Uwięź
Autorzy
Corinthe Davies
Lektury
19.6K
Rozdziały
34
Maggie wraca do domu z nadzieją na spokój, domknięcie przeszłości i być może czystą kartę. Zamiast tego zastaje Eliasa – opanowanego, magnetycznego i niemożliwego do zignorowania. Ich relacja wibruje napięciem, zbudowanym na dawno pogrzebanym pożądaniu i zasadach, które aż proszą się o złamanie. Elias nie goni, on zaprasza, stawiając Maggie przed wyborem, który wydaje się jednocześnie lekkomyślny i ekscytujący.
To, co zaczyna się jako pokusa, szybko przeradza się w coś głębszego, mroczniejszego i dziwnie czułego. Maggie próbuje pogodzić niezależność z tęsknotą, podczas gdy Elias przyciąga ją do siebie z cichą pewnością siebie i niewypowiedzianymi obietnicami. W tym pełnym emocji spotkaniu po latach kontrola i oddanie tańczą ze sobą w parze, a Maggie musi zdecydować, jak daleko jest gotowa się posunąć.
Rozdział 1: Rzymski bóg, którego znałam
MAGGIE
Zdjęcie dwóch mężczyzn w średnim wieku, podających sobie ręce, leżało na biurku przede mną. Uśmiechali się szeroko do obiektywu, a ja wpatrywałam się w nich z miejsca, w którym siedziałam.
Przez ostatnie kilka minut nie miałam nic innego do roboty. Phil, główny menadżer Galvano’s, przeprowadzał ze mną rozmowę o pracę na stanowisko barmanki na pół etatu.
Galvano’s było stosunkowo nową, elegancką włoską restauracją, która miała duże szanse na szybkie zdobycie gwiazdki Michelin. Rozmowa została przerwana, kiedy Phil odebrał telefon, a mnie zostawił samą, bym nerwowo bawiła się mankietem mojej czarnej koszuli zapinanej na guziki.
Kiedy Phil wrócił do biura, wyglądał na zestresowanego. Jego przerzedzone, czarno-siwe włosy na czubku głowy błyszczały od potu, a i tak już pomarszczone czoło pokryło się głębokimi bruzdami.
Spojrzał na mnie, po czym szybko odwrócił wzrok i spojrzał ponownie. Przez chwilę nie byłam pewna, czy zapomniał, że tam jestem, czy był zaskoczony, że jeszcze nie wyszłam.
„Niestety”, zaczął, a moje serce zamarło. „Muszę skrócić naszą rozmowę. Mamy problem z dostawcą produktów, którym muszę się natychmiast zająć.”
Wstałam i zarzuciłam torebkę na ramię. Wbiłam wzrok w podłogę, próbując ukryć rozczarowanie.
„Rozumiem. Mimo wszystko bardzo dziękuję.”
„Czy mogłabyś przyjść tu dziś wieczorem, żeby przyjrzeć się pracy Michelle? Zaczyna o szesnastej. Mogłaby ci pokazać przepisy i zapoznać cię ze strefą baru.”
Od razu podniosłam wzrok. „Słucham? Zatrudnia mnie pan?”
„Tak, zobaczymy, czy dogadasz się z zespołem. A więc... do zobaczenia wieczorem?”
Energicznie pokiwałam głową, nie potrafiąc ukryć podekscytowanego, pełnego ulgi uśmiechu.
Jak dotąd mój powrót do Tucson był jednym długim pasmem porażek i wpadek. Mój samochód zepsuł się gdzieś między Seattle a Arizoną, a moja karta debetowa została odrzucona, kiedy próbowałam zapłacić za naprawę.
Dzwonienie do rodziców po pieniądze było szczególnie upokarzającym doświadczeniem, biorąc pod uwagę, że i tak byłam już w drodze, by znowu z nimi zamieszkać. Zastanawiałam się, czy nie popełniam błędu, zostawiając za sobą całe dotychczasowe życie i wracając do tego pustynnego miasta.
Przynajmniej była to przyjemna ucieczka od ciągłego deszczu. A teraz? Zaledwie kilka dni później znowu miałam pracę. Wszystko zaczynało się układać.
Biuro Phila znajdowało się na szczycie schodów za kuchnią restauracji. Praktycznie sfrunęłam po stopniach. Z samego dołu dostrzegłam dużą postać stojącą przy tylnych drzwiach restauracji, przodem do alejki.
Mężczyzna stał z rękami na biodrach i patrzył, jak ludzie rozładowują skrzynki z produktami. Pozwoliłam sobie na dłuższą chwilę wpatrywania się w jego plecy. Musiał mieć co najmniej metr osiemdziesiąt wzrostu, a jego ciało składało się z samych mięśni i samodyscypliny.
Szara koszulka wcale tego nie ukrywała, a ciemnoniebieskie dżinsy opinały jego uda, jakby zostały uszyte specjalnie dla niego. Jakby wiedział, że ktoś go obserwuje, mężczyzna powoli się odwrócił.
