Przebudzenie – Eve i Eden
Autorzy
L. T. Marshall
Lektury
17.0K
Rozdziały
155
Dwie siostry. Jedno przeznaczenie. I mrok, który nie chce pozostać w zapomnieniu.
Eden i Eve Santo urodziły się jako identyczne bliźniaczki, ale nie mogłyby się od siebie bardziej różnić. Eden jest łagodna, pełna empatii i obdarzona rzadką magią uzdrawiania. Eve jest potężna, lekkomyślna i trawiona nienasyconym pragnieniem czegoś więcej, niż oferuje chronione życie, którego wymaga od nich wataha.
Wychowane w bezpiecznej przystani watahy wilków Santo po brutalnej wojnie, która niemal unicestwiła ich gatunek, bliźniaczki nigdy miały nie zaznać grozy przeszłości. Jednak gdy Eve wpada w obsesję na punkcie zakazanej góry, gdzie niegdyś wyginęły dzikie wampiry, budzi się pradawna ciemność, która wciąga ją poza zasięg kogokolwiek.
Podczas gdy moce Eve wymykają się spod kontroli, Eden odmawia porzucenia siostry, o której wszyscy inni myślą, że jest już stracona. Z pomocą Kaelina, niebezpiecznego mieszańca demona i wilka, z którym łączy ją przeznaczenie, Eden musi wkroczyć na przeklętą górę i zmierzyć się z przerażającą prawdą o tym, kim siostry naprawdę miały się stać.
Ponieważ uratowanie Eve może wymagać zniszczenia samej rzeczy, która czyni ją potężną.
Mroczne paranormal fantasy pełne zakazanej magii, pradawnych więzów krwi, dzikich wampirów i przeznaczonych sobie kochanków. Awakening: Eve of Eden to niszczycielska opowieść o więzi między siostrami, emocjonalna i uzależniająca podróż w głąb miłości, poświęcenia i niebezpiecznej ceny władzy.
Rozdział 1: Dziewczyna w jej cieniu
WIEK: DWANAŚCIE LAT
„Dlaczego jesteś taką beksą?” Eve wyciąga mnie na nogi z plątaniny rąk, nóg i ubrań, w której wylądowałam, poślizgnąwszy się i wpadając do tej szczeliny. Cmoka z niezadowoleniem, przewraca oczami i szorstko otrzepuje mnie z brudu, zirytowana moją niezdarnością, bez krzty siostrzanej troski.
Znów wzdycham. Kiedy tylko próbuję dotrzymać jej kroku, zawsze upadam i zmuszam ją, by mnie ratowała. W porównaniu z nią, to prawda, zawsze jestem niezdarna i powolna. To nie moja wina. Może i wyglądamy identycznie, ale na tym kończy się nasze podobieństwo.
„Nie jestem beksą... Zrobiłam sobie krzywdę i mam prawo być smutna. Biegłaś za szybko, a ja nie jestem w tym tak dobra jak ty, umiem biegać tylko z normalną prędkością”. Próbuję się bronić, pociągając nosem, by powstrzymać łzy, i wycieram zakrwawiony nadgarstek o mokrą sukienkę. Moja nowa letnia sukienka w kwiaty jest teraz w strzępach, ze sporą dziurą tuż przy koronkowej krawędzi.
„Ciii, idą tu. Weź się w garść i przestań się mazać. Wiesz, że będą się z ciebie śmiać, więc nie rób mi wstydu”. Eve sztywnieje na dźwięk trzasków i szelestów zbliżających się przyjaciół, po czym zakłada tę swoją chłodną maskę obojętności, z której jest tak znana.
Prostuję się i przyklejam do twarzy szeroki, radosny uśmiech, który o wiele bardziej do mnie pasuje. Nieważne, że według niej mój upadek zasługuje tylko na przewrócenie oczami; po prostu nie chcę, żeby moim przyjaciołom było mnie żal.
„Jesteście dla nas za szybkie, żebyśmy nadążyli. Eve, pamiętaj, że my jeszcze nie przeszliśmy przemiany i biegamy na zwykłych nogach”. Toya, jedna z mniejszych dziewczyn, pojawia się jako pierwsza, przedzierając się przez krzaki zasłaniające tę głupią szczelinę, która wzięła mnie z zaskoczenia. Cała trójka ma szeroko otwarte oczy i wygląda na wykończoną; dyszą ciężko, a na ich czołach błyszczy pot.
