Troje Partnerów
Autorzy
K. K. S.
Lektury
3,8M
Rozdziały
32
Została uratowana przez stado Borders, ale przystojni bracia-trojaczki wywąchali ją i dostali obsesji na jej punkcie. Mimo jej prób, siła i odwaga braci uczyniły jej ucieczkę niemożliwą.
Księżyc Godowy się zbliżał, a bracia postanowili podzielić się dziewczyną, bo była wyjątkowa wśród siedmiu płodnych kobiet.
„Nigdzie stąd nie pójdzie, zanim się nią nie nasycimy. A w świetle Księżyca Godowego nasz apetyt jest nie do zaspokojenia”.
Zagubieni
Zaczęło się od czerwieni, boleśnie i żywiołowo.
Krew.
Jedna duża kropla przecinała powietrze w kierunku mojej twarzy. Wszystko, wszyscy zwolnili prawie do zatrzymania. Za tą kroplą był chaos: przerażone twarze, krzyki, ale wszystko to było zamglone.
Plama została stworzona poprzez przecięcie czyjegoś gardła sztyletem. Gardła kogoś, kogo kochałam. Cień zasłaniał twarz, ale w głębi serca wiedziałam, że to moja rodzina. Moja matka.
Kropla uderzyła w kącik mojego oka. Zamrugałam i mój wzrok stał się całkowicie czerwony.
Gorący strumień oblał moją białą koszulę nocną. Wpatrywałam się w nią z bólem i rozdzierającym serce przerażeniem, dławiąc się żalem, gdy krzyki ucichły.
Potem to już była tylko plątanina ciał i chaotyczny ruch, aż udało mi się dotrzeć do drzwi. Omijając ciało, uciekłam w pierwsze promienie słońca.
Spojrzałam za siebie na pojedynczą, piękną chatę otoczoną drzewami. Była to jedyna posiadłość tak daleko w lesie, wybudowana na odludziu dla bezpieczeństwa.
Mój dom.
Ale z tego już nic nie pozostało. Musiałam uciekać. Uciekać w miejsce, gdzie zabójcy nie będą mogli mnie znaleźć.
Rozległo się parskanie i dudnienie, gdy wybiegli z chaty i pobiegli za mną.
Przebiegłam boso przez drzewa wciąż ociekając krwią. Krople spadały na każdą gałązkę i liść, malując ścieżkę wprost do mnie.
Wiedziałam, że krew nie była moja. Nie pachniała jak ja.
Moja wilczyca wyła, skomlała i wiła się w udręce z powodu cierpienia, które znosiła razem ze mną.
Otaczały mnie znajome drzewa i brud, ale czułam tylko miedziany posmak krwi.
Zrobiłam jedyną rzecz, jaką mogłam.
Pobiegłam.
Byłam szybka, ale nie mogłam przeskoczyć tego, co mi się przytrafiło.
Biegłam w chłodnym porannym powietrzu, a potem przez cały dzień, gdy słońce powoli przesuwało się nad Wolnym Lasem. Rozbryzgana na mnie krew zaschła w lepką maź, brudząc moje jasne włosy i sprawiając, że moja twarz była napięta. Moje ubrania były niemal sztywne i poplątane, jakbym nosiła korę.
Zamarzałam, ale nie mogłam przestać.
Moje stopy uderzały o ziemię, popychając mnie w kierunku, który wydawał mi się znany.
Czułam ich za sobą. Byłam kobietą, choć może młodą, ale w tamtej chwili czułam całe przerażenie, jakie może odczuwać mała dziewczynka, będąc sama w lesie.
Ale te potwory nigdy się nie poddadzą.
Są tutaj, polują na mnie jak na łotrzyka.
***
Wieczór był bezlitosny.
Widziałam w ciemności, ale mój wzrok był zamazany. Biegłam tak szybko, że nie miałam pojęcia o istnieniu skały, która właśnie stanęła mi na drodze. Próbując w ostatniej chwili ją wyminąć, moja głowa uderzyła o nią, a podbródek wbił się w szyję. Natychmiast ogarnęła mnie ciemność.
