Zaginiona Korona Książka 5: Starcie Koron
Autorzy
Saphira Aelin
Lektury
57.7K
Rozdziały
29
Hollis zawsze była zwyczajna – po prostu kolejna dziewczyna ze spokojnej wioski, w której nigdy nic się nie dzieje. Ale w dniu jej osiemnastych urodzin wszystko się zmienia. Wysłana do Akademii Oswalda spodziewa się, że nie podoła magicznym próbom i powróci do domu, by odejść w zapomnienie. Zamiast tego odkrywa w sobie moc potężniejszą, niż ktokolwiek mógłby przypuszczać. Sekrety szybko wychodzą na jaw: szepty o jej pochodzeniu, przeszłość, której nigdy nie znała, i przeznaczenie, o które nie prosiła. Dręczona pytaniami o to, kim naprawdę jest – i czego mogła się dopuścić – Hollis zostaje wrzucona w świat potęgi, zdrady i niebezpiecznych prawd. Każdy krok naprzód wciąga ją głębiej w przygodę pełną wiarołomstwa, zazdrości i przerażającej możliwości, że to ona sama może stanowić największe zagrożenie.
Zabierz Mnie Zamiast Niej
DRAKE
Wróciłam myślami do ostatniego razu, kiedy widziałam uśmiech Tannera. To się nie dzieje. To nie może się dziać. Był naszym współkapitanem, ale co ważniejsze, był naszym przyjacielem i członkiem naszej rodziny.
Celestria spojrzała na mnie oczami pełnymi łez. Zostawiły one jasne, czyste ślady na jej twarzy, zmywając z niej piasek, brud i krew.
Jeden po drugim, wszyscy pożegnali się po raz ostatni i wyszli z namiotu. Hunter w zasadzie musiał wynieść moją siostrę. Ja nadal się nie ruszyłam. Moje stopy wrosły w ziemię i zapomniałam, jak się chodzi.
„Chodź, Drake”. Johnny chwycił mnie za rękę. Zostaliśmy w środku jako ostatni.
Wyrwałam rękę z dłoni Johnny'ego i w końcu przypomniałam sobie, jak się chodzi. Ciało Tannera było coraz bliżej mnie. „Nie możesz jej zostawić”. Padłam na kolana. Jego skóra wciąż była ciepła w dotyku. „Nie pozwolę ci na to”. Wyciągnęłam różdżkę i położyłam ją na swoim sercu. „Weź mnie zamiast niego”.
„Hej!”, krzyknął Johnny do naszych przyjaciół. Słyszałam, jak wracają do środka.
„Zatrzymajcie ją!”, krzyknął Hunter, ale było już za późno.
Zakazane słowa już opuściły moje usta. Jasne światło wybuchło z mojej piersi. Stało się tak jasne, że moje oczy nie mogły tego znieść, i zamknęłam je.
„Drake, przestań!”, krzyknęła do mnie Celestria.
Pokręciłam głową. „Nie mogę pozwolić, żeby ją zostawił. Nie mogę pozwolić, żeby zostawił ciebie. Znajdź moich rodziców i powiedz im, że przepraszam”.
Grawitacja wciągnęła mnie w piasek pode mną i nagle światło zniknęło. Była tylko ciemność, ale tylko przez sekundę.
TANNER
Byłem martwy. Jakoś pamiętałem, jak umieram.
„Nieczysto, Drake” – to było wszystko, co mogłem powiedzieć z wielką dziurą w gardle. Resztką sił rzuciłem swój miecz pod nogi Drake. Miała go potrzebować.
Padłem na kolana, trzymając miejsce, w którym ich miecz rozciął mi gardło. Próbowałem ostrzec Drake. To nie byli zwykli wojownicy. To byli bliźniacy.
To był koniec. Miałem umrzeć na tym polu bitwy. Chciałem zrobić tak wiele — tak wiele musiałem zrobić. Chciałem znaleźć moją siostrę.
Ostatnią rzeczą, jaką pamiętałem, zanim wszystko zrobiło się czarne, były ręce, które oplotły mnie, podniosły z piasku i niosły przez pustynię.
Potem nagle znalazłem się w pokoju pełnym moich najbliższych przyjaciół. Nie było tu jednak Huntera i Drake. Moja matka płakała, a jej głowa leżała na czymś na łóżku polowym. Podszedłem bliżej, żeby lepiej się przyjrzeć.
„O nie”. Próbowałem położyć dłoń na plecach matki, żeby ją pocieszyć, ale przeszła ona prosto przez jej ciało. „Tak mi przykro”.
Usłyszałem zamieszanie za mną. Drake i Hunter w końcu dotarli. Ich twarze były pełne łez i rozpaczy.
„Najwyższy czas, żebyście się pojawili. Nie smućcie się, kochani”. Próbowałem podejść i ich przytulić, ale zapomniałem, że mnie nie słyszą i nie mogę ich dotknąć. Stałem więc z nimi w ciszy, gdy płakali nad moim ciałem. Chciałem, żeby poczuli się lepiej. Ich smutne twarze mnie dobijały, i to dosłownie.
Oficerowie wchodzili i wychodzili przez klapę namiotu, cicho rozmawiając. Ktoś wezwał moją matkę, a ona poszła, bo królowa nie przestaje być królową tylko dlatego, że jej syn nie żyje. Patrzyłem, jak prostuje plecy, zanim w ogóle skończyła wycierać twarz.
Nie poszedłem za nią. Nie potrafiłbym wam powiedzieć dlaczego. Coś w upartym ułożeniu ramion Drake przykuło mnie do tego łóżka.
Stałem i patrzyłem w oczy mojej współkapitan. Kompletnie się rozsypywała, a ja nic nie mogłem dla niej zrobić. Johnny zbliżył się do niej i spróbował wziąć ją za rękę, ale wyrwała mu się i podeszła bliżej mojego ciała.
Drake padła na kolana na skraju łóżka. Usiadłem obok niej i obserwowałem jej zszokowaną twarz. Johnny zaczął się odwracać, ale zauważył to samo, co ja — wyciągnęła różdżkę i zaczęła rzucać zaklęcie.
„Drake, nie rób tego”. Próbowałem położyć swoją dłoń na jej dłoni. To nie miało sensu. „Proszę, nie rób tego”.
Znałem dokładnie zaklęcie, które rzucała. To moja prababcia go zakazała. Wiedziałem o nim tylko dzięki mojej matce — kazała mi uczyć się wszystkich zakazanych zaklęć, żebym wiedział, co się dzieje, gdyby ktoś je rzucił.
Światło wypełniło namiot, oślepiając mnie. Było już za późno. Zaklęcie zostało rzucone. A potem pojawiła się Drake. Patrzyła prosto na mnie.
