Galatea Logo
ListyPomoc
Wilkołaki i zmiennokształtni
Mafia
Romans z miliarderem
Romans z dręczycielem
Powolnie rozwijający się romans
Od wrogów do kochanków
Romans paranormalny
Przeznaczeni sobie partnerzy
Historie sportowe
Powieści dziejące się na uniwersytecie
Historie o drugiej szansie
Zobacz wszystkie kategorie
Ocena 4,6 w App Store
Regulamin korzystania z usługiPrywatnośćPrawo do odstąpienia od umowyNota prawna
Galatea on FacebookGalatea on InstagramGalatea on TikTok
Cover image for Wściekłe psy i Anglicy: Skandaliczna wdowa Chanticleer

Wściekłe psy i Anglicy: Skandaliczna wdowa Chanticleer

Autorzy
Andreona C Garlid
Lektury
15.6K
Rozdziały
48
Autorzy
Andreona C Garlid
Lektury
15.6K
Rozdziały
48
🕵️‍♂️Tajemnica i suspens😱Suspens🔺Trójkąt miłosny🏍️Niegrzeczni chłopcy🏡Codzienność💪🏻Obrońca💪SIlne kobiety🥵Erotyka👑Rodzina królewska i arystokraci🕵️Zbrodnie i tajemnice🕵🏻‍♂️Detektywi🖤Mroczne

Eliza Chanticleer to młoda wdowa oskarżona nie o jedno, lecz o dwa morderstwa... na nieszczęście nie pamięta, by popełniła którekolwiek z nich! Jej przystojny stajenny pragnie pomóc dowieść jej niewinności – podczas gdy tajemniczy i bardzo kochliwy nieznajomy może robić to samo... lub próbować zaprowadzić ją wprost na szubienicę.

Kiedy kobieta zostaje wdową w wieku dwudziestu lat i dziedziczy dwa całe majątki, staje się niezwykle łakomym kąskiem, pożądanym przez wszelkiej maści uwodzicieli i łowców fortun w całym kraju. Pytanie jednak pozostaje – zrobiła to czy nie?

