Saga Braterstwo Część 1 - Księga 3: Gniew Burzy
Autorzy
Jassy Doe
Lektury
18.9K
Rozdziały
53
Dla Lucasa „Storma” życie w Brotherhood MC jest proste: chronić klub, karać wrogów. Kiedy jednak Josie – jedyna kobieta władająca jego duszą – zostaje brutalnie porwana przez sadystycznego ducha z przeszłości, Storm nie zamierza jej po prostu szukać. Rozpętuje piekło, by wyrwać ją z samej krawędzi otchłani.
Rozdział 1: Miasto, które mnie złamało
STORM
Jak zawsze siedzieliśmy przed Kings Bar — Duke, Wrath, Ace, Void, King i ja — sącząc zimne piwo, podczas gdy żar lał się na asfalt. Upał był tego dnia nie do zniesienia, a ciężkie, lepkie letnie powietrze sprawiało, że koszula kleiła się do pleców. Odkąd całkowicie zniesiono lockdown, nasza społeczność wreszcie wróciła do swojego dawnego rytmu.
Sklepy wzdłuż ulicy były otwarte, a okolica tętniła większym życiem niż przez ostatnie kilka miesięcy. Moje studio tatuażu, Storm Ink, pękało w szwach od zapisów. Przez lata wyrobiłem sobie na tyle mocną pozycję, że ludzie przyjeżdżali z innych stanów tylko po to, by usiąść pod moją igłą.
Ze względu na specyfikę naszego biznesu, kiedy tylko ktoś przebywał w kryjówce, wszystko było zabezpieczane z najwyższą ostrożnością. Osobę, którą chroniliśmy, od razu wprowadzano na tyły, po czym zamykano z trzaskiem ciężką bramę oddzielającą domy mieszkalne od głównej ulicy. Nikt nie miał tam wstępu, chyba że należał do klubu.
W ciągu dnia wejście było pilnie strzeżone, a w nocy warty pełnili kandydaci. Często sam stałem tam na straży. To nie była zwykła brama; była to nieprzezroczysta, wzmocniona zapora, zaprojektowana tak, aby całkowicie odciąć widok z ulicy.
Początkowo zamknęliśmy wszystko ze względu na dziewczynę Ace'a, Norę. Jako kluczowy świadek w wielkim śledztwie federalnym, znajdowała się w ogromnym niebezpieczeństwie. Ale odkąd przyszła żona Ace'a wzięła sprawy w swoje ręce i dosłownie ścięła głowę swojemu oprawcy, tak ekstremalne środki bezpieczeństwa nie były już potrzebne.
Na czele całej sprawy stał Tom, nasz bliski przyjaciel z FBI. Współpracowaliśmy z nim od dłuższego czasu, a kiedy w końcu aresztował wszystkich ludzi Teda i zdemaskował całą siatkę handlu ludźmi, wstrząsnęło to stanem. Skandal z szefem policji z Irvine nie schodził z pierwszych stron gazet.
Dzięki górze niezbitych dowodów, które odkrył Tom, Nora nie musiała nawet zeznawać w sądzie. Aresztowano dwunastu mężczyzn i trzy kobiety – wszyscy byli lojalnymi poplecznikami Teda – a teraz siedzieli w celach, czekając na wyrok. Potwór z Irvine. Tak media nazywały Teda i była to absolutna prawda.
Był potworem.
A Nora? W świetle prawa już dawno została uznana za zmarłą. Jej nowa tożsamość była bezpieczna, a jej prawdziwe życie u boku mojego klubowego brata mogło się wreszcie zacząć. Była nową osobą z czystą kartą – miała przed sobą życie, na które naprawdę zasługiwała.
Po tym, jak oficjalnie została jego narzeczoną, spędziłem całe dnie na tatuowaniu jej, starannie wykonując jej tatuaż przynależności. Prawie skończyłem ten wyjątkowy wzór, który chciała mieć gotowy przed ślubem.
Ślub. Pokręciłem głową, pociągając łyk piwa. Osobiście zakładałem, że nigdy się nie ożenię. Ale Ace był tak bardzo pewny ich związku, że zdążył już całkowicie wyremontować stary dom swoich rodziców i oświadczył się jej po bardzo krótkim czasie bycia razem.
„Popatrzcie na te zakochane szczeniaki”, burknął Duke, przerywając moje myśli. Skinął głową w stronę naszych braci, którzy stali po drugiej stronie chodnika, patrząc, jak ich kobiety rozmawiają.
„Po prostu jesteś zazdrosny, Trashboy”, powiedział Wrath ze śmiechem.
Tylko pokręciłem głową, wiedząc, że Duke zaraz zacznie swoje typowe narzekanie na miłość i zaangażowanie.