Obudziłam się przy żółtym świetle ogrzewającym moje przemoczone ubrania i skórę. Zamrugałam mocno i wstałam. Głowa mi pulsowała, a świat wirował.
Położyłam dłoń na głowie, a ta w efekcie stała się mokra i czerwona. Przeciągnęłam nadgarstkiem po powiekach, próbując oczyścić zamgloną mgłę pokrywającą moje spojrzenie.
Nie pamiętałam już, dlaczego biegłam. Miałam tylko poczucie zbliżającej się zagłady i strach krzyczący, że muszę wstać.
Moja wilczyca.
Ona krzyczy, że nie mogę się zatrzymywać. Nie powinnam była robić sobie przerwy.
Nie miałam wyboru, sprzeciwił się mały głosik w mojej głowie.
Otaczające drzewa i zapachy były obce i ostre. Byłam głęboko w sercu terytorium wojny, w miejscu, w którym nigdy nie powinnam być.
Serce waliło mi w piersi, a płuca paliły. Moje stopy potykały się o kolejne skały, przewrócone gałęzie i jeżyny. Przeciskałam się między drzewami tak ciasno, że rozdarłam ramiączko koszuli nocnej. Nie chciałam się jednak zatrzymać.
Nie przestawaj się ruszać! Nadchodzą. Te słowa były przerażającym śpiewem w mojej głowie.
***
Ledwie śledziłam mijające dni, gdy potknęłam się w lesie na nieznanej ścieżce. Miałam w głowie cel podróży. Gdzieś, gdzie kazano mi iść dawno temu.
Ale gdzie lub co to było?
Odpowiedzi były w mojej głowie, tylko poza moim zasięgiem. To było jak wyciąganie ręki, by je złapać, ale bez względu na to, jak bardzo się starałam, unosiły się poza moim zasięgiem.
Umierałam z głodu. Mój żołądek skurczył się i skręcił z głodu.
Gorączkowo zerknęłam na ścieżkę za mną. Obawiałam się, że w każdej chwili mogą pojawić się potwory.
Wtedy coś błysnęło, poruszając się między drzewami równolegle do mnie.
Coś szybkiego.
Rzuciłam się w bok, mając nadzieję zejść ze ścieżki. Jednak nagłe zderzenie z drzewem sprawiło, że straciłam przytomność.
Cokolwiek to było, okrążyło mnie i wyszło na ścieżkę.
Gdy mój wzrok się skupił, zobaczyłam, że to mężczyzna.
Westchnęłam. Wilk. Jak ja.
Był pokryty błotem i popiołem. Serce mi zamarło, ponieważ błoto prawdopodobnie maskowało jego zapach.
Dlatego nie wyczułam, że nadchodzi.
Wpatrywał się we mnie żywymi, niebieskimi oczami. Ale był tym samym stworzeniem, przed którym uciekałam.
Wilki. Samiec.
Ogarnęła mnie panika.
Czy to on jest tym, przed którym uciekałam?
Zadrżałam, gdy wspomnienie tnącego sztyletu i czerwieni zawładnęło moimi myślami. Pierwotne wspomnienie, którego nawet roztrzaskanie głowy nie mogło powstrzymać.
Krzyk wyrwał się ze mnie, gdy zarzucił mi coś ciężkiego na ramiona.
Cofając się przed jego dotykiem, prawie zrzuciłam to z siebie, gdy się potknęłam. Ale to był tylko materiał, płaszcz.
Kiedy podniosłam wzrok, już go nie było. Bez wątpienia przestraszył się mojego krzyku.
Więc to nie on mnie ściga. Ale w takim razie, kim on jest?
Wstyd palił moje policzki, wiedząc, że był dla mnie miły, ale byłam tak przerażona i umazana krwią, że prawdopodobnie go odstraszyłam.
Nawet bardziej niż mnie przestraszył.
Kolejny błysk między drzewami i już go nie było. Biegał szybciej niż ktokolwiek, kogo kiedykolwiek widziałam.
A przynajmniej to, co mogę sobie obecnie przypomnieć.
„Dziękuję” wyszeptałam. W głowie wciąż mi się kręciło, a jego rysy były matowe i puste w moim umyśle.
