Galatea Logo
ListyPomoc
Wilkołaki i zmiennokształtni
Mafia
Romans z miliarderem
Romans z dręczycielem
Powolnie rozwijający się romans
Od wrogów do kochanków
Romans paranormalny
Przeznaczeni sobie partnerzy
Historie sportowe
Powieści dziejące się na uniwersytecie
Historie o drugiej szansie
Zobacz wszystkie kategorie
Ocena 4,6 w App Store
Regulamin korzystania z usługiPrywatnośćPrawo do odstąpienia od umowyNota prawna
Galatea on FacebookGalatea on InstagramGalatea on TikTok
Cover image for Srebrny Wilk

Srebrny Wilk

Autorzy
Maivy
Lektury
18.4K
Rozdziały
68
Autorzy
Maivy
Lektury
18.4K
Rozdziały
68
🥵Erotyka🧛🏻Wampiry⚔️Od wrogów do kochanków🐺Wilkołaki i zmiennokształtni👩‍❤️‍👨Prawdziwy partner💘Przeznaczeni partnerzy💪🏻Obrońca🧙‍♂️Paranormalne i fantasy💪🏻Samce alfa💪SIlne kobiety⚔️Akcja i przygoda👑Rodzina królewska i arystokraci🐉Smoki🐺Paranormaline

Osiem lat po tym, jak jej królestwo obróciło się w popiół, Aurora przetrwa opanowane przez potwory Zakazane Ziemie, ukrywając się na widoku. Przebrana za bezimienną, umazaną sadzą włóczęgę, polega na swoim sprycie i magii, by prosperować w miejscu, do którego żaden zwyczajny wilk nie odważyłby się wkroczyć.

Jej samotność zostaje zburzona, gdy staje na drodze Kierana Blackwooda, Króla Alfy Valdory. Prowadząc swoją straż przednią przez zdradzieckie bezdroża, spodziewał się znaleźć potwory. Zamiast tego zderza się z niepokorną, tajemniczą ocaleńczynią, która odmawia pokłonu i nie daje się zastraszyć. W brutalnym świecie, gdzie słabość oznacza śmierć, losy dwojga wilków wkrótce się przetną... Żadne z nich nie jest gotowe na to, co nadejdzie.

