Seria WHY? Tom 2: Rzeki Wiary
Autorzy
Kleopetra
Lektury
30.9K
Rozdziały
37
Bella w końcu zaczyna rozumieć swoje pochodzenie, ale odpowiedzi otwierają jedynie kolejne drzwi. Podczas gdy ona wkracza w przeszłość pełną ukrytych prawd i nieznanych twarzy, życie, które zbudowała z Alexem, zaczyna drżeć w posadach. Dystans, tajemnice i nieoczekiwane zwroty akcji wystawiają na próbę wszystko, co uważali za nierozerwalne.
W chwili, gdy emocje sięgają zenitu, Alex mierzy się z druzgocącym niepowodzeniem, które wstrząsa jego pewnością siebie i przyszłością, o którą walczył. Jednak mimo wątpliwości i tęsknoty, cicha więź wciąż przyciąga ich do siebie. Gdy wspomnienia szepczą, a miłość nie daje za wygraną, muszą zdecydować, jak daleko są w stanie się posunąć dla uczucia, które nie chce wygasnąć.
Czysta karta
Księga 2: Rzeki Wiary
BELLA
Kto by pomyślał, że Bella Summers może w końcu wygrać życie?
Ostatnie sześć miesięcy mojego życia było długą opowieścią o miłości, stracie i odkupieniu. Była to również moja podróż do odnalezienia samej siebie.
Odkryłam w sobie ukrytą siłę, walczyłam z wewnętrznymi problemami, pokonałam dylematy i poznałam najprostszą prawdę w życiu: „Upadek to nie porażka”.
Noc wielkiego triumfu Alexa dawno się skończyła. Poranek nadszedł powoli, ale głośno. To był dzień po tym, jak Athena City zdobyło Puchar Stanleya. To był także dzień po tym, jak odkryłam, że urodziłam się jako Emily Miller.
Mój trwający dwadzieścia lat koszmar również dobiegł końca. Doskonale zdawałam sobie z tego sprawę. W mniej niż dwadzieścia cztery godziny mój cały świat, który kilka miesięcy temu zmienił się przez nagłe pojawienie się przystojnego hokeisty o imieniu Alex Williams, znów wywrócił się do góry nogami.
W samym środku tego wszystkiego stał bohater dnia – Alex. Stał dumnie i posyłał szerokie uśmiechy do aparatów, podczas gdy wokół niego trwał prawdziwy cyrk.
Setki dziennikarzy, tysiące fanów i dziesiątki wywiadów zaplanowano na cały dzień.
Alex i jego agent, Brad, nie mogli nawet zjeść spokojnie śniadania. Zostali otoczeni przez tłum, zanim wzięli pierwszy łyk porannej kawy.
Mieliśmy dopiero wrócić do Athena City, a Brad poinformował nas, że nasz lot do domu zaplanowano na północ. To oznaczało, że ten cały hałas i zamieszanie wokół Alexa będą trwały przez cały dzień.
Cicho zrobiłam kilka kroków w tył i pozwoliłam Alexowi cieszyć się uwagą. Zasłużył na to.
Wycofałam się ze wszystkich wydarzeń medialnych zaplanowanych na ten dzień i wróciłam do swojego pokoju hotelowego. Potrzebowałam trochę czasu tylko dla siebie, aby przemyśleć to, co dzień wcześniej ujawnił Albert Miller.
Tak, Albert! Od bycia największym rywalem Alexa, przez nagłe ogłoszenie zakończenia kariery sportowej, aż po wyznanie, że jest moim przyrodnim bratem. Miller miał jak dotąd największy i najbardziej szokujący wpływ na moje życie.
Alex był moją przyszłością. Ale Miller był związany z moją przeszłością i miał na stałe zagościć w moim nowym życiu. I bardzo mi to odpowiadało.
Niestety, nie miałam pojęcia, jak sobie z tym poradzić.
Dziś rano dosłownie zabrał Alexowi całą uwagę, ogłaszając publicznie swoją decyzję o zakończeniu kariery. Tłum kamer i dziennikarzy, którzy go otoczyli, musiał wzbudzić u Alexa zazdrość.
Ciekawość nie miała granic. Pytania zdawały się nie mieć końca.
„Albert, co skłoniło cię do tak nagłego ogłoszenia zakończenia kariery hokejowej?” – zapytał jeden z dziennikarzy.
„Czy to z powodu przegranej twojej drużyny z Athena City w finale?” – zapytał kolejny.
„Co dalej, Albert?”
„Czy masz jakąś kontuzję, o której nie wiemy, Albert?”
Ich pytania były natarczywe i ostre. Byłam zszokowana, widząc, jak odpowiada na wszystkie z uśmiechem na twarzy.
Podczas gdy Alex wznosił się niczym sokół, Miller stał twardo na ziemi jak słoń – imponujący, a zarazem pełen godności.
Im dłużej patrzyłam, jak sprawnie radzi sobie z mediami, tym większe robił na mnie wrażenie. Mój przyrodni brat radził sobie z presją i oceną innych równie dobrze jak mój ukochany.