„Eden też jeszcze nie przeszła przemiany, a cały czas deptała mi po piętach. Spójrzcie prawdzie w oczy, jesteście po prostu wolni i szukacie wymówek!” Eve uśmiecha się do nich złośliwie, z wyniosłością reagując na ich narzekania, i zbywa ich machnięciem ręki.
„Eden jest córką alfy... Szybkość ma we krwi, niezależnie od tego, czy jest wilkiem, czy nie. Zawsze biegała o wiele szybciej od nas”. Simon odzywa się jako następny, ciężko oddychając i wyglądając uroczo niezgrabnie, gdy odgarnia opadające włosy z piegowatej twarzy. Czerwienię się na jego widok i słysząc ten komplement.
Czuję motyle w brzuchu za każdym razem, gdy Simon jest w pobliżu, i sama nie wiem dlaczego. Może dlatego, że jest jedynym chłopcem w watasze, który nie boi się przebywać w towarzystwie jednej z córek alfy i traktuje mnie jak każdą inną dziewczynę. A przecież nie jest najprzystojniejszym chłopakiem w naszym wieku: jest wysoki i chudy, ma za dużo piegów i włosy w kolorze piasku.
Zawsze wolałam ciemniejsze, bardziej tajemnicze wilki z kolumbijskiej linii krwi, więc nigdy nie rozumiałam, dlaczego przy nim robię się nieśmiała. Może to przez to, jak się zachowuje – czasami bardzo dojrzale i dumnie, jakby był bystrzejszy i mądrzejszy od nas wszystkich, jako że jest z nas najstarszy.
„Tylko przegrani szukają wymówek dla swoich porażek” – rzuca ostro Eve, przykładając do czoła palce ułożone w literę L i patrząc na Simona. Złości go to, chociaż nic nie powie; nienawidzi konfliktów i i tak wie, że Eve jest silniejsza. Nigdy się z nią nie kłóci i pozwala, żebym to ja to robiła za niego.
Eve odwraca się na pięcie, zarzuca włosami w jego stronę i odchodzi, emanując arogancją z każdego pora, a ja tylko przewracam za nią oczami.
„Nic ci nie jest? Upadłaś?” Simon podchodzi prosto do mnie, widząc moją podartą sukienkę i ślady krwi. Zmartwiona Toya idzie w jego ślady, a mała Maisie w końcu też wyłania się na widok.
„O rany... Chyba zaraz umrę. Moje serce nie zniesie już więcej tego biegania” – dyszy z czerwoną twarzą. „Eden... twoja sukienka!”
„Nic mi nie jest. To tylko zadrapanie, chociaż sam upadek trochę bolał”. Odwracam się i kiwam głową w stronę zagłębienia w leśnym poszyciu, gdzie wylądowałam. To taka minidolina, szeroka na zaledwie trzy metry i głęboka na niewiele ponad metr, która z tej perspektywy wydaje się żałośnie mała i płytka. Wszyscy pochylają się i zaglądają do środka, mimo to wydając pełne współczucia dźwięki, po czym pomagają mi strzepać resztę brudu z ubrania.
„Dlaczego ona zawsze jest w takim nastroju?” Toya w końcu rozbija mój wianuszek troskliwych kwok, kiwając głową w stronę, w którą zniknęła Eve. Mieliśmy iść tam razem, by zbadać stare kopalnie lub jaskinie w górze, gdzie podobno kiedyś mieszkały wampiry. To dla nas zakazane miejsce, a jednak tu jesteśmy.
Wojna z wampirami skończyła się ponad dziesięć lat temu, jeszcze przed moimi narodzinami, dlatego tak bardzo mnie to fascynuje. Mój dziadek jest wampirem i nie potrafię sobie wyobrazić, by wilki i wampiry walczyły ze sobą w ten sposób. Na śmierć i życie... jako zaprzysiężeni wrogowie. To bardzo dziwne.