Rozdział 1: Zapach na wietrze

AURORA

Powietrze w Zakazanych Ziemiach pachnie nie tylko dżunglą i wilgotną ziemią; pachnie możliwościami i nutą ozonu.
Większość ludzi, tych z miękkimi łóżkami i funkcjonującym tętnem, nazywa to miejsce cmentarzem. Nie mylą się do końca. Królestwo Białego Wilka zginęło tu osiem lat temu. Ale tam, gdzie oni widzą grobowiec, ja widzę plac zabaw. Bardzo, ale to bardzo przerośnięty plac zabaw.
Poszarpana iglica zniszczonej wieży Zegara Słonecznego wznosiła się kilka mil stąd, przebijając się przez korony drzew jak złamany ząb jakiegoś starożytnego boga. Jej niegdyś czysty, biały marmur oplatały nocne pnącza, które pulsowały słabym, fioletowym światłem. Kiedyś było to centrum naszej stolicy. Festiwale, targi, ceremonie, zanim wszystko spłonęło.
Teraz było to po prostu wielkie miejsce do drapania dla wywern.
Przeniosłam ciężar ciała, a moje łapy cicho zapadły się w ziemię. Nie wyglądam teraz zbyt imponująco. Biorąc pod uwagę warstwy popiołu, które skrupulatnie wtarłam w futro, oraz to, jak nisko trzymam ogon, wyglądam jak brudna, żałosna samotna wilczyca, która przegapiła kilka posiłków.
To pierwszy błąd, jaki zazwyczaj popełniają moi wrogowie.
W wąwozie pode mną Cienisty Jeleń pasł się na bioluminescencyjnym mchu. Zwierzę było wielkości małego domku, a z jego poroża kapał płynny cień, który syczał po zetknięciu z ziemią. Dzika magia dziwnie wpływa na tutejszą faunę.
„Osiem lat”, pomyślałam, a moje różnokolorowe oczy – jedno błękitne, drugie rtęciowe – śledziły puls pod gardłem stworzenia. Osiem lat, odkąd Drakonianie przynieśli swój ogień, a wampiry swoją chciwość. Osiem lat, odkąd świat patrzył, jak mój lud płonie, i wspólnie uznał, że neutralność brzmi bezpieczniej niż odwaga.
Pobliska gałąź cicho trzasnęła pod ciężarem czegoś niewidzialnego. Prawdopodobnie Ścierwojad. Pewnie liczył, że zostawię mu resztki.
Optymistyczny, mały padlinożerca.
Powinnam być już dzika. Tak przynajmniej mówią uczeni. „Nauka Przemiany”. Pozostań w wilczej formie dłużej niż trzy do czterech miesięcy, a twój ludzki umysł rzekomo zniknie, aż pozostanie tylko instynkt, głód i terytorialna agresja.
Szczerze mówiąc, to niegrzeczne.
Od ośmiu lat jestem w wilczej formie. Wciąż tu jestem. Wciąż jestem sobą. Po prostu tak się składa, że wolę cztery łapy, ostrzejsze zęby i węch, który potrafi wyczuć ofiarę z odległości mili.
Jeleń poruszył się niespokojnie. Mógł mnie wyczuć. A może poczuł falowanie wiatru, który owijał się wokół moich łap niczym niewidzialny jedwab. Bądź co bądź, te zwierzęta są wrażliwe na zmiany w magii.
Oparłam się na Zasłonie Natury, pozwalając, by magia osiadła na mnie jak chłodna woda. Mój zapach zniknął. Moja obecność się zatarła. Dla jelenia nie byłam już drapieżnikiem.
Byłam po prostu kolejnym cieniem w krainie pełnej potworów.
Sytuacja polityczna Roztrzaskanego Kręgu to wciąż kompletny żart. Imperium Nokturnu puszy się, udając wyrafinowanie, bo od czasu do czasu pije krew z kryształowych kielichów, a nie prosto od żywych istot.
Dominium Draconis to w zasadzie uzbrojone po zęby jaszczurki z problemami z gniewem i niezdrową obsesją na punkcie podbojów.
Jest też Valdora, nasi „honorowi” wilkołaczy kuzyni, którzy absolutnie zamierzali nam pomóc aż do momentu, gdy pomaganie stało się niewygodne.
Sylvari Fey schowali się za swoimi magicznymi sztuczkami.
Ludzie schowali się za swoimi maszynami.
A moje królestwo spłonęło i zamieniło się w popiół.
Ale tak naprawdę już ich nie nienawidzę. Nienawiść jest ciężka, a taki ciężar sprawia, że łatwo tu zginąć. Poza tym zemsta to luksus zarezerwowany dla ludzi, za którymi wciąż stoją armie. Ja jestem tylko jednym wilkiem. Jedną wilczycą przeciwko dwóm imperiom pełnym przerośniętych komarów i ziejących ogniem jaszczurek.
Może i jestem lekkomyślna, ale nie na tyle głupia, by mylić przetrwanie z nieśmiertelnością. Więc po prostu odpuściłam. Nie dlatego, że zasłużyli na przebaczenie, ale dlatego, że noszenie w sobie tego gniewu pogrzebałoby mnie obok wszystkich innych, których straciłam. Przeżyłam, podczas gdy tak wielu zginęło, i zamierzam dalej trwać ze względu na nich. Życie dalej, uparcie i bez przepraszania, to jedyny znany mi sposób na to, by uczcić ich śmierć.
Jeleń opuścił głowę. „Teraz”.
Nie po prostu skoczyłam; pozwoliłam, by porwał mnie wiatr. Z jednym mentalnym impulsem podmuch Srebrzystej Magii owinął się wokół moich tylnych łap, wyrzucając mnie na trzydzieści stóp przez polanę jako rozmytą plamę szaro-brązowego popiołu.
Jestem zwinna i jestem szybka. Jestem ostatnią rzeczą, jaką to wielkie zwierzę kiedykolwiek zobaczy.
Cienisty Jeleń wydał z siebie dźwięk przypominający zgrzyt płyt tektonicznych, gdy naruszyłam jego strefę osobistą. Spróbował się odwrócić, a jego masywne poroże, szerokie jak miejska ulica, ruszyło w moim kierunku w śmiercionośnym, szerokim łuku.
Nie cofnęłam się ze strachu. Szczerze? Uśmiechnęłam się. Uśmiechnęłam się tak bardzo, jak tylko wilk potrafi się uśmiechnąć.
„Jesteś za wolny, wielkoludzie”.