Ja byłam jedynym wyjątkiem.
Nie miałam pojęcia, jak przekazać Alexowi nowinę o moim prawdziwym imieniu. Nie wiedziałam też, kiedy mu powiedzieć, że bogaty biznesmen, Adam Miller, jest moim biologicznym ojcem.
Była tylko jedna osoba, do której mogłam zwrócić się o pomoc. I tak właśnie zrobiłam, gdy jego konferencja prasowa dobiegła końca.
Albert Miller.
Wymknęłam się z mojego pokoju hotelowego i pojechałam windą towarową, aby uniknąć ciekawskich spojrzeń mediów. Dotarłam do szatni Millera tuż po porze lunchu.
Jego konferencja prasowa właśnie się skończyła. Wyglądał jak oaza spokoju w morzu chaosu i szaleństwa.
Na jego twarzy pojawił się ciepły uśmiech, kiedy mnie zauważył. „Cześć, siostrzyczko! Co cię tu sprowadza? Nie jesteś częścią zwycięskiej drużyny?”
„Ja… um… chciałabym z tobą o czymś porozmawiać” – wyjąkałam niepewnie.
„Ja również” – odpowiedział zadowolony z siebie. „Jutro wsiadasz do samolotu”.
Byłam całkowicie zaskoczona. O co do cholery chodziło?
„Czy wczoraj nie prosiłem cię, żebyś przygotowała się do podróży?” Miał teraz na twarzy ten swój łobuzerski uśmiech. „Ty i ja jedziemy jutro spotkać się z tatą”.
„Jut—gdzie?” – wykrztusiłam ze zdziwieniem.
„Do Saltwater Creek. Nasz ojciec, tata, ma tam prywatne ranczo. Czeka na ciebie z niecierpliwością i łzami w oczach”.
Zaśmiał się jak niegrzeczny uczeń, dumny ze swojego najnowszego żartu. Nie zdawał sobie sprawy, jaki wpływ ten nagły plan będzie miał na mnie. Na mój umysł. Na moje zdrowie psychiczne.
„On… on wie?” – zapytałam po chwili, wciąż wstrząśnięta niespodziewanym planem podróży, o którym właśnie wspomniał Miller.
„Tak, poinformowałem go wczoraj wieczorem. Popłakał się trochę, potem zaczął się uśmiechać, aż w końcu kazał mi zarezerwować lot na jutro”.
„Okej…” – wymamrotałam cicho, nie wiedząc, co powiedzieć. To było z pewnością więcej, niż się spodziewałam, przychodząc do jego szatni. „Saltwater Creek?” Udało mi się po chwili odzyskać spokój. „Czy to nie jest daleko stąd?”
„Dalej niż bardzo daleko” – Miller znów zaśmiał się z radością, wyraźnie czerpiąc przyjemność z mojego zakłopotania. „Chciał się z tobą spotkać tam, z dala od ciekawskich spojrzeń, mediów i samej cywilizacji”.
„Ale… jeszcze mu nie powiedziałam” – mruknęłam pod nosem, mówiąc bardziej do siebie niż do Millera.
„Komu nie powiedziałaś?” Uniósł brwi. „Alexowi? Och! Masz mnóstwo czasu, żeby go o tym poinformować. Poza tym, mogę to zrobić za ciebie, jeśli tylko chcesz”.
Wpatrywałam się w niego z podziwem i niedowierzaniem. Czy ten facet był prawdziwy? Do wczoraj był najgorszym przeciwnikiem, z jakim Alex kiedykolwiek się zmierzył. A teraz…
„Nie” – odpowiedziałam stanowczo. „Muszę to zrobić sama. Chciałabym tylko mieć trochę więcej czasu. To wszystko dzieje się tak nagle, zbyt wcześnie”.
„Posłuchaj” – zrobił krok do przodu i chwycił mnie za ramiona. „Rozumiem, jeśli potrzebujesz więcej czasu, by to przetrawić i zaplanować. Ale tacie będzie trudno czekać. Dwadzieścia lat to bardzo dużo czasu, by w końcu spotkać się ze swoją córką. Wolałbym nie łamać mu serca poprzez opóźnianie twojej wizyty”.
Dwadzieścia lat! To prawda. Nic nie mogło być ważniejsze niż to spotkanie z moim ojcem.
Nie miałam z nim żadnych wspomnień. I wątpiłam, by on miał jakiekolwiek wspomnienia o mnie.
Nazwa „Saltwater Creek” zawsze mnie intrygowała. Z tego, co wiedziałam, było blisko oceanu, ale jednocześnie tętniło życiem i tropikalną zielenią. Były tam rzeki i lasy, strumyki i wodospady, a pewnie także i lotnisko.
Trudno było sobie wyobrazić, że mogłabym należeć do takiego miejsca. Ale na pewno do niego należałam.
Kłamałabym mówiąc, że nie kusiło mnie, by poczuć zapach świeżego powietrza w Saltwater Creek. Chciałam posłuchać śpiewu ptaków na starych gałęziach wiekowych drzew.
