Drugie spojrzenie
Autorzy
Taz Zobell
Lektury
113K
Rozdziały
30
Lucas starannie pracował na swój wizerunek buntownika, po którym nikt nie spodziewa się zbyt wiele, i zamierza przy tym pozostać. Kiedy jego brat bliźniak zgadza się udzielać korepetycji Rinie, Lucas ostatecznie wchodzi w jego rolę, udając kogoś, kim nie jest. To miało być proste – zwyczajna przysługa i dochowanie tajemnicy.
Jednak Rina nie przypomina nikogo, kogo spotkał do tej pory. Dziewczyna dostrzega to, co kryje się pod maską i murami, uderzając prosto w te części jego duszy, które Lucas wolałby zachować w ukryciu. W miarę jak ich więź zacieśnia się podczas wspólnych nocy i cichych chwil, chłopak zaczyna gubić się między prawdą a odgrywaną rolą. Bo im bardziej udaje, tym trudniej jest mu ignorować to, co staje się prawdziwe – i co może zmienić absolutnie wszystko.
Plan Andy'ego
LUCAS
Gdyby nie to, że urodziłem się z tymi cholernymi chromosomami, które akurat są dokładnie takie same jak u mojego bezmózgiego brata, byłbym teraz szczęśliwy i nadal podążał ścieżką, którą sobie wyznaczyłem, a która prowadzi mnie ku mojej przyszłości.
Zamiast tego siedzę tu, czując w środku pustkę, i gapię się na kamień o trzech czubkach, który kiedyś dawał mi tyle radości. Teraz chcę go po prostu rozbić na małe kawałki.
To byłoby nie tylko tragedią, która zniszczyłaby kawałek historii, ale też zrujnowałoby wszystkie moje plany na przyszłość i pewnie posłało mnie do więzienia... Przynajmniej pasowałoby to do wizerunku, jaki inni mają o mnie — tego, który z jakiegoś powodu sam chciałem stworzyć. Zaczynam się zastanawiać, dlaczego to zrobiłem. Ona sprawia, że kwestionuję wszystko.
Zaczęło się na początku naszej ostatniej klasy liceum. Widzicie, moja druga połówka ma wielki sekret, o którym wiem tylko ja. Niestety, on też zna mój sekret i tylko on o nim wie.
Ale sekret mojego brata jest zbyt wielki, by wiedział o nim ktoś jeszcze — nawet nasi rodzice nie mają pojęcia. Posiadanie tego samego DNA ma swoje plusy — on nie potrafi niczego przede mną ukryć na długo. Ale ta wiedza działa w obie strony, co jest dla mnie beznadziejne.
Siedzę w swoim pokoju, gdzie wszystko jest w odcieniach czerni albo czerwieni, moich dwóch ulubionych kolorów. Moja macocha, Vanessa, którą nazywam macochą-Vanessą, jest projektantką wnętrz, więc musiała kupić do mojego pokoju najlepsze i najdroższe rzeczy.
Właśnie rysuję w szkicowniku, opierając się o jedwabną poduszkę i próbując z niej nie zjechać, jak zdarzało się to wcześniej, gdy Andy — pan Ideał — wpada do mojego pokoju, przerywając mi słuchanie muzyki i psując moje skupienie.
Rzucam szkicownik na bok. Odwracam się do niego i mruczę: „Andrew, ile razy ci mówiłem, żebyś najpierw pukał?”
„Przepraszam, Anderson, ale to ważne!” mówi bez tchu mój identyczny bliźniak. Brzmi, jakby przed chwilą biegł.
„Po pierwsze, prosiłem cię, żebyś nie używał tego głupiego imienia”. Podnoszę się z czarnej poduszki i odkładam szkicownik, żeby w pełni skupić na nim uwagę. „A z jakiego powodu tak panikujesz?”
Podchodzi bliżej i siada na moim czerwonym obrotowym krześle przodem do mnie. „Pamiętasz tę dziewczynę, o której ci mówiłem? Tę, która ostatnio mi się przygląda. Myślałem, że może wpadłem jej w oko”.
„Sally... Sammy... coś w tym stylu?” zgaduję, próbując przeszukać pamięć.
Rzuca mi zszokowane spojrzenie. „Przynajmniej byłeś blisko pierwszej litery. Ma na imię Rina, ale tak. Jej matka skontaktowała się z naszą mamą. Chce, żebym dawał jej korepetycje. Chyba słabo poszły jej testy na koniec zeszłego roku i matka zmusza ją do dodatkowej nauki”.
Przewracam oczami, splatam palce i kładę ręce za głowę. Wrzucam nogi na łóżko i kładę się z powrotem. „I co to ma wspólnego ze mną?”
„Cóż, pomyślmy. Chcą najlepszego ucznia w szkole. Szkoła podpisała umowę o poufności, więc ludzie nie wiedzą, że to ty, Lucas. Ale to ty jesteś najlepszy, a nie ja”.
