Tajemnice tronu
Autorzy
Raven Flanagan
Lektury
19.0K
Rozdziały
47
Księżniczka elfów rzecznych, Freda Vale, zostaje obiecana okrutnemu królowi lasu, Haakonowi Asvaldurowi, w ramach politycznego ruchu mającego zbliżyć ich królestwa. Kiedy Freda dowiaduje się, że król woli towarzystwo mężczyzn i nie zamierza skonsumować ich małżeństwa, władca zmusza ją do spędzenia nocy ze swoim bratem, księciem Viggo, by zapewnić tronowi dziedzica.
Podczas tych zakazanych spotkań Freda i Viggo odnajdują w sobie nawzajem pocieszenie, drżąc jednocześnie przed zagrożeniem ze strony sił czyhających poza granicami królestwa.
Rozdział 1: Choreomania
FREDA
Kiedy wymknęłam się ze świty ojca, gwar festiwalu stał się dla mnie dźwiękiem wolności.
Ogromny, wielopoziomowy pawilon aż tętnił od ekscytacji. Na każdej twarzy gościł radosny uśmiech, a zachwycone głosy mieszały się z ożywionymi rozmowami.
Jasne promienie południowego słońca wpadały między filary. Odbijały się od klejnotów, błyskotek i szlachetnych jedwabi. Przy każdym stoisku w modowej części festiwalu ludzie targowali się o te towary.
Gwar zgromadzonego tłumu oraz widok i zapach wystawionych towarów pobudzały zmysły. Sprawiły, że zupełnie zapomniałam o reszcie świata.
Dałam się porwać fali ludzi, która zaniosła mnie na kolejny poziom. Oglądałam tam stoiska przeróżnych elfich kultur. Wszystko mnie olśniewało i inspirowało, aż zapierało mi dech w piersiach. Beztrosko przechodziłam od wozu do straganu, oglądając towary. Zatraciłam się w tym zwiedzaniu, jakbym była zahipnotyzowana.
Były tam szklane koraliki wyrabiane przez elfy Kalasahari z zachodnich wydm. Podobno były twardsze od diamentów, a udoskonalenie każdego z nich trwało wieki. Mimo to sprzedawcy mieli na wystawie dziesiątki takich naszyjników. Kosztowały małą fortunę.
„Jaka jest wasza najlepsza cena za to?” – zapytała jakaś kobieta. – „Wezmę, jeśli dorzucicie te kolczyki”.
Słodkie bułeczki cynamonowe, specjał leśnych elfów, wypełniały zapachem całą okolicę. Odciągnęły moją uwagę od biżuterii. Zaprowadziły mnie do wypieków, które leżały obok stoisk pełnych starych ksiąg z lasu Hinterwood.
Pewien kupiec miał kufry pełne starych ksiąg. Twierdził, że kryją w sobie prastarą wiedzę i magiczne tajemnice. Zastanawiałam się, ile w tym prawdy.
„Tamten sprzedawca ma tę samą książkę za niższą cenę!” – mruknął ktoś po zapłaceniu, a ja zaśmiałam się cicho do siebie.
Niczym liść niesiony prądem strumienia, płynęłam gładko przez zatłoczony rynek. Szłam przed siebie, bo byłam zbyt podekscytowana, by zatrzymać się w jednym miejscu na dłużej. Moją uwagę przykuło wysokie stoisko z kwiatami. Spędziłam tam sporo czasu, oglądając różne pąki i kwiaty, których nie można było znaleźć w Riverlands.
„To moja ostateczna propozycja!”
„Muszę to przemyśleć, zanim…”
Ludzie zachowywali się na przemian chaotycznie i uprzejmie. Zdumiewało mnie to, jak różne warstwy społeczne mieszały się ze sobą. Targowali się o najróżniejsze towary i ozdoby z całego kontynentu. Mogłabym spędzić godziny albo tygodnie, obserwując wszystko, co działo się wokół mnie.
W wyższym pawilonie przez chwilę oglądałam pasy czerwono-złotego jedwabiu. Pochodziły od wschodnich elfów burzy z Hin-Shan. Mój wzrok padł na wspaniałą wystawę jadeitowych spinek do włosów. Nagle z drugiej strony pawilonu dobiegła mnie radosna muzyka.
Liczne poziomy były zbudowane z białego i błękitnoszarego marmuru. Nakładały się na siebie, opadając po zboczu ogromnej góry. Znajdowała się ona na neutralnym terytorium między królestwami. Było to bezpieczne miejsce na organizację wspólnego festiwalu, który odbywał się tylko raz na dziesięć lat.
Ten wysoki i płynny układ przypominał poziome szczeliny i nawisy skalne. Odzwierciedlał naturalny wygląd zbocza klifu.
Przestałam oglądać spinki i odwróciłam się, by przeszukać wzrokiem tłum. Patrzyłam ponad setkami, a może nawet tysiącami głów, próbując znaleźć źródło muzyki. Na początku trudno było to dostrzec. W końcu zauważyłam małą grupę muzyków w pobliżu głównego pawilonu. Zgromadzili się wokół fontanny, grając swoje wesołe melodie.