Rozdział 1: Początek — albo ciąg dalszy

MAJ 1823 — TRZY MIESIĄCE PO ŚMIERCI MĘŻA
Stojąc przy oknie swojej pięknej rezydencji, Eliza impulsywnie otworzyła je na oścież. Jej długie, ciemne włosy, opadające luźno aż do pasa, powiewały na wietrze, gdy podmuch chwycił kawałek czarnej krepiny wiszącej w oknie — podobnie jak we wszystkich pozostałych — i poniósł ją przez trawnik niczym ducha uciekającego przed porannym światłem.
„O jedno okno mniej do sprzątania z tych ponurych rzeczy”, mruknęła Eliza, wychylając głowę przez ramę, by spojrzeć na inne okna. Ozdobiono je czarnymi zasłonami przypominającymi zakryte kapturem oczy, które miały oddać hołd zmarłemu panu domu.
Zuchwałe, jasnoniebieskie i różowe powoje rosły w obfitości wzdłuż szarych, ponurych ścian. Kwiaty wydawały się drwić z zapachu śmierci, który okna domu tak bardzo starały się oddać.
Eliza zerwała najbliższy, lekko różowy kwiatek i powąchała go, obserwując, jak od razu więdnie i umiera, jak to mają w zwyczaju powoje, po czym pozwoliła mu wyślizgnąć się ze swoich smukłych palców na ziemię.
Ogrodnik oderwał wzrok od pracy, by popatrzeć na swoją nową panią. Nie przepadał za nią zbytnio, bo była dziwną i pełną temperamentu istotą, ale i tak była o wiele lepsza niż dawny pan.
Odkąd mężczyzna wydał z siebie ostatnie tchnienie, żaden służący nie poczuł uderzenia wierzchem dłoni ani szpicruty na plecach. Większość służby ucieszyła się zresztą, gdy złamał kark podczas jazdy na jednym z koni pochodzących z posagu swojej żony. Wyglądało na to, że zwierzę samo uznało, iż brutal zasłużył, by posmakować własnego lekarstwa.
Hrabia tak długo i bezustannie okładał biednego ogiera batem, aż bestia nie mogła już tego znieść. Zrzuciła go ze swojego grzbietu prosto do skalistego wąwozu i to byłoby na tyle. Cóż, bez znaczenia.
Śmierć w wypadku na polowaniu była całkiem godnym końcem dla szlachcica. O wiele lepszym niż podagra i upokorzenia, które tak często spotykały szlachciców na starość. Gospodyni była zaledwie dzieckiem, kiedy przybyła do tej rezydencji, a teraz wydawała się nim jeszcze bardziej niż kiedykolwiek przedtem.
Jej nowa wolność zdawała się sprawiać, że była lekko wytrącona z równowagi.
Dźgnął łopatą jeszcze kilka cebulek tulipanów, które właśnie wykopywał. Ich sezon już minął, a te zwiędłe, żółtawe truchła musiały zrobić miejsce nowym kwiatom, które miały zostać zasadzone. Będzie musiał szybko schować je w kilku pudłach wypełnionych suchymi liśćmi i jutą.
Przeleżą w tych grobowcach do następnej wiosny, kiedy to ziemia rozmarznie, dając im szansę na wykiełkowanie w wielkim bogactwie kolorów. Cebulki tulipanów były cenne i znajdowały się ledwie o krok od tego, by uznać je za jadalne. Trzeba było uważać i zamykać je na klucz, zanim zostałyby zjedzone przez zwierzęta lub skradzione przez ulicznika na wymianę za chleb.
Starego pana nie obchodziło, czy na terenie posiadłości znajdują się kwiaty, ale pani bardzo je kochała. Zawsze lepiej było dogadzać swoim państwu, niż tego nie robić.
***
Koła powozu ze zgrzytem torowały sobie drogę przez kamienistą ścieżkę z cienkich odłamków łupków, kruszących się w pył przy każdym jej użyciu. Powóz posiadał wypolerowane drewniane koła z jasnego, maślanego drewna. Ich blask tracił jednak na sile w miarę jazdy, przez grubą warstwę łupkowego pyłu przywierającego do wilgotnych kół.
Eliza widziała powóz z okna. To będzie kolejny zalotnik, wielka szkoda dla niego, jako że Eliza absolutnie ich nienawidziła. Każdy jeden był dokładnie taki sam.
Każdy z nich był przekonany, że musi być ona całkowicie przerażona życiem samotnie w tak potężnym domu, dlatego desperacko poszukuje kogoś, z kim mogłaby dzielić jego mroki. Co więcej, na pewno potrzebowała pomocy w sprawnym zarządzaniu pieniędzmi. Wszyscy okazywali straszne zaniepokojenie na myśl o tym, jaki to bałagan w finansach zrobi jej delikatny, kobiecy umysł.
Jak mógłby ten wielki ciąg liczb w księgach wydać jej się czymś innym niż tylko zawiłym tańcem niezrozumiałych bzdur? Cóż jej maleńki móżdżek mógłby pojąć o kontraktach terminowych na kukurydzę albo o tym, jak odpowiednio zainwestować w pole golfowe?
Szkoda tylko, że w rzeczywistości była całkiem niezła z matematyki. A nawet gdyby nie była, nigdy nie zgodziłaby się na następnego męża. Hrabina doskonale wiedziała, co ze sobą niosło posiadanie go.
Piekąca blizna na udzie stanowiła przypomnienie. Eliza zamknęła okno i ruszyła w stronę krzykliwych schodów wyłożonych czerwonym dywanem, które prowadziły do salonu. Jej niechciany gość miał zostać tam wpuszczony i z pewnością oczekiwał przyjęcia przez gospodynię.
Jak długo będzie się wahał, zanim w końcu zapyta, czy chciałaby ponownie wyjść za mąż? Albo, co by było lepsze, zapyta, czy jest morderczynią? To takie wspaniałe słowo. Morderczyni. Było niczym zgrabniejsze i bardziej seksowne pojęcie na mordercę — słowo, od którego można się było poczuć tak, jakbyś potykał się o własny język.

