Dzikie płomienie 2: Sinful
Autorzy
Amber Kuhlman
Lektury
84.4K
Rozdziały
49
Renee w końcu czuje się bezpieczna w ramionach trzech mężczyzn, którzy niegdyś ją złamali. Matt, Jake i Aaron stali się jej domem – nieustraszonymi obrońcami, a nie wrogami. Jednak spokój nie trwa wiecznie. Gdy stalker zaczyna śledzić każdy jej krok, krucha stabilizacja, którą zbudowała, zaczyna pękać. Przeszłość, którą tak bardzo starali się pogrzebać, powraca, a miłość nagle staje się zarówno tarczą, jak i największym zagrożeniem.
Gdy strach narasta, a tajemnice wychodzą na jaw, Renee musi zdecydować, komu może zaufać – bo tym razem miłość może jej nie ocalić. Może ją zniszczyć.
Rozdział 1: Powiedz, że jesteś moja
MATT
Jej nadgarstki napinały się pod moimi dłońmi, a zagłówek łóżka lekko drżał, gdy wciskałem ją w materac. Pot zrosił jej czoło przy linii włosów, jej usta rozchyliły się w rozpaczliwym, na wpół błagalnym oddechu, i przysiągłbym, że w klatce piersiowej ściskało mnie mocniej niż mój własny chwyt.
Była tak cholernie piękna, kiedy ze mną walczyła.
Nie dlatego, że chciałem jej strachu — nigdy bym tego nie chciał — ale dlatego, że ufała mi na tyle, by się poddać, pozwolić mi się tak przycisnąć do łóżka i wiedzieć, że nie grozi jej niebezpieczeństwo. To zaufanie za każdym razem mnie rozbrajało.
Cichy głos z tyłu mojej głowy podpowiadał: mogła wybrać każdego… ale wybrała ciebie.
Nawet jeśli wybrała też Jake’a. I Aarona.
Ta myśl boleśnie ścisnęła mnie w żołądku. To było ostre, ale dobrze znane uczucie.
„Matt…” Głos Renee załamał się na moim imieniu, teraz wyższy, gdy jej plecy wygięły się w łuk pode mną. Mój chwyt zacisnął się automatycznie, wciskając jej nadgarstki głębiej w poduszkę i trzymając ją w bezruchu, choć jej biodra niespokojnie się wierciły.
„Spokojnie”, mruknąłem tuż przy jej szyi. Mój głos był szorstki i niski. „Nie popędzaj mnie, skarbie”.
Jej ciało zadrżało, a ja poczułem to pod sobą, gdy drżenie przeszło przez jej żebra.
„Ja… proszę…”
Boże, to jedno słowo. Za każdym razem sprawiało, że moja krew stawała się gorętsza.
Pochyliłem głowę i pocałowałem szaleńczo pulsujące miejsce na jej szyi, a moje wargi musnęły jej szybkie bicie serca. Jęknęła cicho, wydając miękki, urywany dźwięk, a coś dzikiego we mnie odpowiedziało cichym warknięciem.
„Powiedz to jeszcze raz”. Mój kciuk przesunął się po wewnętrznej stronie jej nadgarstka, przypominając jej o mojej sile i żelaznym uścisku, którego nie mogłaby zerwać, nawet gdyby spróbowała.
„Proszę”, szepnęła znowu, zamykając oczy.
Pozwoliłem jej poczuć tę pauzę, powolne mijanie sekund, gdy wdychałem jej zapach. Miętowy szampon. Delikatna woń waniliowego balsamu. Zapach, który zostawał na mojej pościeli na długo po jej wyjściu.
Na długo po tym, jak wchodziła do łóżka Jake’a. Albo zwijała się w kłębek w ramionach Aarona na kanapie.
Zazdrość uderzyła we mnie tak jak zawsze, jak niespodziewany cios w żebra. Paskudna, paląca i niechciana. Nienawidziłem jej. Nienawidziłem tego, jak drążyła we mnie pustkę, nawet w takich chwilach jak ta, kiedy miałem ją pod sobą, gdy drżała dla mnie i szeptała moje imię.
Powinienem być zadowolony. Była tutaj. Ze mną. Ale jakaś chciwa, samolubna część mnie chciała jej całej. Każdej sekundy. Każdego pocałunku. Każdego oddechu.
„Matt…” Jej głos znów się załamał, wyciągając mnie z tej spirali myśli.
Pocałowałem jej żuchwę, a moje wargi musnęły delikatną linię jej kości policzkowej, aż dotarłem do jej ust. Jej oddech zmieszał się z moim, urywany i zdesperowany. „Ufasz mi?”, szepnąłem, muskając jej wargi.
Otworzyła oczy. Były szerokie. Błyszczące. Nieustraszone. „Zawsze”.