Uciekły z mojej głowy, gdy tylko zostawił mnie samą.
Spojrzałam na swoje stopy i przyznałam sama przed sobą, że nie wiem już, gdzie jestem.
***
Tej nocy udało mi się wspiąć na drzewo, jeszcze bardziej rozdzierając sukienkę na ostrej gałęzi. Wczołgałam się na tyle wysoko, że mój zapach mógł być trudniejszy do wychwycenia na leśnej ściółce.
Przytuliłam się do drzewa i naciągnęłam na siebie płaszcz. Czując się znacznie cieplej, przycisnęłam policzek do szorstkiej kory i pozwoliłam oczom zamknąć się na chwilę.
Następną rzeczą, jakiej byłam świadoma, było obudzenie się w porannej mgle, wciąż ściskając drzewo.
Słońce jeszcze nie wzeszło, a między pniami poniżej kłębiły się chmury. W powietrzu unosił się zapach czegoś, czemu nie mogłam się oprzeć.
Był to zapach martwej wiewiórki.
Jedzenie.
Zsunęłam się z drzewa, drapiąc się przy tym po nodze, ale byłam zbyt głodny, by się tym przejmować.
Podniosłam wiewiórkę leżącą na mchu u podstawy drzewa. Chciwie zatopiłam w niej zęby, desperacko starając się ugryźć jak najwięcej.
Wilczyca we mnie była wygłodniała, ale byłam zbyt słaba z powodu szoku, ran i gryzącego głodu, by teraz zmienić kształt.
Sama próba mogłaby mnie zabić.
Skuliłam się i przykucnęłam plecami do drzewa. Przeskanowałam las i w mojej głowie pojawiła się odpowiedź na niewypowiedziane pytania.
Wilki nie dają nic za darmo.
Przygryzłam wargę, a żołądek skręcił mi się w supeł.
Czego więc chce w zamian?
Upuściłam resztki posiłku, gorączkowo próbując przypomnieć sobie, jak polować, jak ranić. Moja wilczyca zawarczała, sfrustrowana pod moją skórą.
Przez całe życie nie nauczyłam się, jak się bronić. Moje mięśnie nie pamiętały, jak zapewnić mi bezpieczeństwo.
Trzymając się nisko ziemi, zmusiłam moje brudne stopy do ruchu.
Rozległ się szum liści i podmuch wiatru. Podniosłam głowę, gdy coś w pobliżu przemknęło między drzewami. To mógł być ten sam ubłocony mężczyzna, który dał mi płaszcz.
„Kim jesteś?” Zawołałam cicho w kierunku miejsca, w którym ostatnio widziałam ruch.
Ale z mojej prawej strony coś wystrzeliło przez drzewa w innym kierunku.
Zamarłam. Jest ich więcej.
Znałam tylko jednego, który był miły.
Błysk ruchu po mojej lewej stronie przykuł moją uwagę i warknęłam. Są wszędzie.
Wpadłam w panikę i zaczęłam biec. Bezmyślnie biec.
Coś przecięło moją ścieżkę, zmuszając mnie do skrętu w lewo. Za mną chrzęściły patyki i szeleściły skały.
Ciśnienie w mojej głowie rosło. Moje możliwości malały.
Są tuż za mną.
Biegłam najszybciej jak umiałam, ale to wydawało się niewystarczające.
Łapiąc powietrze, pompowałam nogami tak mocno, jak tylko mogłam. Wtedy drzewa rozwarły się, odsłaniając nadciągającą ścianę.
Zaczęłam gwałtownie hamować, piętrząc ściółkę przed sobą, próbując się zatrzymać. Spojrzałam na ogromną konstrukcję z drewna, kamienia i zaprawy.
Skan ujawnił tylko jedne drzwi wykute w ścianie. Była to ogromna, solidna płyta z drewna wycięta w ścianie niczym ziejąca paszcza.
Odwróciłam się i spojrzałam na drzewa za mną. Studiując linię drzew, oparłam się plecami o ścianę. Nie widziałam żadnego ruchu, nic nie słyszałam.
Gdzie oni są?