MORDERCZYNI

z kolei brzmiała w jakiś sposób pięknie, kusząco i delikatnie. Eliza zatrzymała się u podnóża schodów, słysząc, jak odźwierny prosi gościa o zajęcie miejsca, podczas gdy pokojówka proponuje podanie herbaty. Herbata. Śmietanka i cukier.
Uśmiechnęła się szeroko. O, rany. Następny z jej pomysłów.
„Z czyjego to towarzystwa mogę dzisiaj czerpać przyjemność?”, zapytała Eliza, przekraczając próg pokoju, którego nienawidziła z całego serca.
Wszystko tutaj, począwszy od łba barana trwale przymocowanego do ściany, a skończywszy na rdzawobrązowym dywanie wyglądającym jak zaschnięta krew, ociekało wspomnieniami o dniu, w którym poinformowano ją, że zostanie tu panią. Jej ojciec zabrał ją na kolację do rezydencji swojego przyjaciela od hazardu.
Podczas lekkiego lunchu złożonego z kanapek z wątróbką i sałatki z wiciokrzewu, od niechcenia napomknięto, że jej ręka została niedawno postawiona w zakładzie, a następnie przegrana w jednym rozdaniu kart. Nie mogła z tym zrobić absolutnie nic. Ojciec posiadał prawo do swobodnego dysponowania swoją córką w dowolny sposób.
„Przepraszam, zdaję sobie sprawę, że jestem tu nieproszonym gościem, ale od niedawna mieszkam w mieście i uznałem, że należałoby się przedstawić”, wydukał młody mężczyzna, podnosząc się na nogi, kiedy weszła do środka. Był to wysoki, przystojny i jasnowłosy mężczyzna o pięknych, zielonych oczach, które zdawały się bacznie skupiać na podłodze. Ach. Biedny baranek okazał się taki nieśmiały.
Ubrany był w całkowitą czerń. Hmm. Dziwny szczegół — w ten sposób idealnie do niej pasował. W odbiciu lustra wiszącego nad kominkiem wyglądali bardziej jak obraz pary. Jego czarny len pasował bezbłędnie do jej krepdeszyny, podczas gdy jej włosy opadały kaskadami niczym zasłony do samego pasa.
„Przedstawić się?”, Eliza machnęła dłonią w stronę kanapy w żółtozielonym kolorze. „Proszę, usiądź. Zechciej mi powiedzieć, cóż to za wielce ważna osobistość przyszła się mi przedstawić. Pragnę pojąć, w jaki to sposób nie dało się uniknąć takiego zajścia”. Mężczyzna odchrząknął.
„Żadna to ważna osoba, proszę pani. Jestem nowym pastorem w tutejszym mieście, zatem w moim obowiązku leży poznanie wszystkich biedaków i wdów, chociaż być może w pani przypadku…”. Eliza uniosła brew. Czy on nie przyszedł tu w zaloty? Może jednak dokonała błędnej oceny sytuacji.
„Zasłużyłam na wizytę? Tylko dlatego, że jestem wdową?”, zapytała.

Odkryj Galateę

Kupiona przez mafięGra o koronęSkradziona przez Alfę Książka 3Kumpel od nauki 1Dla mojego dobra

Najnowsze publikacje

Niebezpieczny związek. Tom 2Zakochana w braciach mafii Księga 3Zakochana w braciach mafii Księga 2Druga szansaSeria Stado Ridge Mountain, tom 5: Przepowiednia

Listy książek

Wyświetl wszystko

Sięgnij do kolekcji romansów przygotowanych przez naszych czytelników

Vivienne Wren

autor: goshka

liczba książek: 9

Najlepsze

autor: IwonaT

liczba książek: 63

Zakończona

autor: Hinatka118

liczba książek: 156

Jen Cooper

autor: goshka

liczba książek: 12

Annie Wipple UpP

autor: Izabela28

liczba książek: 4

Evelyn Miller

autor: goshka

liczba książek: 6

Całe

autor: Aassiiaa

liczba książek: 68

Brak zakończenia

autor: Hinatka118

liczba książek: 79

Bestsellery

autor: Agnieszka

liczba książek: 15

Czytam

autor: Iwonna

liczba książek: 9

Fajne

autor: soft_melon_300

liczba książek: 89

Gotowe

autor: Marlena R

liczba książek: 19

Fajne

autor: Aleksandra W

liczba książek: 37

Czekające

autor: Martita

liczba książek: 10

Przeczytane bez kontynuacji

autor: Jo ann

liczba książek: 197