Będąc w powietrzu, popchnęłam wiatr umysłem. Powietrze pod moimi łapami stwardniało na ułamek sekundy, tworząc dosłowny stopień z ciśnienia o sile wichury. Odbiłam się od tej niewidzialnej platformy, przeskakując prosto nad porożem jelenia. Widziałam posokę cienia kapiącą z jego końców zaledwie kilka cali pod moim brzuchem.
Wylądowałam na jego szerokim, mszystym grzbiecie z gracją opadającego liścia i siłą spadającego kowadła.
Większość wilków spróbowałaby natychmiast zatopić zęby w kręgosłupie. Amatorski ruch. Stworzenia takich rozmiarów nie giną szybko, chyba że wiesz dokładnie, gdzie należy je zranić. Zamiast tego pozwoliłam moim łapom zapłonąć słabym, srebrzystym blaskiem. Skoncentrowany ładunek magii kinetycznej uderzył w lewy staw barkowy jelenia.
Trzask.
Lewy bark jelenia złamał się pod magiczną siłą uderzenia. Zwierzę zaryczało głośno. Ten dźwięk sprawiłby, że zwiadowca z Valdora uciekłby ze strachu na drzewo. Jeleń stanął na tylnych nogach.
„Och, więc teraz tańczymy?”, zaszczebiotałam w myślach, zsuwając się po jego boku, gdy zwierzę się przechyliło.
Uderzyłam w ziemię, a moje pazury wbiły się w mech pod łapami. Jeleń zaatakował kopytem. Zrobiłam unik, w żadnym razie nie przyjęłabym tego uderzenia bezpośrednio na siebie. Kopyto uderzyło w drzewo za mną, roztrzaskując starożytne drewno na drzazgi.
Powietrze wokół mnie trzeszczało od uwolnionej energii. Moje wewnętrzne rezerwy many pulsowały niczym stabilna, chłodząca rzeka kontrastująca z gorącym uderzeniem adrenaliny. Ten taniec życia i śmierci był nie tylko fizyczny; był delikatnym równaniem manipulowania samą magią otoczenia, która tak bardzo wypaczyła tę krainę.
Mój wewnętrzny wilk wył z zachwytu. Tego właśnie zupełnie nie rozumieją uczeni. Wydaje im się, że ciągłe bycie wilkiem może stać się klątwą i oznaczać utratę „człowieczeństwa”. Nie rozumieją jednak tego czystego, elektryzującego pulsu polowania. Tego, w jak niesamowity sposób świat zwalnia, dopóki nie słychać już tylko bicia serca i oddechu.
Przemknęłam pod jego brzuchem, a moja smukła sylwetka sprawiała, że byłam koszmarem do wyśledzenia. Nie byłam tylko drapieżnikiem; byłam chirurgiem. Uszczypnęłam ścięgno tutaj i przecięłam magiczny punkt skupienia tam.
Jeleń próbował użyć swojej mrocznej magii. Powietrze wokół nas pociemniało. Zwierzę szykowało się, by wypuścić chmurę bardzo zimnej mgły.
„Nie dzisiaj, rogaczu”, wymamrotałam. Cóż, technicznie rzecz biorąc, nie potrafię tego zrobić. Jestem wilkiem. Biegam wokół na czterech łapach.
Skoczyłam do przodu, ale jeszcze nie do gardła. Zaczerpnęłam magii otoczenia z Zakazanych Ziem, tej dzikiej, surowej mocy, której większość ludzi panicznie się boi. Dla mnie to tylko paliwo. Splotłam szybki Żywiołowy trzask, zamieniając wilgoć z oddechu jelenia w ostre kawałki lodu, zanim zdążyły opuścić jego gardło.
Zwierzę zakrztusiło się. Jego mroczna mgła cofnęła się do płuc. Potknęło się i poleciało do przodu.
To była moja szansa.
Skoczyłam. Moje ciało było szarym błyskiem popiołu i mięśni. Nie potrzebowałam ogromnej siły, bo poruszałam się szybko i doskonale wiedziałam, jak zbudowane jest ciało. Moje zęby mocno wbiły się w miękkie miejsce z tyłu jego głowy. Ugryzłam tam, gdzie kręgosłup łączy się z mózgiem.
Rozległ się jeden szybki trzask wzmocniony magią.
Cienisty Jeleń upadł z głuchym łoskotem, który strząsnął igły z pobliskich sosen.
Przez chwilę stałam na truchle, a cisza Zakazanych Ziem wróciła, by wypełnić pustkę. Wypuściłam oddech, a z mojego pyska uniosła się srebrno-niebieska mgła. Moje futro było w opłakanym stanie, serce wystukiwało radosny rytm o żebra, a ja miałam wystarczająco dużo mięsa na co najmniej tydzień, pod warunkiem, że padlinożercy nie staną się zbyt sprytni lub zbyt pewni siebie.
Szczerze? To był dobry dzień.
Rozpoczęłam żmudny proces zlizywania krwi z moich łap. Czystość to w końcu cecha niezbędna do przetrwania.
Wtedy wiatr nagle zmienił kierunek, a zapach uderzył we mnie niczym fizyczny cios.
To nie była zgnilizna potwora ani metaliczny posmak wampira. To był zapach wilków. Ale nie dzikich. Nie był to również samotny, rozpaczliwy zapach wyrzutka. Ten zapach był głęboki, ciężki i pachniał jak burza uwięziona w starym lesie. To był zapach alfy.
Valdora. To musieli być oni. Nikt inny nie maszerował przez Zakazane Ziemie z taką arogancką, zgraną pewnością siebie. Nie polowali na zwierzynę; byli na patrolu. Albo co gorsza, na misji.
Samiec alfa nie był sam. Było z nim sześciu, nie, siedmiu innych wilków. To była mała grupa. Poruszali się szybko. Szli prosto w moją stronę.
Zastygłam w bezruchu, strzygąc uszami w stronę południowej granicy. Bez wahania przełknęłam kilka szybkich kęsów mięsa, rozsmarowałam świeżą krew pod luźną ziemią, by zatrzeć ślad zapachowy, owinęłam się Zasłoną Natury i w kilka sekund wspięłam się na potężne Żelazne Drzewo.
Pode mną las poruszał się nerwowo.
„Cóż”, pomyślałam, sadowiąc się cicho wśród gałęzi, a moje różnokolorowe oczy się zwęziły. „Tyle z mojego spokojnego obiadu. Sąsiedzi już pukają do drzwi”.

