Przywódca Alf Część Pierwsza
Autorzy
Sarah Tribus
Lektury
16.8K
Rozdziały
36
W świecie, w którym rośnie liczba Alf, Lyra od urodzenia śpi w ukrytym, niewidzialnym domu. Wyczuwając jej ogromną moc, matka poprosiła wiedźmę, aby potajemnie ją wywiozła i uznała za zmarłą, chcąc chronić dziewczynkę przed bezwzględnym ojcem i innymi żądnymi władzy mężczyznami. Choć Lyra jest uwięziona w niekończącym się śnie, łączy ją potężna więź ze starszą siostrą, Jasmin – widzi i czuje wszystko za jej pośrednictwem: strach, ból, nienawiść i ulotną radość. Zmuszana przez ojca do brutalnych walk, Jasmin znosi niewyobrażalne cierpienie. Gdy na jego oczach zostaje niesłusznie stracona dokładnie dzień przed osiemnastymi urodzinami Lyry, budzi się w niej coś nieoczekiwanego, grożąc, że odmieni absolutnie wszystko.
Rozdział 1: Siostra, która przywołała zmianę
LYRA
Pierwszy cios zadany ciału mojej siostry uderzył we mnie jak fala uderzeniowa z innego świata, wstrząs poprzez więź psychiczną, która była moim więzieniem i jedynym łącznikiem z życiem.
Moja wilczyca, Remi, próbowała mnie pocieszyć, tak jak zawsze, gdy patrzyłam i czułam ból, kiedy mój ojciec i jego wojownicy ją bili. Najgorsze było to, że nie mogła się nawet bronić.
Mój ojciec, Alfa Kastelan, kazał jej spalić wioskę i zabić wszystkich, ponieważ nie podobał mu się tamtejszy alfa. Jednak moja siostra Jasmin odmówiła i teraz musiała ponieść tego konsekwencje.
Och, tak bardzo nienawidziłam na to patrzeć.
Jasmin była bardzo silna i miała wyjątkowy styl walki, ale nie miała żadnych szans w starciu z naszym ojcem.
Nie chciała nikogo skrzywdzić ani zabić, ale on nigdy nie dawał jej wyboru. Za każdą odmowę bił ją, głodził albo robił gorsze rzeczy, aż w końcu się poddawała. Zawsze musiała odwalać za niego brudną robotę, a jeśli coś szło nie tak, zawsze obwiniano o to ją.
Jednak Jasmin była też bardzo uparta i zawsze wstawała, kiedy powalono ją na ziemię, co za każdym razem jeszcze bardziej rozwścieczało naszego ojca.
Widziałam w oczach wojowników i członków stada, że było im żal Jasmin, ale nikt jej nie pomógł.
Nawet jej przyjaciele nie ruszyli jej na ratunek, co sprawiało, że byłam jeszcze bardziej smutna.
Gdybym nie była uwięziona w tym wiecznym śnie, od razu bym ją uratowała, ale mogłam o tym tylko marzyć.
Ale w momencie, gdy kara Jasmin osiągnęła swój szczyt, moja wilczyca przestała patrzeć.
Wiedziałam, dlaczego to zrobiła; gdybym dalej na to patrzyła, pewnie bym zwariowała.
Raz w tygodniu moja wilczyca potrafiła odizolować nas od siostry, żebym nie musiała już patrzeć jej oczami i czuć jej emocji.
Chociaż Jasmin i ja dzieliłyśmy jej ból i cierpienie — a ja z radością brałam je na siebie, żeby chociaż trochę jej pomóc — za każdym razem było to prawie nie do zniesienia.
Jednak z powodu tej izolacji ciągle dręczyło mnie poczucie winy i zaczynałam siebie nienawidzić za to, że zostawiam ją samą. A wszystko to trwało od siedemnastu lat. Zawsze czułam się tak, jakbym była częścią mojej siostry, jakbym była w niej uwięziona.
W tamtym czasie pocieszała mnie tylko jedna myśl: pewność, że wkrótce się obudzę.
Moja wilczyca, Remi, była u mego boku od dnia moich narodzin i widziała wszystko. Wiedziała, że moja matka kazała wiedźmie uśpić mnie i ukryć, by nikt nie mógł wykorzystać mnie ani mojej siły.
Wszyscy myśleli, że zmarłam przy narodzinach.
Chciałam zemścić się na nich wszystkich, kiedy w końcu się obudzę, i poprowadzić własne stado razem z moją siostrą, bo wiedziałam na pewno, że Jasmin i ja również jesteśmy alfami.
Zaledwie tydzień później pomyślałam, że los mojej siostry w końcu się poprawia, ale srodze się myliłam.
Pewien alfa przybył do stada mojego ojca z kilkoma swoimi wojownikami i okazało się, że to on był partnerem mojej siostry.