Chciałam wiedzieć, jak to jest zanurkować w zimnej wodzie rzek i biegać swobodnie po polach kukurydzy.
Nic nie dałoby mi większego spokoju niż drzemka w miękkich, ciepłych promieniach popołudniowego słońca. Gdzieś w oddali biłyby tylko kościelne dzwony.
Ale przede wszystkim chciałam po prostu stanąć przed moim ojcem. W ciszy. Bez żadnego ruchu. Bez wypowiadania ani jednego słowa. Po prostu stać i patrzeć na niego z miłością i tęsknotą.
To byłby dla mnie powrót do domu. Wracałabym do domu dwadzieścia lat po swoich narodzinach.
Musiałam tam jechać.
„Dobrze” – pokiwałam powoli głową. „A więc jutro. Zamiast wracać do Athena City, polecę z tobą do Saltwater Creek”.
„Jesteś kochana!” Miller czule pocałował mnie w czoło. Ten gest wywołał u mnie ciche westchnienie z mieszanki radości i smutku.
Smutku, że nigdy wcześniej nikt nie pocałował mnie w czoło. Dorastałam bez brata, bez ojca, a nawet bez biologicznej matki. Pełen czułości pocałunek był dla mnie czymś zupełnie obcym.
Ale cieszyłam się, że w końcu odnalazłam brata. I że już jutro mogę mieć ojca.
„Dlaczego go ze sobą nie weźmiesz?” – Miller nagle przerwał moje przemyślenia.
„Wziąć kogo? Alexa?” – odpowiedziałam z uśmiechem. „Nie sądzę, żeby chciał pojechać. Poza tym przez kilka najbliższych dni będzie zajęty występami w mediach i wywiadami. Wszystko jest już z góry zaplanowane”.
„Cienie bycia gwiazdą”. Miller puścił do mnie oczko, po czym odwrócił się, żeby wyjść. „Cena, jaką trzeba płacić za sławę”.
Patrząc, jak odchodzi, nie mogłam przestać się zastanawiać, jaką cenę ja będę musiała zapłacić za moje nowo odnalezione szczęście.
Lata nieszczęść nagle zmieniły się w wielką falę pomyślności i radości.
A co, jeśli nie byłam gotowa, by poradzić sobie z tym darem? Co, jeśli wszystko zepsuję?
A Saltwater Creek? Jak niektórzy twierdzili, było to miejsce odległe jak biegun północny. Większość tych terenów znajdowała się w rękach prywatnych. Być może była to największa prywatna własność na naszej planecie.
Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby okazało się, że to Adam Miller jest właścicielem całej tej ziemi.
Ale to miejsce znajdowało się również na drugim końcu kraju. Gdybym wyruszyła tam jutro, mnie i Alexa dzieliłoby całe państwo.
Mówi się, że „rozłąka sprawia, że serce kocha mocniej”. Ale nie byłam pewna, czy sprawdziłoby się to w moim przypadku.
Mimo że sezon dobiegł końca, a Alex był teraz mistrzem świata, za miesiąc lub dwa wciąż czekały go turnieje. Czy moja nieobecność, zwłaszcza ta długa, mogłaby zniszczyć jego szanse na wygraną w tych zawodach?
Czy byłabym w stanie długo wytrzymać z dala od niego? Nowo odnaleziony brat i ojciec brzmieli wspaniale, ale moją teraźniejszością i przyszłością był Alex.
A on nawet nie wiedział o sekretach, które Miller ujawnił wczoraj. Szczególnie o tym, że to Miller stał za intrygą mającą na celu zniszczenie jego reputacji w noc moich ostatnich urodzin.
Ta konkretna myśl sprawiła, że poczułam niepokój i zdenerwowanie. Znając Alexa, nietrudno było mi wyobrazić sobie, jak na to zareaguje.
Byłby zraniony i wściekły na Millera. Z pewnością poczułby też zagubienie i wątpliwości co do naszej relacji.
Jego uczucia do mnie nie ulegały wątpliwościom. Biorąc jednak pod uwagę fakt, że byłam teraz przyrodnią siostrą Millera, Alex mógł czuć niechęć do zbliżania się do mnie w przyszłości i przestać mi ufać tak bardzo, jak dotychczas.
Przygryzłam wargę i podjęłam decyzję. Musiałam być ostrożna w tym, co mu powiem.
Musiał dowiedzieć się o mojej przeszłości, mojej tożsamości i planach na jutrzejszy wyjazd. Ale nie było potrzeby, żeby wiedział, że to Miller wymyślił plan przeciwko niemu.
Zresztą to Miller powinien wyznać prawdę i zrzucić z siebie ciężar swoich błędów. To nie należało do moich zadań. Chciałam zająć się tylko moją częścią tego zamieszania.
I na tym stanęło.
Musiałam powiedzieć Alexowi o wszystkim. Jeszcze tego samego dnia.
Znał Bellę Summers. Teraz musiał poznać Emily Miller.