Odkryj Galateę

Zaaranżowane małżeństwo 2Violet: Z Uniwersum ColtDla Ciebie wszystko Książka 4Off Limits 1: Ten, którego nie powinnam była pokochaćMój sekretny hokeista

Najnowsze publikacje

Niebezpieczny związek. Tom 2Zakochana w braciach mafii Księga 3Zakochana w braciach mafii Księga 2Druga szansaSeria Stado Ridge Mountain, tom 5: Przepowiednia

Listy książek

Wyświetl wszystko

Sięgnij do kolekcji romansów przygotowanych przez naszych czytelników

Zakończona

autor: Hinatka118

liczba książek: 156

Ksiązki które czytam

autor: Magdalena gajewska

liczba książek: 358

Wilki

autor: Ewa Han

liczba książek: 15

Do zakonczenia

autor: Agnieszka

liczba książek: 55

Worthy Reread

autor: Mi Cheli

liczba książek: 244

Vivienne Wren

autor: goshka

liczba książek: 9

Loved

autor: Arri Stone

liczba książek: 129

Najlepsze

autor: IwonaT

liczba książek: 63

Jen Cooper

autor: goshka

liczba książek: 12

Annie Wipple UpP

autor: Izabela28

liczba książek: 4

Evelyn Miller

autor: goshka

liczba książek: 6

Charlie Rose love ❤️

autor: Darlo

liczba książek: 483

Brak zakończenia

autor: Hinatka118

liczba książek: 79

Całe

autor: Aassiiaa

liczba książek: 68

Czytam

autor: Iwonna

liczba książek: 9