Kiedy w Red Creek Tom 1: Gdy opadnie kurz
Autorzy
Oonagh C. K.
Lektury
89.0K
Rozdziały
31
Emmeline nigdy nie opuściła Montany, ale Cole to zrobił – dziesięć lat temu, goniąc za marzeniami o rodeo i zostawiając ją samą. Teraz powraca na pogrzeb ojca, zderzając się z życiem, które zbudowała bez niego. Ranczo jej rodziny znajduje się na skraju upadku, a Cole ukrywa kończącą karierę kontuzję, która może przekreślić wszystko.
Jedna burza, jedna noc w pasterskiej chacie i mury między nimi zaczynają pękać. Ale przed Cole’em stoi oferta pracy w Wyoming, a przed Emmeline ranczo tonące w długach i bezpieczna, stabilna przyszłość na wyciągnięcie ręki. Czy kiedy świat wciąż próbuje ich rozdzielić, dwoje poturbowanych przez los ludzi zdoła zaryzykować wszystko dla miłości?
Rozdział 1: Czas wyświadczył mu przysługę
EMMELINE
Zanim zdążyłam podnieść wzrok znad mojego whiskey sour, było już za późno.
Stał w progu baru Dusty’s. Miał metr osiemdziesiąt pięć wzrostu, a granatowa koszula leżała na nim jak ulał. Przekrzywiony kowbojski kapelusz nadawał mu chłodny, ale pociągający wygląd. Jego ciemne włosy były dłuższe niż pamiętałam, lekko kręcąc się nad kołnierzykiem.
Na jego twarzy pojawił się krótki zarost. Pokrywał tę samą szczękę, której poświęcałam aż nazbyt wiele uwagi w ostatnich ławkach na lekcjach rozszerzonego angielskiego. Wyglądał jak dawniej, a jednocześnie zupełnie inaczej. Ta specyficzna mieszanka była najbardziej dezorientującą rzeczą, jakiej kiedykolwiek doświadczyłam.
Jednak to jego oczy sprawiły, że moje serce zamarło. Nawet z drugiego końca baru, nawet po dziesięciu latach, te piwno-zielone oczy wciąż potrafiły wybić mnie z rytmu.
Cole Hayes. Z powrotem w Red Creek. Z powrotem w moim barze, w mój piątkowy wieczór. Wyglądał, jakby upływ czasu był dla niego wyjątkowo łaskawy.
„Dlaczego on tu jest?” usłyszałam, jak Cassie mruczy pod nosem obok mnie. Alkohol sprawiał, że trochę plątał jej się język.
„Pogrzeb.” To słowo zabrzmiało zupełnie pusto. Bo przecież to naturalne, że przyjechał na pogrzeb własnego ojca. Kto by nie przyjechał?
„Em, oddychaj.” Jej dłoń zacisnęła się na mojej. „Jesteś blada jak ściana.”
Musiała mieć rację. Czułam, jak krew ucieka z mojej twarzy w zastraszającym tempie, jakby miała lepsze rzeczy do roboty. Mądra krew.
Powinnam była wyjść w sekundzie, w której go rozpoznałam. Nie byłam w stanie poradzić sobie z nim ani z uczuciami, które teraz szalały w moim sercu i brzuchu. Kazałam więc swoim nogom wstać.
Ale w chwili, gdy się wyprostowałam, on odwrócił wzrok w moją stronę.
Kiedy nasze spojrzenia się spotkały, po jego twarzy przemknął dziwny wyraz. Wyglądał jak człowiek, który przygotował się na cios, ale uderzenie nadeszło z innej strony, niż się spodziewał.
Patrzyłam, jak jego dłoń zastyga na rondzie kapelusza. Ramiona napięły się pod tą idealnie skrojoną koszulą. Następnie jego wzrok prześlizgnął się po mnie. Powoli. Uważnie. Nikt nigdy tak na mnie nie patrzył. Nikt, oprócz niego.
Przez jedną zawieszoną w próżni, koszmarną sekundę znów miałam osiemnaście lat. Stałam na szkolnym parkingu. Znowu patrzyłam, jak wrzuca torbę na tył swojej ciężarówki, udając, że wcale na niego nie patrzę.