I właśnie tak, ostry ból w mojej klatce piersiowej ustąpił. Zazdrość zbladła, zastąpiona przez odurzający przypływ jej zaufania. To właśnie czyniło mnie słabym. Nie jej ciało, nie seks, ani to, jak wiła się pode mną.
To było to, że nigdy się nie wahała.
Pocałowałem ją — mocno, szybko, zaborczo — a jej gwałtowny wdech został stłumiony przez napór moich ust. Szarpnęła się pode mną, a jej nadgarstki znowu się poruszyły, próbując mojego chwytu. Zacisnąłem dłonie mocniej, zmuszając ją do bezruchu. „Moja”, warknąłem prosto w jej usta.
Przymknęła oczy. „Twoja”.
To słowo rozlało we mnie płynne gorąco. Jęknąłem, przenosząc ciężar ciała, aby uwolnić jedną rękę, i przesunąłem dłoń w dół po jej żebrach, przez wcięcie w talii, jeszcze niżej, aż objąłem krągłość jej biodra.
Wygięła się zdesperowana w stronę mojego dotyku, a ja uśmiechnąłem się tuż przy jej szyi.
Chciałem to przeciągać. Sprawić, by błagała, aż ochrypnie jej głos. Trzymać ją tutaj, w tym zawieszeniu, gdzie należała tylko do mnie. Ale moja własna kontrola słabła, pękając nić po nici, gdy jej ciało wiło się pode mną.
„Matt…”, znowu wzięła głęboki wdech. To było ostrzeżenie, błaganie i żądanie.
Oparłem czoło o jej czoło. Wpatrywałem się w jej zaczerwienioną twarz. „Nie wiesz, co ze mną robisz”, powiedziałem ochryple. „Doprowadzasz mnie do kurewskiego szału. Za każdym razem, gdy patrzysz na mnie tak, jakbym był jedyny, prawie w to wierzę. A potem przypominam sobie, że nie jestem”.
Rozchyliła usta. W jej spojrzeniu pojawiło się zdezorientowanie. „Matt…”
„Nie”, przerwałem jej szorstko. „Nie okłamuj mnie. Wiem, że kochasz nas wszystkich. Wiem, że dzielisz się na trzy części. Ale kiedy jesteś w moim łóżku? Kiedy jesteś pode mną?” Naparłem na nią mocniej, dociskając się do niej, aż wstrzymała oddech. „Jesteś moja. Powiedz to”.
Jej oczy błyszczały, a bunt migotał w nich, nawet gdy jej własne ciało ją zdradzało. Jej nogi poruszyły się, rozkładając się szerzej, a jej klatka piersiowa unosiła się szybciej. „Twoja”, szepnęła. A potem głośniej, stanowczo: „Jestem twoja, Matt”.
Moja klatka piersiowa bolała. Moje ciało płonęło.
A to i tak wciąż nie wystarczało.
Pocałowałem ją ponownie. Mocno i brutalnie. Przelałem każdą kroplę zazdrości, pożądania i desperackiej miłości w jej usta. Zapiszczała cicho, a ten dźwięk całkowicie mnie rozbił.
Puściłem jej nadgarstki i chwyciłem jej twarz, trzymając ją mocno, gdy całowałem ją tak, jakbym nigdy więcej miał nikogo nie pocałować. Moja druga ręka zjechała niżej, drażniąc ją i biorąc w posiadanie, a jej ciało gwałtownie drgnęło pode mną.
Jej paznokcie wbiły się w moje ramiona, a jej jęki rozbijały się o moje usta. A kiedy w końcu doszła, wykrzykując moje imię, poszedłem za nią na sam szczyt z jękiem wyrwanym prosto z piersi.
Przez długi czas żadne z nas się nie ruszało. Jedynym dźwiękiem był nasz oddech, ciężki i spleciony ze sobą.
Przewróciłem się na bok, pociągając ją za sobą, aż przytuliła się do mojej klatki piersiowej, a jej głowa schowała się pod moim podbródkiem.
Przylgnęła do mnie, a jej ciało wciąż lekko drżało. „Matt”, szepnęła ponownie, tym razem znacznie ciszej.
„Ciii”. Pocałowałem czubek jej głowy, wdychając zapach jej włosów. „Mam cię, mała. Zawsze”. I niech Bóg mi pomoże, mówiłem to szczerze. Nawet jeśli jutro miała szeptać tę samą obietnicę Jake’owi. Albo Aaronowi.
Zamknąłem oczy, przytulając ją mocniej i starając się uwierzyć, że to — ten moment, to bicie serca — mi wystarczy. Bo gdybym w to nie wierzył, zazdrość zżarłaby mnie żywcem.
