Zaginiona Korona Księga 4: Kronika Pajęczaków
Autorzy
Saphira Aelin
Lektury
129K
Rozdziały
29
Piorun uderzył pięćdziesiąt jardów dalej. Moja głowa pulsowała bólem.
Gdy odwróciłam się, by rozejrzeć się po okolicy, mój wzrok padł na ziemię. Obok mnie leżeli mężczyzna i kobieta, a w mojej dłoni spoczywał zakrwawiony miecz. Czy to ja to zrobiłam?
Hollis dorasta w cichej wiosce, pewna, że jej życie pozostanie zwyczajne. Ale kiedy zostaje wysłana do Akademii Oswalda, wszystko się zmienia. Nie spodziewa się niczego, a jednak odkrywa, że nie tylko posiada moc, ale może być jedną z najsilniejszych uczennic tam. Tajemnice szybko się rozwiązują – dotyczą jej przeszłości, rodziny i prawdy o tym, skąd pochodzi. Pytania o miłość, lojalność i przeznaczenie prześladują każdy jej krok, gdy szuka odpowiedzi. Ale krew, wojna i niebezpieczne odkrycia rzucają cień na jej podróż. Hollis nie jest już tylko wiejską dziewczyną – to ktoś, kto może odmienić królestwa. A każda tajemnica, którą odkrywa, wciąga ją głębiej w burzę mocy, namiętności i wyborów, które zmienią ją na zawsze.
Odnaleziona
DRAKE
Błoto przykleiło się do mojej skóry, a moje włosy były brudne i tłuste, jakbym zanurzyła je w oleju i zostawiła tak na kilka dni. Szczerze mówiąc, pewnie dokładnie tak to wyglądało.
Podróżowaliśmy już od ponad trzech tygodni, a każdy krok był dla nas nowym rodzajem tortury. Robiliśmy to wszystko tylko po to, żeby uratować naszego przyjaciela, a i tak miałam wrażenie, że w ogóle nie posuwamy się do przodu.
Moje serce biło coraz mocniej, im bliżej byliśmy zamku Króla Arachnidów i Lorda Huntera. Ulric w końcu uznał, że jesteśmy gotowi, i powiedział generałowi Thomasowi, żeby dał nam zielone światło.
Nikt z nas nie przepadał za Ulriciem i nie sądziłam, żeby to się miało szybko zmienić. Odrzucił nas na bok i pozwolił ludziom umrzeć z powodu głupiej butelki wina. Nadal nie mogłam w to uwierzyć.
Większość nocy spędzaliśmy ukryci w lesie. Czasami, jeśli mieliśmy szczęście, zatrzymywaliśmy się u szpiegów generała Thomasa w Arachnid, ale to zdarzało się bardzo rzadko. Nie mogli narażać swoich rodzin bardziej, niż już to zrobili.
Jednak bardzo ich potrzebowaliśmy. Informacje były dla nas wszystkim. Król Halum zabiłby bez wahania każdego, kto stanąłby między nim a władzą lub magią, która płynęła w naszych żyłach.
Tamtej nocy zatrzymaliśmy się nad Welsh River. Woda była tak czysta i niebieska, że wyglądała prawie nienaturalnie. Stałam na brzegu, po prostu patrząc i pragnąc do niej wskoczyć, by zmyć z siebie ostatnie trzy tygodnie.
„Zanim zaczniesz się w niej kąpać, poczekaj, aż napełnimy manierki”, zawołał Johnny, podchodząc do mnie od tyłu.
Nawet nie zauważyłam, że tak intensywnie się wpatruję, dopóki Weston nie zaczął się śmiać. „Czy ty naprawdę patrzysz na tę rzekę jak na pyszny obiad?”
Celestria stanęła obok mnie ze skrzyżowanymi ramionami. „Przepraszam bardzo, ale nikt z nas nie brał kąpieli od opuszczenia obozu”.
Miała rację. Widziałam, że myślała o tym samym. A kto by nie myślał?
Kiedy manierki były już pełne, Celestria i ja wskoczyłyśmy do wody w ubraniach. Nie miałyśmy rzeczy na zmianę, więc uznałyśmy, że równie dobrze możemy uprać wszystko za jednym razem.