Jego oczy spoczęły na mnie. Były ciemnozielone i bezbłędnie znajome. Delikatny, brązowy zarost pokrywał jego szczękę. Jego krótkie, złociste włosy były dłuższe na czubku głowy i kunsztownie zaczesane na bok. Wyglądał jak rzymski bóg.
Prawie podskoczyłam z zaskoczenia. Rzymski bóg, którego znałam.
„Elias?”
Jego surowe spojrzenie nieco złagodniało na dźwięk własnego imienia.
„Cześć, Margaret.”
Margaret? Miałam ochotę się skrzywić. Nawet moi dawni szefowie ani nauczyciele nigdy tak do mnie nie mówili. To zabrzmiało tak... chłodno i oficjalnie. Poza tym, kiedy byliśmy młodsi, zawsze nazywał mnie Maggie.
„Kopę lat”, zaśmiałam się, czując niedowierzanie i dezorientację, gdy przyglądałam mu się z zachwytem.
Z drugiej strony, wszystko się zmieniało. Ludzie się zmieniali. Nie byliśmy już małymi dziećmi. On miał trzydzieści trzy lata, ja dwadzieścia dziewięć. A kiedy widziałam go po raz ostatni, nie był aż tak... dobrze zbudowany.
Ale nawet wtedy był moją pierwszą miłością, moją pierwszą obsesją. Moim pierwszym złamanym sercem.
„Eee, co ty...” Machnęłam nieokreślonym gestem w stronę kuchni.
„Jestem tutaj szefem kuchni”, wyjaśnił monotonnym głosem. „Słyszałem od Toby'ego, że wracasz.”
Zaniepokojona uniosłam dłoń. „Chcesz powiedzieć, że mój brat prosił cię, żebyś mnie zatrudnił?”
Elias odwrócił wzrok i wzruszył ramionami. „Toby wiedział, że szukamy barmanki na pół etatu. Wiedział też, że masz doświadczenie. Powiedziałem mu, żeby przekazał ci, abyś złożyła podanie. To wszystko.”
Spojrzałam na niego z podejrzliwością, mrużąc oczy, ale Elias nawet nie drgnął pod presją mojego wzroku.
„Jestem pewien, że Phil da ci chociaż szansę”, dodał.
Moje ramiona opadły. „A... tak, pozwolił mi dziś wieczorem przyjrzeć się pracy Michelle za barem.”
„W takim razie gratulacje.”
Mimo miłych słów wcale nie brzmiał na zaskoczonego ani szczęśliwego z mojego powodu. To sprawiło, że zaczęłam się zastanawiać, czy Elias zasugerował to Toby'emu tylko z poczucia obowiązku wobec najlepszego przyjaciela. Może tak naprawdę wcale nie chciał mnie w swojej restauracji.
I wcale nie mogłam go za to winić.
„Dzięki”, odpowiedziałam. Powinnam na tym poprzestać. Ale moje głupie serce waliło mi w uszach, wciąż spragnione okazji do rozmowy. „No cóż, więc po tej szkole kulinarnej w Paryżu... wróciłeś tutaj. Do Tucson.”
Wyraz twarzy Eliasa spochmurniał, a ja spociłam się na karku. „A co jest nie tak z Tucson?”
„Nic! Po prostu stwierdzam, że to nie Paryż.” Zaśmiałam się.
Spojrzał przez ramię na tylną alejkę restauracji. „To dobrze”, powiedział. „W Paryżu jest za tłoczno i zdecydowanie za dużo tam restauracji.”
Nie miałam o tym pojęcia. Nigdy nie wyjechałam dalej niż do Seattle. „W każdym razie... fajnie było cię znowu zobaczyć.” Nie myśląc zbyt wiele, wyciągnęłam rękę.
Elias spojrzał w dół na moją wyciągniętą dłoń. Kiedy nie pofatygował się, by ją uścisnąć, moja twarz poczerwieniała, a ja powoli opuściłam rękę wzdłuż boku.
„Przepraszam. Chciałam tylko podziękować. Za to, że nadstawiłeś za mnie karku.”
„Nic takiego nie zrobiłem. Przestań przepraszać.”
„Prze...” Ugryzłam się w język i odchrząknęłam. To już był u mnie odruch. „Tak. Jasne.”
„Będę dziś wieczorem zajęty w kuchni, ale powodzenia za barem, Margaret.”
Znowu moje pełne imię. Zmarszczyłam brwi. Naprawdę zachowywał pełen profesjonalizm. Niech i tak będzie.
Mogłam schodzić mu z drogi, a jednocześnie po prostu wykonywać swoją pracę. Desperacko potrzebowałam gotówki i nie widziałam innych miejsc, w których witaliby mnie z otwartymi ramionami. Wszystko, co musiałam zrobić, to trzymać się swojej części restauracji, podczas gdy Elias mógł trzymać się swojej.
Prościzna. Prawda?
***
„Więc znowu zamieszkałaś z rodzicami, co?” zapytała Michelle. „Ciężka sprawa.”
Prawie trzydzieści lat na karku, mieszkanie u rodziców, status singielki, spłukana i bez kariery? Taak... nie brzmiało to najlepiej.