Wtedy jego brat Mason, który stał obok, powiedział coś, co wyrwało Cole'a z zamyślenia. Cole odpowiedział i poklepał go przyjaźnie po ramieniu.
A potem ruszył prosto w moją stronę.
Z każdym jego krokiem coś coraz mocniej ściskało mnie w żołądku. Miałam to przećwiczone. Pod prysznicem, w samochodzie, podczas bezsennych nocy – wielokrotnie w myślach powtarzałam to, co powiem, jeśli jeszcze kiedykolwiek go spotkam.
Coś chłodnego. Coś obojętnego. Coś, co jasno da mu do zrozumienia, że poszłam naprzód, a jego imię to teraz dla mnie tylko puste słowo.
„Emmeline.”
„Cole.” Skrzyżowałam ramiona na piersi. Bezużyteczny pancerz.
„Nie sądziłem, że cię tu zobaczę.” Jego głos był głęboki.
A potem usłyszałam samą siebie. Mówiłam za szybko i zbyt radośnie. Zupełnie inaczej niż planowałam. „Cóż, my tak po prostu mamy babski wieczór. Ja i Cassie.” Złapałam ją za rękę i posłałam jej błagalne spojrzenie. „Świetnie było cię znów zobaczyć. Baw się dobrze w domu. Pozdrów ode mnie mamę.”
Cisza, która zapadła po tych słowach, była najbardziej upokarzającymi dwiema sekundami w moim dorosłym życiu.
„Jasne” odpowiedział cicho, z uprzejmym skinieniem głowy. Następnie odwrócił się na pięcie i odszedł. Odszedł dokładnie w ten sam sposób, co kiedyś, nie walcząc o nas. Szybko opadłam na siedzenie, zanim moje kolana odmówiły posłuszeństwa.
„Baw się dobrze w domu?” Cassie wpatrywała się we mnie w szoku. „Jego ojciec właśnie zmarł, Em.”
„Wiem.”
„Kazałaś mu pozdrowić matkę—”
„Wiem.”
Zacisnęła usta. A potem dodała już łagodniej: „Skarbie, wyglądał, jakby zobaczył ducha.”
Wpatrywałam się w rozwodnione resztki mojego drinka. Może i zobaczył. Może oboje go widzieliśmy. Potrzebuję kolejnego drinka, pomyślałam i jednym długim, palącym haustem dopiłam resztę whiskey sour.
***
Chłodne nocne powietrze uderzyło w moją rozgrzaną skórę. To było jak wybawienie po zbyt wielu drinkach i długich godzinach ukrywania się przed nim w zatłoczonym barze. Oparłam się o bok mojej ciężarówki na parkingu. Zamknęłam oczy i próbowałam przypomnieć sobie, jak się normalnie oddycha. Ta noc była dla mnie zdecydowanie zbyt trudna.
„Emmeline.”
Tutaj jego głos brzmiał inaczej. W środku zagłuszał go gwar, tłum i łomot mojego własnego serca. Na zewnątrz, w ciemnościach, słyszałam tylko jego głos. Był niski i spokojny. Podziałał na mnie silniej, niż powinien.
Dlaczego użył mojego pełnego imienia? Tylko moja matka tak się do mnie zwracała.
Nie otworzyłam oczu. „Czego chcesz, Cole?”
„Zamierzasz prowadzić w takim stanie?”
„Nic mi nie jest.”
„Jesteś pijana.”
Kiedy otworzyłam oczy, stał bliżej, niż się spodziewałam. Zdjął kapelusz, a jego włosy były potargane, jakby dopiero co przeczesywał je dłonią. Mój mózg pracował na najwyższych obrotach, kiedy tak staliśmy i patrzyliśmy na siebie. Wszystko wydawało się tak znajome. A jednak czułam, że mam przed sobą obcego człowieka.
Jak należy się zachować wobec kogoś, kogo ostatni raz widziało się ponad dekadę temu? Z kim pożegnało się pocałunkiem? Kiedyś potrafiłam przypomnieć sobie każdy detal jego twarzy z zamkniętymi oczami. Pamiętałam dokładny ciężar jego dłoni.
Pamiętałam sposób, w jaki się śmiał, kiedy coś go szczerze zaskoczyło – zupełnie inaczej niż w przypadku jego grzecznego śmiechu. Pamiętałam, jak trzymał kubek z kawą i jak patrzył w niebo przed deszczem. Pamiętałam, jak wymawiał moje imię, gdy wszystko było dobrze, i jak to brzmiało, gdy bywało źle.