Grali coś radosnego i kuszącego. Aż chciało się od tego tańczyć.
Twarze wokół mnie rozmyły się, a ja zaczęłam kołysać się w rytm muzyki. Na mojej twarzy zagościł szeroki, radosny uśmiech. Rozłożyłam ramiona i odchyliłam głowę do tyłu. Rozkoszowałam się muzyką, która poruszała moje ciało i porywała do tańca.
Zaczęłam tupać w rytm melodii. Nuciłam piosenkę pod nosem, nie przejmując się spojrzeniami innych.
Zauważyło to kilkoro dzieci, które zaraz do mnie podbiegły. Chwyciłam je za ręce, zachęcając do tańca. Chciałam dzielić się radością, nie zważając na to, kto patrzy na nasze wygłupy. Kręciliśmy się w kółko, aż zakręciło nam się w głowach. Śmialiśmy się i uśmiechaliśmy beztrosko. Czułam się wtedy tak bardzo szczęśliwa. Cieszyłam się, że ojciec pozwolił mi towarzyszyć mu na festiwalu.
Muzyka i energia nie pozwalały mi przestać. Tańczyłam bez tchu, a małe dłonie ciągnęły mnie za sobą. Kręciłam się coraz szybciej, a moje spódnice wirowały wokół nóg. Obracałam się i obracałam, jakby opanowało mnie radosne szaleństwo.
Spojrzenie ciemnozielonych oczu przebiło się przez tłum i przykuło moją uwagę. Po drugiej stronie pawilonu wpatrywał się we mnie mężczyzna o bardzo poważnym wyrazie twarzy. Choć był tak daleko, a dzieliły nas dziesiątki innych osób, jego uwaga wywołała dreszcze na mojej skórze.
Przeszył mnie dziwny dreszcz. Poczułam ciepło rozlewające się w żołądku.
Potknęłam się i wyrwałam z dziecięcego kółka do tańca. Bałam się, że przez przypadek mogę któreś z nich zadeptać. Brakowało mi tchu, a moje ramiona ciężko unosiły się i opadały. Odsunęłam zasłonę falowanych włosów z twarzy, szukając wzrokiem tego mężczyzny.
Szybko rozejrzałam się dookoła i ledwo go dostrzegłam. Zauważyłam tylko ciemne włosy opadające na szerokie ramiona. Miał na sobie jaskrawozieloną i ciemnobrązową skórzaną zbroję leśnych elfów. Jego ciało miało budowę wojownika. Chwilę później zniknął w świcie z Hinterwood, która zmierzała do sąsiedniego pawilonu.
Głośniejsze głosy przebiły się przez cichnącą muzykę. „To dziwne, że w ogóle tu jest. Odkąd zasiadł na tronie, nigdy nie pojawiał się na festiwalach…”
„Słyszałam, że to dlatego, że jest brutalem. Jest całkowicie bezlitosny dla…”
Za świtą z Hinterwood podążały ciche szepty. Dziesiątki głów odwróciły się w ich stronę. Ludzie zaglądali sobie przez ramię, nawet nie udając, że nie plotkują. Im dalej szły leśne elfy, tym większe wywoływały poruszenie. Towarzyszyły im ciekawskie spojrzenia i mało dyskretne rozmowy szeptem.
„…Ale widziałeś, kto z nim był? Jest ich tak wielu. Nic dziwnego, że krążą plotki o…”
„…Podobno przedłużenie ich rodu jest zagrożone”.
Skupiłam się na tym magnetycznym przyciąganiu jego zielonych oczu, choć nie miało to sensu. Poszłam w ślad za świtą leśnych elfów. Czułam w klatce piersiowej dziwne napięcie, które ciągnęło mnie w ich stronę. Może była to tylko zwykła ciekawość. Jednak nie mogłam powstrzymać tej siły, która przyciągała mnie niczym magnes.
Gdy tylko skręciłam za róg, jakaś dłoń chwyciła mnie za nadgarstek.
Zaskoczona, o mało się nie potknęłam. Z moich ust wyrwał się krótki krzyk i spróbowałam wyrwać rękę. Uścisk natychmiast zelżał. Chwilę później uspokajający głos kazał mi być cicho.
„Księżniczko, proszę. Ludzie patrzą!” To ostrzeżenie sprawiło, że poczułam ścisk w gardle. Skutecznie zamknęło mi usta. Podobnie jak użycie mojego tytułu.
Z dłonią przyciśniętą do ust, spojrzałam na moją służącą. Wpatrywała się we mnie gniewnie. W pełni zasłużyłam na to po moim porannym wybryku, kiedy to jej uciekłam.
„Znowu, Freda, naprawdę? I to na festiwalu!” Marishka wyrzuciła ręce w górę, mrucząc z irytacją. „Poczekaj, aż twój ojciec o tym usłyszy…”
„Nie, błagam”. Splotłam dłonie i posłałam jej błagalne spojrzenie.