To przyciąga moją uwagę i sprawia, że zrywam się z łóżka. „Hej! Został mi tylko jeden rok. Nie zepsuj mi tego teraz, Andy... błagam!”
Patrzę, jak podnosi ręce w geście poddania. „Hej, uspokój się, Lucas. Nie miałem zamiaru nikomu nic mówić. Nie rozumiem, dlaczego tak to ukrywasz i wolisz udawać głupiego dupka zamiast mądrego, dobrego chłopaka. Ale nie zdradzę twojego sekretu”.
„Potrzebuję tylko, żebyś zajął moje miejsce i uczył Rinę. Ona naprawdę cię potrzebuje!”
Posyłam mu ostre spojrzenie. Odpowiadam: „Chyba sobie żartujesz! Nie chcę tracić czasu na uczenie dziewczyny, która cię śledzi”.
Tym razem to on posyła mi złe spojrzenie. „Ona mnie nie śledzi. Nie zrobiłbym ci czegoś takiego. Powiedzieli, że mi zapłacą. A ona jest całkiem urocza, Lucas. Zobaczysz”.
„A skąd niby wiesz, czy jest ładna, Andy? Jesteś ostatnią osobą, do której poszedłbym po radę w sprawie dziewczyn”.
Oburzony Andy wstaje, odpychając moje krzesło tak, że leci na drugi koniec pokoju. „Hej! To, że jestem gejem, nie znaczy, że nie wiem, kto jest atrakcyjny, a kto nie!” krzyczy szeptem, wyraźnie urażony.
Siadam z powrotem na łóżku i pytam: „A co, jeśli będę musiał powiedzieć jakieś słowo z literą 'R' w środku? Na przykład jej imię? Wiesz, że mam wadę wymowy, a ty nie. I chociaż to brzmi tylko jak akcent, ona na pewno zorientuje się, że to nie ty”.
Andy podchodzi do mnie, siada i kładzie mi dłoń na ramieniu, wiedząc, że rozmowa o mojej wymowie nie jest dla mnie łatwa. Wbijam wzrok w podłogę.
„Nie bądź dla siebie taki surowy. Kiedy się skupiasz, w ogóle tego nie słychać. A nawet jeśli ci się zdarzy, nie rzuca się to aż tak w oczy. Zwłaszcza jeśli ktoś nie spędza z nami dużo czasu, a ona nie spędza. Jeśli tylko nie będziesz mówił słowa 'rabarbar', powinno być dobrze. A co do jej imienia, mów do niej na przykład 'S'. To będzie urocze przezwisko”.
Pytam: „A co, jeśli Gazel się dowie i wszystko zepsuje? Wiesz, że rzuci się na tę, no, jak jej tam”.
„A nie mówiłeś przypadkiem, że chcesz z nią zerwać?”
Przewracam oczami i głośno wypuszczam powietrze z płuc. „Chcę się jej pozbyć. W ogóle nigdy nie byliśmy razem. Ale tak, chcę to skończyć, a to wcale nie jest takie proste. Ona jest trochę nienormalna”.
Patrzy na mnie ze zdezorientowaniem i pyta: „Więc dlaczego trzymałeś się z nią przez całe lato?”
Na mojej twarzy wykwita szeroki uśmiech. „Bo jest szalona. Mój niezwykle niewinny braciszku, czy wiesz, do czego są gotowe szalone dziewczyny?”
Krzywi się i udaje, że wymiotuje. Wstaje i rusza w stronę drzwi, co wywołuje mój śmiech. „Dobra, wychodzę stąd, zanim całkiem przyprawisz mnie o mdłości!”
Andy odwraca się z powrotem w moją stronę i proponuje: „A co powiesz na to, że ja zerwę za ciebie z szaloną Gazel, a ty w zamian pouczysz Rinę za mnie?”
Wzdycham. Kręcę powoli głową, przemyśliwając to. „A rodzice wiedzą o tym twoim małym planie zamiany? Przecież wiesz, jak nienawidzą, kiedy udajemy siebie nawzajem”.
„Najpierw upewniłem się u nich. Zgodzili się, że to ty powinieneś dawać jej korepetycje, bo ja mam napięty grafik treningów i w ogóle”.
Kręcę głową i z niechęcią odpowiadam: „Dobra. Ale to tylko na próbę. Jeśli cię o to poproszę, musisz natychmiast zamienić się z powrotem. Zwłaszcza że ty musisz zerwać z Gazel tylko raz... miejmy nadzieję. A właśnie, upewnij się, że zrywasz z nią na dobre. Nie chcę, żeby do mnie wracała. Te szalone zazwyczaj wracają. Cieszę się, że nie chodzimy z nią do tej samej szkoły. Powodzenia, młodszy braciszku”.
Otwierając drzwi, Andy mruczy pod nosem: „Ale jestem podekscytowany”.
Potem zamyka za sobą drzwi. Zostawia mnie samego, abym mógł znowu odpocząć przed jutrzejszym pierwszym dniem szkoły.