„Wy dosłownie uwiązaliście się do jednej kobiety”, zakpił Duke, odwracając głowę, by popatrzeć na kobietę idącą w stronę przychodni Doca. „To znaczy, po co? Jest tu tyle kobiet, które tylko czekają na to, by je zdobyć.”
„Kiedy w końcu dorośniesz, to zrozumiesz, Trashboy”, odpowiedział Ace z uśmieszkiem.
„Dokładnie. Jesteś po prostu cholernie niedojrzały”, dodał Void, wywołując głośny śmiech i potaknięcie Wratha.
„Wy dwaj to szczególny powód do wstydu”, mruknął Duke, a na jego usta wkradł się rozbawiony uśmiech. „Obaj jesteście ze swoimi kobietami od czasów liceum. Jedna żona na całe życie… Jezu Chryste.”
„Uważaj na słowa, Trashboy. Jeśli twoja siostra usłyszy, jak tak gadasz, to odstrzeli ci głowę”, ostrzegł Wrath, na co Duke tylko przewrócił oczami.
„I zdecydowanie nie powinieneś jej teraz drażnić… jest w ciąży”, zauważył King, a Ace pokiwał głową na znak zgody.
„Co się z wami, do cholery, stało?” prychnął Duke, odwracając wzrok, by popatrzeć na kolejnego przechodnia. „Kiedyś byliśmy cool.”
Cool. Zawsze mnie bawiło, kiedy Duke używał tego słowa do opisania naszej przeszłości. Nigdy nie byłem cool i nawet nie wiedziałem, co to słowo znaczy, dopóki nie odnalazłem moich braci motocyklistów.
Lata liceum, które Duke wspominał z takim sentymentem, były dla mnie absolutnym piekłem na ziemi. Moja matka wyemigrowała ze Szwecji do Laguna Beach w pogoni za iluzją amerykańskiego snu i zrobiła to zupełnie sama.
Mój biologiczny ojciec był zimnym, brutalnym Szwedem, który jasno dawał do zrozumienia, że nigdy mnie nie chciał – traktował mnie jak błąd i kulę u nogi, porzucając nas bez chwili wahania.
Moja mama przybyła do Kalifornii z płaczącym dzieckiem na rękach, jedną zniszczoną walizką w dłoni i bez nikogo, na kim mogłaby polegać. Dziś podziwiam jej ogromną odwagę, rozumiejąc, jak brutalny potrafi być świat, ale wtedy, dla dzieciaka, to były czyste tortury.
Dzieci to złośliwe istoty. Przez całe moje dzieciństwo byłem wiecznym outsiderem i nie wiem, czy to przez moje bardzo jasne blond włosy, akcent, czy zagraniczne pochodzenie, ale nigdy mnie nie lubiano. Byłem po prostu chłopcem, którego nikt nie chciał.
Kiedy poszedłem do liceum, znęcanie się przybrało na sile. Byłem chudym, kruchym dzieciakiem – idealnym, łatwym celem dla zwalistych graczy szkolnej drużyny futbolowej. Chłopcem bez żadnych przyjaciół. Bili mnie regularnie, poniżali na szkolnym dziedzińcu i kradli mi pieniądze na jedzenie.
Przez wiele nocy leżałem bezsennie, pragnąc po prostu umrzeć. Moje życie było totalnym gównem, ale wiedziałem, że odebranie sobie życia całkowicie zniszczyłoby moją matkę. Dlatego znosiłem bicie, przyjmowałem poniżenie, spuszczałem wzrok i liczyłem dni, aż będę mógł opuścić Laguna Beach i nigdy nie spojrzeć za siebie.
Każdy dzień był wojną psychologiczną, ale nie chciałem obarczać tym mojej matki, która i tak pracowała już ponad siły. Codziennie wieczorem widziałem, jak wraca do domu blada ze zmęczenia, zestresowana i całkowicie wyczerpana pracą na dwóch zmianach, żeby tylko utrzymać dach nad naszą głową. Nie potrafiłem zrzucić na jej barki jeszcze moich problemów.
Czasami późno w nocy słyszałem, jak płacze w swoim pokoju, a jej cichy, ciężki szloch przenikał prosto przez ściany. To mnie łamało. Była jedyną osobą, jaką miałem na całym świecie, a ja byłem całkowicie bezradny wobec jej bólu. Jedyne, co mogłem zrobić, to maskować własny ból, udając, że świetnie radzę sobie w szkole, podczas gdy prawda była zupełnie inna.
Gdybym pewnego popołudnia przypadkowo nie wpadł na Duke'a, nie wiem, czy przetrwałbym tamte lata.
