Skradziona przez Alfę Tom 3
Autorzy
Midika Crane
Lektury
19.2K
Rozdziały
30
W świecie, w którym watahy wilkołaków walczą o władzę i przetrwanie, Mara i Kaden znajdują się w samym sercu nadciągającej burzy. Schwytana przez bezwzględnego Kace'a, Mara musi bronić swojej dominacji, opierając się jego kontroli. Gdy Watahy Wolności i Mocy ruszają do ataku, sojusze są wystawiane na próbę, a mroczna siła grozi zniszczeniem wszystkiego. Gdy stawką są miłość, lojalność i przywództwo, Mara i Kaden muszą przejść zdradziecką drogę, by zjednoczyć swoje watahy i stawić czoła nadciągającej apokalipsie.
Pożegnania 🌶️🌶️
SEZON 3
Producent: Benjamin Rieder
Napisane przez: Benjamin Rieder & Will Buckingham
Więc, Alpha Rylan jest... zły?
Mój były Alpha. Przywódca Purity Pack.
Chcę wierzyć Kace’owi. Ale nie jestem pewna, czy to kupuję.
Znam Rylana całe moje życie. Jasne, jest pierwszorzędnym kutasem.
Zbyt konserwatywny. Niebezpiecznie odporny na zmiany.
Ale nie jest złym facetem.
Prawda?
MARA
Cały dzień myślałam o tym, co Kace powiedział nam w ambulatorium. Przez większość nocy też. Rzucałam się i obracałam w łóżku długo po tym, jak Kaden poszedł spać. Słuchanie jego powolnych, delikatnych oddechów zawsze wysyła mnie prosto do krainy snów, ale dziś moje palące pytania stanowią poważną przeszkodę.
Czy mój były alfa naprawdę może być zły?
Nie ma wątpliwości, że umysł Kace’a był kontrolowany. Całe stado Vengeance było. To byli zupełnie inni ludzie.
Drżę, myśląc o mrocznym i przenikliwym spojrzeniu Kace'a. Jego kłującym dotyku. Próbował nawet mnie naznaczyć, kiedy wyraźnie było wiadomo, że jestem naznaczona przez jego brata!
Znowu był Coenem.
Nie ma mowy, żeby Alfa Rylan był mózgiem. To by oznaczało, że on też stał za sprawą zaginionych dziewczyn. Dlaczego miałby porywać członków własnego stada? To bez sensu.
Lubieżność nie istnieje w słowniku Alfy Rylana. Jest najbardziej nadętym facetem, jakiego znam. Konserwatywny. Pobożny. Zbyt pobożny, tak naprawdę.
I cholernie kontrolujący, teraz, gdy o tym myślę.
Ale to nic nie znaczy. To nie jest twardy dowód.
Może Kace jest po prostu zdezorientowany. Przeszedł tak wiele. Jego umysł musi być w rozsypce.
Mój też jest.
Wpatruję się w Kadena obok mnie, próbując się uspokoić. Wygląda jak gigantyczne, muskularne, wytatuowane niemowlę. Jak mógł spać tak spokojnie? Wygląda na to, że każdego dnia stajemy w obliczu nowego kryzysu.
Może po prostu przyzwyczaił się do tego, myślę z delikatnym uśmieszkiem.
Kładę się obok niego, próbując odepchnąć od siebie myśli o Kace'ie i Alfie Rylanie. Nic z tym teraz nie da się zrobić. Wdycham męski zapach mojego towarzysza jak narkotyk, powoli odpływając...
KACE
Sprawdzam swój plecak po raz ostatni, trzykrotnie upewniając się, że mam wszystko, czego potrzebuję na podróż. Nagle nie mogę sobie przypomnieć, czy spakowałem szczoteczkę do zębów.
Przeszukuję jedzenie, ubrania, mapy i...
Jest. Na samym dole. Ufff.
Czekaj, gdzie jest pasta do zębów?!
W tym momencie zdałem sobie sprawę, że się ociągam. Naprawdę nie chcę opuszczać Vengeance Pack.
Ale muszę.
Ciemność, która mnie pochłonęła była straszna. Przejąłem kontrolę nad stadem. Próbowałem naznaczyć Marę. Torturowałem i prawie zabiłem Kadena, mojego własnego brata.
Wiem, że wszyscy mi wybaczają. Ale nie czuję, że na to zasługuję. Jestem upokorzony swoim zachowaniem, nawet jeśli nie miałem nad nim kontroli.
Byłem słaby. Podatny.
Nie mogę pozwolić, żeby to się powtórzyło.
Zapinam plecak po raz ostatni i idę korytarzami Vengeance Castle do foyer. Jest świt, ale Kaden i Mara już na mnie czekają.
Nie chciałem żadnych fanfar, ale cieszę się, że są tu, by mnie odprowadzić – nawet jeśli nie zaradzi to moim uczuciom zdrady. Ledwo mogę spojrzeć im w oczy, gdy przytulają mnie na pożegnanie.
– Wiesz, że ci wybaczamy, Kace – przypomina mi Kaden po raz setny. – Nie musisz odchodzić.