Zwykle to na nią działało w przypadku mniejszych przewinień. Wymknięcie się ze świty ojca mogło jednak nie być dla niej małym przewinieniem. Zwłaszcza że miała za zadanie pilnować mnie i to bardzo uważnie.
„Oj, nie rób takich wielkich, fioletowych, błagalnych oczu. Tym razem to nie zadziała”. Marishka skrzyżowała ramiona. Bardzo starała się wyglądać na surową.
Zamarudziłam. „No weź, proszę. Musiałam! W przeciwnym razie siedziałabym zamknięta w zamku z ojcem i innymi przywódcami. Oni by się tylko kłócili i negocjowali. Zrozum, to była moja jedyna szansa na wolność. Chciałam zejść tutaj, do ludzi i… i poczuć się jak jedna z nich”.
A nie jak ptaszek w srebrnej klatce.
„Tam na górze nie jestem człowiekiem. Jestem córką króla Naiadale. Jestem tylko kartą przetargową w ich politycznych dyskusjach. Ale tutaj na dole…” Wskazałam dłonią w stronę cichnącej muzyki. Mimo woli na moich ustach pojawił się uśmiech. „Kiedy tańczyłam z tymi dziećmi, one wcale nie uśmiechały się do księżniczki. Uśmiechały się po prostu do mnie. To była moja jedyna szansa, żeby poczuć się jak człowiek, a nie tylko jak tytuł”.
Marishka westchnęła ciężko, a jej ramiona opadły. Potem przewróciła oczami. „Dobrze. Rozumiem, dlaczego uciekłaś bez mnie”. Następnie wymierzyła we mnie groźnie palec. „Ale następnym razem, gdy będziesz chciała się gdzieś włóczyć, musisz mi powiedzieć. To może być niebezpieczne dla księżniczki, żeby biegała sama bez przyzwoitki, Fredo”.
„Tak, rozumiem” – powiedziałam. Już rozglądałam się po okrągłym placu między pawilonami. Była tam fontanna i muzycy, którzy przygotowywali się do kolejnej piosenki. Więc leśne elfy poszły…
Zrobiłam krok w ich kierunku. Sama nie wiedziałam, dlaczego mam taką ochotę za nimi pójść.
Marishka wsunęła swoje ramię pod moje. Odciągnęła mnie od wybranej ścieżki i syknęła mi do ucha. „Fredo! Nie! On poszedł w tamtą stronę!”
Tłum elfów otoczył nas. Odcięli mnie od pawilonu, w którym zniknęły leśne elfy.
„Kto taki?” Wśród tłumu było mnóstwo wpływowych i bogatych elfów. Nie rozumiałam, dlaczego służąca miałaby mnie powstrzymywać przed podążaniem za głosem ciekawości. Wszyscy przywódcy byli przecież na górze, w zamku z moim ojcem.
Prawda?
„Haakon Asvaldur” – wyszeptała chrapliwie. Jej jasne oczy zaszły strachem na samo wypowiedzenie tego imienia. – „Król Hinterwoods”.
Wszelkie myśli o śledzeniu tych tajemniczych zielonych oczu wyleciały mi z głowy. Moje serce zabiło mocniej z przerażenia. „Król Haakon?”
Szepty nagle nabrały sensu. Z tego, co wiedziałam o władcy, król Hinterwoods nie pojawił się na żadnym festiwalu, zanim jeszcze zasiadł na rodzinnym tronie. Rzadko uczestniczył w wydarzeniach, chyba że były to dzikie łowy lub całkowicie prywatne spotkania.
Król był też starszy, prawie w wieku mojego ojca. Mimo to pozostawał nieżonaty. Nie miał żony ani potomka, który przejąłby po nim tron.
Nic dziwnego, że tłum huczał niczym ul, gdy jego świta przeszła przez pawilon. Król Hinterwoods przybywał spóźniony na spotkanie z innymi władcami królestw.
Nastrój wyraźnie się zmienił. Poczułam silny ścisk w żołądku. Strach wpełznął we mnie niczym zły znak.
Marishka ujęła moje spocone dłonie w swoje. „Chodź, księżniczko. Nacieszmy się jeszcze festiwalem, zanim wrócimy do zamku. Powiemy twojemu ojcu, że byłaś ze mną przez cały dzień”.
Jej łagodne słowa nie zmyły ze mnie tego dziwnego niepokoju. Nie zlikwidowały też tego dziwnego przyciągania, które poczułam na drugim końcu pawilonu. Mój umysł był pełen pytań. Bałam się, że utonę w nich, zanim uzyskam choć jedną dobrą odpowiedź.
Jej słowa docierały do mnie jak ciche buczenie. W mojej głowie wciąż odbijało się jedno pytanie. Ono mroziło mi krew w żyłach bardziej niż chłodne, górskie powietrze.
Dlaczego miałam wrażenie, że spotkanie tego nieznajomego, a potem zgubienie go w tłumie, było ważniejsze niż cokolwiek innego na tym festiwalu?