Chyba chcę zobaczyć to miejsce, by w to uwierzyć; zrozumieć, że dawno, dawno temu wampiry naprawdę stanowiły dla nas zagrożenie. Tylko w ten sposób moja siostra mogła przekonać moich przyjaciół do przyjścia, ze mną w drużynie. Nigdy by się nie zgodzili na nic, o co ona prosiła, ale ja potrafię ich delikatnie przekonać, że to dobry plan.
„Sama wiesz, jaka ona jest. Uważa, że jest od nas lepsza, a my wszyscy jesteśmy słabi i żałośni tylko dlatego, że przeszła przemianę jako pięciolatka, co jakimś cudem ma dowodzić jej wyższego pochodzenia”. Simon zgrzyta zębami.
To temat, o który on i moja siostra często się kłócili. Drażni go to, że moja siostra patrzy na nas z góry, mimo że on jest synem wysoko postawionego członka drugiej subwatahy. Myślę też, że jako jedynego chłopaka w naszym małym gronie denerwuje go fakt, że to ona pierwsza przeszła przemianę, a on, pomimo bycia starszym, wciąż nie.
Nie mogę temu zaprzeczyć, bo to prawda. Eve zawsze uważała, że jako pierworodna bliźniaczka i pierwsza trybryda w watahach, jest z nas najlepsza: najsilniejsza, najszybsza, że przeszła przemianę jako młode dziecko, a utalentowana była jeszcze przed tym. Jej umiejętności są niezwykłe i nikt nie jest jej w pełni godzien. Nawet ja.
„Moja mama powiedziała, że odziedziczyła tę arogancję po naszym dziadku ze strony ojca”. Wymyka mi się to bez zastanowienia, powtarzając to, co przypadkiem podsłuchałam u rodziców, po czym szybko zakrywam usta dłonią. Nie tylko moja siostra może mnie usłyszeć, ale na dodatek łamię teraz najważniejszą zasadę i zachowuję się złośliwie, czego w sobie nienawidzę.
„Nie powinniśmy o nim rozmawiać”. Przyciszony głos Maisie sprawia, że czuję się jeszcze głupiej, że o nim wspomniałam. Ucisza mnie delikatnym puknięciem w ramię, a jej wielkie oczy z powodu zmartwienia jeszcze bardziej przypominają oczy sarny, zupełnie jakby las dookoła nas mógł nas usłyszeć i na nas donieść.
Jego już dawno z nami nie ma, zginął z rąk wampirów i podobno był strasznym człowiekiem, który zrobił okropne rzeczy mojej rodzinie i naszej watasze. Oszalał na punkcie władzy, dbając tylko o to, kim sam może się stać; zdradził nawet własnego syna i zamknął moją Remę w śpiączce na wiele lat. Juan Santo – imię i człowiek, który powinien zostać zapomniany.
To częściowo przez niego wybuchła wojna z wampirami, przez niego moja matka straciła rodzinę, a nasza wataha żyje w dwóch różnych, oddalonych o wiele kilometrów społecznościach. Ciocia Carmen i wujek Jasper pomagają mojej Remie i jej partnerowi opiekować się Górską Watahą, podczas gdy mama, tata, ciocia Meadow i subwataha pilnują doliny.
Czasami dostrzegam w Eve tę samą iskrę, to pragnienie czegoś więcej i chłodny egoizm, co mnie przeraża – zupełnie jakby nosiła w sobie odłamek jego mroku, którego mi oszczędzono. Pod tym względem jesteśmy jak światło i ciemność, mimo że wciąż dopiero wchodzimy w okres dojrzewania i dorosłość.
Eve jest tak skupiona na tym, kim może się stać, że nie traci czasu na normalne sprawy, takie jak czerpanie radości z życia i zawieranie przyjaźni. Ja chcę po prostu być szczęśliwa, wieść proste życie i przy okazji dobrze się bawić. Nie mam żadnych ambicji.
„Ten radar to po waszym wilczym dziadku... Zapomnijmy o zmarłych”. Simon wtrąca się, by zatuszować mój błąd. Wilki lubią chować bolesną przeszłość poprzez przemilczenie. „Zostawmy przeszłość tam, gdzie jej miejsce”.