– Tak, muszę – wzdycham.
Mój brat przytakuje ponuro, mrugając ze zrozumieniem. Ledwo mogę powstrzymać łzy. Jesteśmy wszystkim, co zostało nam po rodzinie, a oboje mieliśmy ostatnio wiele bliskich spotkań. To jest bolesne dla nas obojga.
Przynajmniej ma Marę.
Spoglądam niezręcznie na moją Lunę. Czuję się dziwnie przytulając ją po tych wszystkich obrzydliwych rzeczach, które ciemność kazała mi z nią zrobić. Ten przerażający taniec. Próba zmuszenia jej do spółkowania ze mną...
Ale Mara, będąc Marą, rozładowuje napięcie, rzucając się na mnie z ramionami.
Teraz nie mogę powstrzymać łez.
– Pa, Mara – wykrztuszam.
Ona ściska mnie mocniej.
– Pa, Kace – mówi, a jej głos jest tak samo napięty jak mój.
– Gdzie pójdziesz? – pyta Kaden, gdy Mara i ja odsuwamy się od siebie.
Wyglądam przez okno na drogę przed nami, mrużąc oczy w porannym słońcu.
– Jeśli znów będę musiał stawić czoła złu, muszę być silniejszy. Muszę się nauczyć, jak pokonać ciemność w moim sercu i umyśle. Dla mnie, i dla naszej watahy.
Odwracam się z powrotem do nich, moje oczy twardnieją z determinacją.
– Zmierzam do Discipline Pack.
Kaden przytakuje. – A potem wrócisz? – pyta z nutką nadziei w jego głosie.
Waham się.
– Wrócę, gdy poczuję, że zadośćuczyniłem. Wam... i sobie...
Wrzucam plecak i zaczynam schodzić po schodach w kierunku drzwi.
– Kace, czekaj!
Mara mnie dogania.
– Jesteś pewien, że to Alfa Rylan przejął nad tobą kontrolę? – pyta, przeszukując moje oczy jak odkrywca. – Na pewno?
Na pewno? Mniej więcej tak samo na pewno, jak to, że oddycham. Tak samo na pewno jak to, że słońce wschodzi rano i księżyc w nocy. Alpha Rylan jest czystym złem – czystym złem. Nigdy nie zapomnę tego, co mi zrobił. Moje oczy zwężają się na samą myśl o tym chorym draniu.
Spoglądam na Marę twardym wzrokiem.
– Na pewno.
KADEN
Mara i ja stoimy na zewnątrz, obserwując Kace'a, aż stanie się plamką w oddali. Nienawidzę się żegnać po tak niedawnym zjednoczeniu z nim. Prawdziwym nim. Ale rozumiem jego wybór. Ja zrobiłbym to samo.
Prowadzę Marę z powrotem do zamku. Teraz, gdy wróciliśmy do normalności, musimy zająć się pilną sprawą związaną ze stadem.
– Mara – mówię, gdy idziemy w stronę jadalni na śniadanie. Patrzy na mnie, rozkojarzona. Nie mogę jej winić za to, że jest zdenerwowana z powodu Kace'a. Ale im szybciej jej powiem, tym lepiej.
– Jak wiesz, jesteś teraz moją Luną – zaczynam, – i od pokoleń, pierwszy porządek rzeczy dla każdej Luny Vengeance Pack zawsze był taki sam...
– Jeśli to ma coś wspólnego z gotowaniem lub sprzątaniem, możesz po prostu zamknąć się w tej chwili – Mara odpowiada. Uwielbiam jej zadziorność.
– Niezupełnie – mówię z uśmiechem. – Musisz zaplanować naszą ceremonię godową.
Mara zatrzymuje się. – Myślałam, że już byliśmy oficjalnie skojarzeni.
Ona marszczy się, pocierając szyję w miejscu, gdzie ją naznaczyłem. Sama myśl o tej namiętnej nocy sprawia, że moje spodnie są trochę ciaśniejsze. Biorę ją w ramiona i podnoszę jej podbródek.
– Jesteśmy razem oficjalnie. Ceremonia godowa to tylko formalność. To noc dla stada, aby świętować inaugurację nowej Luny i ich dzielenie się radością Alfy z powodu znalezienia prawdziwej miłości.
Ona promienieje. – Prawdziwa miłość?
– To nie mogłoby być prawdziwsze.
Mara splata swoje palce z moimi, jej ciało przyciska się do mnie blisko.
– Więc planuję nasz ślub?
– Właśnie tak.
Ona wykonuje podekscytowany mały taniec. Cieszę się, że jest zadowolona. Nie chciałem jej stresować zrzucając to wszystko na jej głowę. Ale powinienem był wiedzieć, że Mara sobie z tym poradzi.
W końcu ona radzi sobie ze mną.
Słodki zapach jej złotych włosów doprowadza mnie do szaleństwa.
Cholera. Mam pełen wzwód na środku pieprzonej jadalni. Mara zdaje się od razu to zauważać. Czuję, jak jej ręka skrada się w kierunku mojego rozporka...