Obie stałyśmy za barem, który był wykonany z pięknego, ciemnego, lakierowanego drewna. Prawie widziałam w nim swoje odbicie.
Wszystko w Galvano’s wydawało się drogie — od blatów i ciepłego, wiszącego oświetlenia po niekończące się rzędy kryształowych butelek wyeksponowanych za nami niczym dzieła sztuki. To miejsce zupełnie nie przypominało obskurnego, głośnego baru sportowego, w którym pracowałam podczas studiów.
„Nie jest tak źle”, odpowiedziałam. „Mój brat mieszka po drugiej stronie ulicy z żoną. Pozwalają mi wpaść, kiedy potrzebuję chwili oddechu. Mają czteroletniego synka, Kennedy'ego. To mały wariat, ale o mój Boże, jest naprawdę uroczy. Będę musiała ci później pokazać jego zdjęcie.”
Skrzywiłam się na samą siebie. „Kurde, przepraszam, za bardzo się uzewnętrzniam.”
Michelle machnęła ręką z rozbawieniem. „Kochana, gadaj, ile tylko zechcesz. Ten drugi barman, którego poznasz w przyszłym tygodniu, Martin? Jest stary, zrzędliwy i zajebiście nudny. Poza tym...”
Ze lśniącymi oczami pochyliła się do przodu. „Słyszałam pocztą pantoflową, że znasz Eliasa.”
Wzruszyłam ramionami. „Eee, dorastaliśmy razem. Nie rozmawiałam z nim od bardzo dawna.”
„Jest dość skryty”, przytaknęła.
Zrozumiałam, co miała na myśli. Szybko omiotłam Michelle wzrokiem: wysoka, szczupła, naturalnie ładna, z ciemnorudymi lokami i nieskazitelnym makijażem. Miała też malutki, srebrny kolczyk w nosie.
Spojrzałam w dół na siebie, nienawidząc własnego impulsu do porównywania się z nią. Byłam niższa, miałam więcej krągłości, ale byłam całkowicie przeciętna. Nie miałam kolczyka w nosie ani tatuaży, tak jak ona i Elias.
Moje brązowe włosy nigdy nie były pofarbowane na żaden fajny kolor. Moja najładniejsza koszula do pracy, ta, którą właśnie miałam na sobie, miała na rękawie słabą plamę z musztardy, której nigdy nie byłam w stanie sprać. Nie trzeba chyba dodawać, że Michelle grała w zupełnie innej lidze niż ja.
„Czy on był taki sam, kiedy był młodszy?” zapytała.
Zmusiłam się do odgonienia myśli i skinęłam głową na jej pytanie. „Jest najlepszym przyjacielem mojego brata od czasów przedszkola. I z tego, co pamiętam, zawsze był dość... surowy i poważny.”
Miał ku temu dobry powód, jego życie rodzinne było kompletną katastrofą. Nie zamierzałam jednak dzielić się tym z Michelle; to nie była moja sprawa, żeby o tym opowiadać.
„Och. Cóż, to ma w takim razie sens”, stwierdziła.
„Co masz na myśli?”
Michelle założyła kosmyk włosów za ucho, po czym napełniła szklankę do połowy lodem, a następnie wodą gazowaną. „On ma na punkcie tej kuchni jakąś obsesję. Wszystko musi być idealne. Wszystko jest nieskazitelne, uporządkowane, opisane.”
„No wiesz, czy kuchnia nie powinna być czysta?” zapytałam ze słabym śmiechem, zastanawiając się, dlaczego tak szybko staję w jego obronie.
„Chyba tak. Po prostu wzbudza strach w wielu ludziach, którzy tam pracują. Ciągle narzekają i mówią, że jest wredny albo zbyt zaborczy, czy coś w tym stylu.”
„Elias nie jest wredny”, powiedziałam szybko, w pełni świadoma, że to dzięki niemu w ogóle dostałam zaproszenie na rozmowę. „Jest po prostu... drobiazgowy.”
Michelle przestała zwracać na mnie uwagę, rozproszona czymś za moimi plecami. Podążyłam więc za jej wzrokiem i zobaczyłam przez kuchenne okno, jak sam szef kuchni pilnie pracuje. Jego długie palce wyginały się pod niewielkim kątem tuż przy ostrzu noża, podczas gdy on siekał cebulę.
Miał podwinięte rękawy białej bluzy kucharskiej, a żylaste mięśnie na jego przedramionach napinały się, gdy płynnie wykonywał swoją pracę. Zafascynowana obserwowałam jego precyzję i skupienie oraz niesamowicie szybkie ruchy dłoni.
Jasna cholera.
Ja tylko tak pomyślałam, ale Michelle faktycznie powiedziała to na głos. Wyraźnie nadawałyśmy na tych samych falach.
„Byłabym skłonna wiele wybaczyć takiemu facetowi”, zaśmiała się. „To znaczy, nie chcę być traktowana jak gówno, ale... on jest naprawdę utalentowany, jeśli chodzi o te palce.” Szturchnęła mnie łokciem. „Wiesz, co mam na myśli?”