Miałam już dość tego, że pachnę potem, brudem i krwią. Rozpuściłam włosy, zanurkowałam i pozwoliłam, żeby woda zmyła ze mnie cały ten brud.
Woda wokół nas zrobiła się ciemna. Wirował w niej cały brud, który nosiłyśmy na sobie od wielu dni.
„Myślałam, że spędzimy cały rok bez kąpieli”, zachichotała Celestria i ochlapała mnie wodą.
Matthew i Clay poszli w górę rzeki z sieciami. Prawdopodobnie mieli nadzieję, że złowią jakieś ryby.
„Wiem, co masz na myśli. Nawet zwierzęta przed nami uciekały”, zaśmiałam się. „Szczerze mówiąc, wolałabym, żebyśmy płynęli statkiem. To chodzenie trwa wieki”.
Z brzegu dobiegł nas śmiech.
„Tak, bo wszyscy pamiętamy, jak to się skończyło – na dnie oceanu”, powiedział Johnny, uśmiechając się do nas z góry.
Przewróciłam oczami tak mocno, że aż mnie zabolało.
Celestria wyciągnęła rękę do Johnny'ego. „Pomożesz mi wyjść?”
Sięgnął po nią, ale zamiast pomóc jej wstać, ona wciągnęła go do wody. Johnny wypłynął na powierzchnię prychając, cały mokry i bardzo zirytowany. Próbował się wygramolić, ale złapałyśmy go za pasek i wciągnęłyśmy z powrotem pod wodę.
Wyglądał jak kot podczas pierwszej kąpieli, wściekły i zdezorientowany.
„Dajcie spokój! Jestem facetem. Lubię ten zapach. Teraz wszystko zepsułyście. Nie chcę pachnieć jak dziewczyna”, narzekał, odpychając nas.
Zerwałam kwiatek z brzegu i roztarłam go na jego głowie. „Tylko próbuję pomóc z tym okropnym zapachem”, zażartowałam, gdy w końcu go puściłyśmy.
Otarł płatki z twarzy i wyszedł z wody, mrucząc coś pod nosem.
„Myślisz, że uda nam się wciągnąć resztę?” zażartowała Celestria. Jej oczy błyszczały radośnie.
Zaśmiałam się na samą myśl. Wyobraziłam sobie miny chłopaków, gdybyśmy spróbowały to zrobić.
„To brzmi jak wyzwanie”, powiedziałam jej z uśmiechem.
Jednak mój uśmiech szybko zniknął. W mojej głowie nagle zabrzmiał głos Huntera.
W co ja go wplątałam?
Samo bycie moim przyjacielem było teraz bardzo niebezpieczne.
„Odzyskamy go. Przestań się martwić”, powiedziała łagodnie Celestria. Położyła swoją ciepłą dłoń na moim ramieniu.
„Wiem”. Zanurkowałam po raz ostatni, zanim wyszłam z wody.
Nagle podbiegł Tanner i wepchnął mnie z powrotem do rzeki.
Zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć, noc przeszył głos sierżanta Ulrica. „Nie mówcie ani słowa. Płyńcie na drugą stronę i ukryjcie się przy klifach”.
Znaleźli nas. Tak długo udawało nam się unikać uwagi. To było zbyt piękne, żeby mogło być prawdziwe. Byliśmy bardzo blisko zamku. Powinnam była wiedzieć, że będą tu mieli więcej strażników.
Zrobiliśmy dokładnie to, co kazał Ulric. Z naszego ukrycia obserwowaliśmy sytuację. Żołnierze Arachnidów niszczyli nasz obóz, szukając jakiegokolwiek śladu naszej obecności.
„Pamiętajcie, król Halum chce mieć dziewczynę żywą. Ona jest przyszłością naszego królestwa”, krzyknął dowódca.
Miał na myśli mnie. Czułam, że wszyscy ukradkiem spoglądają w moją stronę.
Żołnierze w ogóle się nie spieszyli. Przeszukiwali wszystko, co zostawiliśmy w obozie. Sprawdzali nawet nasze jedzenie. Kilku strażników zaczęło je jeść, a Matthew i Clay tylko przewrócili oczami.
„Sprawdźcie przy strumieniu!” krzyknął ktoś z oddali.
