciągle mnie całował i szeptał mi do ucha.
Wszyscy wokół nas wydawali się równie zaskoczeni jego zachowaniem jak ja. W końcu Barra wstał i poprosił Sayera, który siedział obok nas, żeby dał mu kuksańca w głowę.
Sayer z radością spełnił polecenie ojca.
– Cayden, idź spędź trochę czasu sam ze swoją partnerką. Wszyscy już mamy tego dość – zawołał Barra. Spojrzałam na Kyrę, która wciąż trzymała naszego syna.
– Dziecko – powiedziałam. – Nie możemy go tak po prostu zostawić.
– Nie martw się. Zaopiekuję się nim... i Sable – powiedziała Kyra, patrząc z niesmakiem na Caydena. Zanim zdążyłam zaprotestować, Cayden przerzucił mnie przez ramię i chwycił mój talerz z jedzeniem, zabierając do swojego namiotu.
Grupa wiwatowała i stukała się kubkami, ciesząc się, że jest w o wiele lepszym humorze, odkąd wróciłam. Sayer uniósł swój napój i krzyknął za nami: – Za długie sześć miesięcy, bracie.
Cayden otworzył klapę namiotu i postawił mnie na ziemi. Szybko zaczął zdejmować ze mnie ubrania. Patrzyłam rozbawiona, jak najszybciej jak potrafił rozwiązywał moje buty.
– Bardzo mi się podoba ten strój na tobie – powiedział Cayden z szerokim uśmiechem. Uwielbiałam znów słyszeć jego mieszankę gaelickiego i duńskiego akcentu. – Ale myślę, że bardziej spodoba mi się to, co jest pod spodem.
– Cayden, jestem zmęczona... głodna... i czy nie powinniśmy przynajmniej porozmawiać o ostatnim półroczu? – powiedziałam, próbując go od siebie odepchnąć. Zaczynałam być zirytowana.
Odkąd byliśmy znowu razem, wydawał się bardziej skupiony na połączeniu się w parę ze mną niż na dowiedzeniu się, co mi się przydarzyło. Zdążył już przejść od butów do rozwiązywania mojej zbroi.
Część mnie pragnęła go równie mocno, ale inna część potrzebowała porozmawiać o wszystkim, przez co przeszliśmy. Obawy i myśli w mojej głowie były silniejsze niż pragnienie bycia z nim.
– Zaufaj mi, to powinno być bardzo szybkie. Minęło dużo czasu.
– Więc czekałeś na mnie. Nie spałeś z inną kobietą, gdy mnie nie było... Naprawdę za mną tęskniłeś...? – zapytałam go, pół żartem. Przestał robić to, co robił i usiadł.
– Ada, czy naprawdę chcesz wiedzieć, jakie było moje życie, gdy cię nie było? Trudno mi nawet o tym myśleć. Byłem tak wściekły. Trzymałem się z dala od wszystkich.
– Wszystko, o czym mogłem myśleć, to czy jesteś gwałcona, krzywdzona, czy w ogóle żyjesz. Martwiłem się o nasze dziecko.
– Przy każdej niewolnicy, którą widziałem, zastanawiałem się, czy jesteś traktowana tak samo. Wciąż nie mogę uwierzyć, że tu jesteś.