A teraz stał niecały metr ode mnie. Prawda była taka, że nie wiedziałam już o nim nic. Przez ten cały czas toczyło się jego życie, a mnie w nim po prostu nie było.
Był obcym mężczyzną. Mężczyzną, który nosił twarz osoby, którą kiedyś kochałam najbardziej.
„Mogę cię odwieźć.”
„To przestało być twoim zadaniem” powiedziałam. Słowa brzmiały pewniej, niż się czułam. „Przestało nim być w dniu, w którym wyjechałeś.”
Jego twarz się zmieniła. Wyglądał, jakby moje słowa go zabolały.
I bardzo dobrze, pomyślała wredna część mnie.
„Wiem” odpowiedział cicho. „Ale nie mogę patrzeć, jak w tym stanie siadasz za kółko.”
„Więc nie patrz.”
Zrobiłam krok w stronę drzwi kierowcy.
Asfalt pod moimi nogami niespodziewanie zafalował. Złapałam za klamkę znacznie mocniej, niż planowałam. Wtedy jego dłoń chwyciła mój łokieć. Świat nagle przestał wirować.
Staliśmy w ciszy. Żadne z nas się nie odzywało. Byłam przytłaczająco świadoma każdego centymetra dzielącej nas przestrzeni.
Jego dłoń na moim łokciu była ciepła. Pewna, jak zawsze, kiedy tego potrzebowałam. Zawsze miał w sobie ten szczególny spokój. Świat mógł się walić, a Cole Hayes był pierwszą osobą, u której szukałoby się oparcia. Zdążyłam już o tym zapomnieć. Albo starałam się zapomnieć, a to wcale nie było to samo.
Nie puszczał mojego łokcia.
A ja się nie wyrywałam.
To wyjątkowo zły pomysł, odezwała się mała, trzeźwa część mnie, która wciąż działała gdzieś na obrzeżach mojego umysłu.
„Jesteś tak samo uparta jak zawsze” powiedział. Cicho. Niemal do samego siebie. Przez jego twarz przemknął ledwie zauważalny cień uśmiechu. Ten widok uderzył we mnie z ogromną siłą.
Znam ten uśmiech, pomyślała jakaś złamana część mnie. Nadal go pamiętam.
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, zza rogu wyszła Cassie. Odsunęliśmy się od siebie, a ja stanęłam prosto.
„Tu jesteś. Wszędzie cię szukałam…” powiedziała. Przerwała w połowie zdania. Spojrzała na mnie, potem na Cole'a. Szybko oceniła sytuację. „Och. Świetnie.”
„Odwiozę ją do domu” powiedział Cole.
„Po moim trupie.” Cassie stanęła między nami.
„Cass” usłyszałam swój własny głos. „W porządku. Może nas obie odwieźć.”
Posłała mi mordercze spojrzenie. Całkowicie na nie zasłużyłam.
Prowadził dokładnie tak samo jak kiedyś. Luźno trzymał kierownicę i swobodnie znosił ciszę. Mięśnie same pamiętały zakręty, które pokonywał wiele razy swoim starym Fordem.
Cassie siedziała między nami w kabinie. Wypełniała milczenie plotkami o osobach z dawnej szkoły. Ja przyciskałam ramię do drzwi. Gapiłam się przez okno i z całych sił starałam się nie myśleć o tym, jak blisko mnie był.
Kiedy podrzuciliśmy Cassie, żadne z nas się nie odezwało.
Zatrzymał się przed moim domem i wyłączył silnik. Żadne z nas nie drgnęło. Siedzieliśmy w słabym świetle deski rozdzielczej. Ciężar dziesięciu lat szczelnie wypełniał przestrzeń między nami.
„Dom wygląda tak samo” odezwał się w końcu.
„Tata nie lubi zmian.” Zaczęłam mocować się z pasem, próbując zignorować galopujące serce. „Tu niewiele się zmienia.”
„Niektóre rzeczy tak.”
„Naprawdę?” zapytałam. Ciszej, niż planowałam.
Wysiadłam z ciężarówki, zanim zdążył odpowiedzieć.