– Mara – ostrzegam, patrząc na drzwi do kuchni. Jestem pewien, że ktoś z obsługi wejdzie ze śniadaniem w każdej chwili. Co za strata. Nie jestem już nawet głodny.
Jeżeli chodzi o jedzenie, w każdym razie.
Mara zdaje się czytać w moich myślach. Wymyka się przez drzwi i wyłania się kilka chwil później, trzymając coś za plecami.
– Powiedziałam im, że sami zrobimy sobie śniadanie – mówi nieśmiało. – Nie będą nam przeszkadzać.
Moja partnerka jest totalną zołzą. Wskakuje na stół i zaczyna zrzucać z siebie ubrania. Pospiesznie podążam jej śladem. Jestem twardszy niż diament. Mój kutas błaga o nią.
Siada na krawędzi stołu i rozkłada nogi, pokazując swoje już lśniące fałdy, gdy podchodzę. Właśnie wtedy, gdy mam zamiar włożyć usta w nią – w każdy jej pieprzony centymetr kwadratowy – ona wciska mi coś do ręki. Jakiś rodzaj aluminiowej puszki...
– Poważnie myślałam o zrobieniu śniadania – mówi seksownym szeptem.
Patrzę w dół na etykietę, chichocząc, gdy czytam.
Bita śmietana.
Głodnym wzrokiem patrzę na ciało mojej towarzyszki. Jej dojrzałe piersi. Jej wiśniowe sutki.
Zanurzam je w słodkiej, białej pianie.
Mara chichocze. – To łaskocze – mówi.
– Pokażę ci łaskotanie – ostrzegam ją, zaczynając lizać...
MARA
Po, cóż, orgazmicznym śniadaniu, Kaden i ja zmywamy się i wracamy do foyer, by pożegnać się z odwiedzającymi nas Alfami i Lunami. Jeszcze raz dziękujemy im za przybycie na ratunek z całą sytuacją ze złym Kace'em. Wszyscy są zachwyceni, gdy wspominamy o zbliżającej się ceremonii krycia.
Alfa Landon i Luna Althea uścisnęli nam dłonie.
– Mam nadzieję, że wkrótce znów się zobaczymy – wołam, gdy kierują się w stronę drzwi.
– Nie za szybko – Alfa Landon chichocze.
Alfa Evan i Luna Leia są, co zrozumiałe, w gorszych nastrojach. Podobnie jak my, odczuwają stratę Graysona, poprzedniego alfy Freedom Pack, ale Evan jest chyba najbardziej dotknięty z nas wszystkich: Grayson był jego bratem.
Daję Evanowi długi uścisk. Całkiem dobrze się trzyma, biorąc pod uwagę wszystkie sprawy. Zawsze wydawał się taki silny, zrównoważony i przenikliwy. Grayson zostawił za sobą dziurę do wypełnienia, ale mam przeczucie, że Evan też będzie wspaniałym alfą.
– Cóż, czas wyruszyć na ten zakurzony szlak – mówi Alfa Evan, uwalniając mnie. – Gotowy, Leia?
– Daj mi jedną minutę, Evan!
Ona uśmiecha się do mnie i Kadena.
– Tak się cieszę, że słyszę, że robicie to oficjalnie. Właśnie myślałam, zanim pójdziemy i wszystko... Mara, chcesz, żebym przeczytała ci z dłoni? Jestem pewna, że jest tak wiele szczęścia w twojej przyszłości. Musisz chcieć ją zobaczyć.
Waham się. To miła propozycja, ale ostatni raz, kiedy Leia dała mi odczyt, był nieco... niepokojący. Ale zanim zdążę otworzyć usta, Kaden szturcha mnie do przodu.
– Myślę, że tego chce – mówi z politycznym uśmiechem. – No dalej, Leia, czytaj dalej.
Rzucam Kadenowi spojrzenie i oferuję Leii swoją dłoń. Kocham moją koleżankę Lunę, ale mam przeczucie, że to zły pomysł.
Leia dotyka mojej dłoni i śledzi cienkie linie i rowki. Zamyka oczy w skupieniu. Wstrzymuję oddech.
– Widzę... czarną sukienkę...
Uh... myślę, że ma na myśli białą, ale poza tym, jak na razie jest dobrze...
– Kaden wygląda tak przystojnie przy ołtarzu z tobą... Oboje wyglądacie tak szczęśliwie...
Zaczynam się relaksować. Jak na razie wszystko brzmi całkiem nieźle. Chyba będę musiała zaplanować tę ceremonię godową jak diabli. Nie żebym była zaskoczona, oczywiście.
Nagle na twarzy Leii pojawia się zmarszczka.
– Widzę ogień... Dużo ognia...
Um, co ona mówi?
Oczy Leii otwierają się. Nie podoba mi się to ani trochę.
– Widzę... widzę... widzę... widzę...
– Co widzisz?! – żądam, nie mogąc tego wytrzymać.
– A–apokalipsę... – wypowiada się, jak w transie. – A ty jesteś jej przyczyną...
Serce mi się kraje. Ja? Przyczyną apokalipsy?!
Wiedziałam, że to wróżenie to zły pomysł!