Na początku bardzo się z tego cieszyłam, ale kiedy alfa wspomniał o atakach na inne stada, do których mój ojciec zmuszał moją siostrę Jasmin, ogłosił, że ukarze sprawcę w imieniu króla.
Wiedząc, że jego udział wkrótce wyjdzie na jaw, mój ojciec wraz z resztą stada oskarżył o wszystko moją siostrę, mimo że wiedzieli, iż to on ją do tego zmusił.
Z tego powodu została zamknięta w lochu.
Jej własny partner ją torturował, ponieważ upierała się, że działała na rozkaz ojca, a nie z własnej woli.
Ponieważ jednak wszyscy inni twierdzili coś przeciwnego, jej partner nie uwierzył w ani jedno jej słowo i, co gorsza, odrzucił ją jako swoją partnerkę.
Mimo to pozostała niezłomna i wciąż mówiła prawdę, w którą nikt nie chciał uwierzyć.
Bardzo chciałam pomóc mojej siostrze, ale po prostu nie mogłam tego zrobić.
Zamiast tego musiałam patrzeć, jak własny partner wyciąga ją na scenę na egzekucję.
Wszyscy w stadzie po prostu tam stali i nie zrobili absolutnie nic, żeby jej pomóc.
Wysłannik króla przybył na miejsce, odczytał zarzuty i oświadczył mojej siostrze: „Jeśli się przyznasz, zabierzemy cię do królewskiego więzienia; jednak jeśli tego nie zrobisz, poddamy cię egzekucji”.
Nie mogłam uwierzyć własnym uszom. Dlaczego nikt jej nie wierzył?
Ale to wszystko pokazało mi, jak bardzo zepsuty był ten świat.
Tutaj rządzili mężczyźni. Traktowali kobiety tak, jak im się podobało, i odrzucali je, gdy im się znudziły.
„Tak jak mówiłam, atakowałam inne stada na rozkaz mojego alfy. Nie robiłam tego z własnej woli!” oświadczyła moja siostra, zmuszona do klęczenia przed całym tłumem.
Była tak silna i trzymała się prawdy, mimo że miało ją to kosztować życie.
Wysłannik króla alfów po prostu powiedział: „Więc umrzesz!”
Skinął głową jej dawnemu partnerowi, który natychmiast wycelował pistolet w głowę mojej siostry.
„Masz jakieś ostatnie słowa?” zapytał moją siostrę wysłannik, po czym zaczęła ona gwizdać pewną melodię.
Moja siostra zawsze lubiła śpiewać, gwizdać i tańczyć, a ja znałam tę melodię aż za dobrze. Była to melodia „Wind of Change” zespołu Scorpions.
Gdybym mogła płakać, na pewno bym to zrobiła, zwłaszcza teraz. Moje serce krwawiło, a wewnętrzny ból przytłaczał mnie i znieczulał.
Dlaczego byli dla niej tacy okrutni? Nie miała wyboru, została do tego zmuszona i nikt, absolutnie nikt, jej nie pomógł. A mój ojciec? Mój ojciec uniknął jakiejkolwiek kary.
Chciałam, żeby żyła, ale rozumiałam też, dlaczego trzymała się prawdy. I szczerze mówiąc, na jej miejscu zrobiłabym dokładnie to samo.
Gwiżdżąc tę melodię, patrzyła prosto w tłum, podczas gdy mój ojciec, który zaledwie chwilę wcześniej się uśmiechał, teraz patrzył na nią z wściekłością.
Kiedy jednak skończyła, oświadczyła: „Pewnego dnia wszyscy odpowiecie za moją śmierć. Mam nadzieję, że wszyscy spłoniecie w piekle!”
Miała tyle racji.
Odezwałam się, chociaż wiedziałam, że mnie nie usłyszy: „Pomszczę cię, obiecuję!”
Ale Jasmin uśmiechnęła się w odpowiedzi i chociaż jej nie widziałam, czułam, jakby jej uśmiech spłynął na mnie, niemal jakby mnie usłyszała.
Tłum nawet to potwierdził, ponieważ ludzie patrzyli na Jasmin ze zmieszaniem i szokiem.
Wysłannik rozkazał: „Kończ to!”
Partner Jasmin szepnął do niej z pogardą: „Jak Księżycowa Bogini mogła dać mi tak podłą partnerkę? Zabiłaś tylu ludzi, że na to zasługujesz”.
Czułam, jak bardzo jego słowa ją zraniły, ale pozostała niezłomna. Nie uroniła ani jednej łzy i wciąż uśmiechała się do tłumu, w którym to momencie coś wypaliło się na skórze mojej prawej dłoni.
Ostatnią rzeczą, jaką usłyszałam, był strzał.
Wtedy wszystko się zmieniło.
„NIE!!!” krzyknął ktoś, ale tym razem nie patrzyłam przez oczy mojej siostry — nie, patrzyłam przez moje własne.
